[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Καζάνι που βράζει η Δικαιοσύνη στα ανώτερα κλιμάκιά της. Διώξεις τυπικές και
ουσιαστικές πλήττουν πρόσωπα, τα οποία βρίσκονται σε καίριες θέσεις, διόλου τυχαία.

Η πασίγνωστη κόντρα μεταξύ υπουργείου Δικαιοσύνης και των ανώτατων κλιμακίων
του Αρείου Πάγου εκτιμάται κατά περίπτωση βάσει των δεδομένων που βλέπουν το
φως της δημοσιότητας. Και η εικόνα αυτή επηρεάζεται από τα πρόσωπα και τους
τρόπους με τους οποίους οι πρωταγωνιστές υποστηρίζουν τις θέσεις τους.
Καθοριστική για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, τις περισσότερες φορές, δεν
είναι η ουσία της διαφωνίας. Και τούτο συμβαίνει διότι η μάχη δίνεται σε πεδίο
νομικών εννοιών, αναλύσεων και εφαρμογών, που δύσκολα κατανοεί ο μέσος πολίτης.

Πώς να εξηγήσεις λόγου χάριν τις ερμηνευτικές κατασκευές υπηρεσιακών
συμβουλίων για διάταξη νόμου που καθορίζει τον τρόπο και τη διαδικασία ορισμού
του προϊσταμένου της γραμματείας ενός δικαστηρίου; Εάν επιχειρηθεί εκλαΐκευση
ο απλός πολίτης θα καταλάβει μόνο αξιολόγηση τύπου: «Βρισκόμαστε μπροστά στον
κίνδυνο εγκαθίδρυσης κράτους δικαστών». «Με νομικίστικα τερτίπια πλήττεται η
εσωτερική ανεξαρτησία του δικαστή». «Οι τακτικές υψηλά ισταμένων παραπέμπουν
στις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας της Δικαιοσύνης». «Υποκινούνται από
προσωπικά ταπεινά ελατήρια», «Υποκρύπτουν εμπάθεια και μένος για συμπεριφορές
του παρελθόντος», ενώ «Υπαγορεύονται από προσωπικές αδυναμίες, γνωστές στους παροικούντες».

Καταγράφεται απλώς μια διαφωνία ­ έντονη βέβαια ­ αλλά χωρίς να είναι
κατανοητές οι συνέπειές της, όπως είναι η άμβλυνση της δικαστικής συνείδησης ή
η εξόντωση προσωπική, ηθική, οικογενειακή στελεχών μη αρεστών στους επαΐοντες.

Η προσπάθεια ορισμένων να φανούν ανεξάρτητοι ως προς την κυβέρνηση που τους
ανέλκυσε στα σημερινά τους αξιώματα, τους μεταβάλει σε διώκτες προσώπων με
αψεγάδιαστη υπηρεσιακή δραστηριότητα, εγνωσμένου κύρους και ήθους, αλλά και
εγνωσμένης πολιτικής τοποθέτησης. Αυτό είναι το αμάρτημα. Εμποδίζει την
ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης, περιορίζει τον πλήρη έλεγχο, εμποδίζει την
υπαγόρευση χειρισμών και αποφάσεων. Το φαινόμενο δεν είναι πρωτόγνωρο στον
χώρο της τρίτης εξουσίας. Ωστόσο παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνο, ιδιαίτερα
όταν οι συνέπειες πλήττουν θεσμούς, όπως τον θεσμό της αυτοδιοίκησης των
δικαστηρίων ή τον θεσμό της οικογένειας. Αλλά τι περιμένει κανείς από πρόσωπα
που δεν υπηρέτησαν ούτε στον έναν ούτε στον άλλον.