ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν προλαβαίνω

Κάπως αόριστα έχω αντιληφθεί τον χρόνο, που με παιδεύει και με μπερδεύει.
Γιατί όταν όλοι αποφασίζουν για σένα να είναι 7.00 και όχι 5.00, πώς ν’
αλλάξεις την ώρα που τον μετράει;

Γι’ αυτό σκέφτομαι πως χρόνος δεν υπάρχει ­ αν και υφίσταμαι τη φθορά που μου
επιβάλλει ­ και ότι όλα τελειώνουν σε μια θολή αιωνιότητα.

Ωστόσο, έμαθα να ενδίδω σ’ ένα ωράριο κοινωνικό, επαγγελματικό, ξέροντας πως
δεν θα προφθάσω ποτέ να δω τα τοπία του κόσμου, να συναντήσω τους ανθρώπους
της εποχής μου, να είμαι παρούσα κάθε φορά που η ζωή δίνει το δικό της «παρών».

Κλεισμένη σ’ ένα πρόγραμμα ζωής, βάζω κάθε τόσο έναν στόχο που ποτέ δεν
καταφέρνω να πετύχω, κι όλο μειώνω την απόσταση, κι όλο λιγοστεύω τα πράγματα
που θέλω να κάνω.

Τα βιβλία μαζεύονται αδιάβαστα στα ράφια. Χάνω ταινίες που δεν προλαβαίνω να
δω, μουσικές που θέλω ν’ ακούσω. Αναβάλλω συναντήσεις, ταξιδεύω λιγότερο και
μιλάω περισσότερο στο τηλέφωνο.

Βάζω όρια και σχεδιάζω προγράμματα για να προλάβω περισσότερα. Κι όταν τα
καταφέρνω, ξέρω πως χάνω τα πιο ωραία. Έτσι κι αλλιώς δεν προλαβαίνω.

Αλλά οι προορισμοί στο βάθος της νύχτας διηγούνται θλιμμένα το ανέφικτο.

Συμφιλιωμένη με τις κοινοτοπίες του καθημέρινου βίου κοιτάζω τον χρόνο μου,
όπως τον Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων. Αλλά δεν τον λυπάμαι καθόλου, έτσι
ένοχος που είναι, για όλες τις στιγμές που μου κλέβει και δεν θα μου δώσει
ποτέ πίσω.