ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ήταν κάποτε…

Ήταν δύο η ώρα το πρωί… Η ψυχρή φθινοπωρινή νύχτα ήταν το κατάλληλο φόντο
για να πρωτοαντικρύσεις το σκοτεινό «Τσεκ Πόιντ Τσάρλι», να φανταστείς τις
σφαίρες να κυνηγάνε τα αυτοκίνητα των κατασκόπων που έτρεχαν προς την «άλλη πλευρά».

Αφήνοντας πίσω τα κομψά εστιατόρια και τα μοναδικά μπαράκια αυτής της
απίστευτα ζωντανής πόλης, με τη λάιβ μουσική της τζαζ ακόμα στα αυτιά και τα
πόδια να κινούνται στον προπολεμικό ρυθμό του σουίνγκ, τριγυρνούσαμε στους
έρημους σχεδόν δρόμους του Βερολίνου, αναζητώντας τεμπέλικα το τελευταίο
απομεινάρι του «Τείχους». Είχαμε ήδη περπατήσει τη Φρίντριχστράσε, αναπολώντας
με τη φαντασία τα θορυβώδη καμπαρέ του Μεσοπολέμου, και είχαμε χαζέψει για ώρα
(διαφωνώντας σχετικά με την τέρψη των οφθαλμών μας) μια σειρά από μεταμοντέρνα
έργα τέχνης που φύτρωναν απρόσμενα μπροστά μας.

Και να, πρώτο σημάδι η πινακίδα που «τότε» σε προειδοποιούσε σε διαφορετικές
γλώσσες ότι «τώρα αφήνεις τον αμερικανικό τομέα». Το όμορφο νεαρό πρόσωπο ενός
Αμερικανού νεαρού στρατιωτικού (είναι ο Τζο) από τη μια πλευρά του φωτεινού
ταμπλό στη μέση του δρόμου και εκείνο ενός Σοβιετικού (είναι ο Μισκ) από την
άλλη σε προσανατολίζουν για την ­ όχι και τόσο παλιά ­ διαίρεση του κόσμου στα δύο.

Πατήσαμε ανατριχιάζοντας τη λεπτή γραμμή στην άσφαλτο που δείχνει την αλλοτινή
πορεία του «Τείχους». Λιγο πιο πέρα ανακαλύψαμε ­ σχεδόν κρυμμένο ­ ό,τι λίγο
και μικρό έχει απομείνει από το μνημείο της καχυποψίας και του φόβου του
ανθρώπου προς τον άνθρωπο (γιατί πάντα μας απογοητεύει το πρωτότυπο αυτού που
είχαμε φτιάξει για χρόνια στο μυαλό μας;).

Γυρίσαμε αργά, μέσα στη σιωπή, στο υπερσύγχρονο ξενοδοχείο, δίπλα στην Πόστδαμ
Πλατς ­ μέσα στον οικοδομικό οργασμό που δονεί τη νέα γερμανική πρωτεύουσα.
Ναι, εδώ μπορείς να νιώσεις πραγματικά ότι ο αιώνας αλλάζει. Κι εμείς μαζί του…