Δύο όροι για την τουρκική υποψηφιότητα

Συνεχίζεται αμείωτη η διπλωματική επίθεση της Ελλάδας για να κατοχυρωθούν οι
όροι που θα επιτρέψουν να δώσει τη συναίνεσή της στο Ελσίνκι για να
χαρακτηρισθεί η Τουρκία υποψήφια για ένταξη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση
ανεξάρτητα της πρωτοβουλίας για επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό.

Χθες στις Βρυξέλλες, στο παρασκήνιο του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών, ο κ.
Παπανδρέου είχε διμερείς επαφές με τον Βέλγο και Ιρλανδό συνάδελφό του όπου
διαπιστώθηκε «κατανόηση» των ελληνικών θέσεων και «ανεκτικές αντιδράσεις» όπως
χαρακτηριστικά είπε ο Έλληνας υπουργός.

Την ίδια ώρα στο Συμβούλιο συζητήθηκε η «κοινή στάση» των «15» στο γεύμα που
θα πραγματοποιηθεί στην Κωνσταντινούπολη παρουσία του Τούρκου υπουργού
Εξωτερικών Ισμαήλ Τζεμ.

Η Ελλάδα επιθυμεί να κατοχυρωθεί ότι στην περίπτωση που δοθεί το καθεστώς
υποψήφιας χώρας στην Τουρκία να συνεχίσει η επόμενη ημέρα του Ελσίνκι να είναι
εξίσου σημαντική και να προσδιορισθούν σαφή πολιτικά κριτήρια αξιολόγησης της
τουρκικής υποψηφιότητας.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές η ελληνική πλευρά για να δώσει το πράσινο φως
στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, επιθυμεί να διατυπωθούν στο κείμενο των
συμπερασμάτων των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων στο Ελσίνκι δύο ουσιαστικά στοιχεία:

Το Διεθνές Δίκαιο

1. Να επαναληφθούν αναλυτικά οι αποφάσεις του Λουξεμβούργου του ’98
σύμφωνα με τις οποίες η Τουρκία θα πρέπει να σέβεται το Διεθνές Δίκαιο, να
απορρίψει τη χρήση βίας και απειλή χρήσης βίας, να σέβεται τους κανόνες καλής
γειτονίας και κυρίως στην περίπτωση διαφορών να δεχθεί την προσφυγή στο
Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ιδιαίτερα για τη Χάγη, η Αθήνα επιμένει η
αναφορά να είναι μάλιστα πιο συγκεκριμένη από ό,τι στο Λουξεμβούργο. Παράλληλα
η ελληνική διπλωματία επαναφέρει και τη δήλωση του Άμστερνταμ για να εισάγει
και το θέμα του απαραβίαστου των συνόρων και ότι τα σύνορα των κρατών μελών
είναι ευρωπαϊκά σύνορα.

2. Στο κείμενο των συμπερασμάτων να συμπεριληφθεί μια φράση που θα
δεσμεύει τους «15» ότι η ενταξιακή πορεία της Κύπρου θα είναι «απρόσκοπτη»
ανεξάρτητα αν έχει επιλυθεί το εσωτερικό (πολιτικό) πρόβλημα της νήσου.

Σχετικά με το πρώτο μέρος φαίνεται ότι η πλειοψηφία των κρατών μελών δεν έχει
αντίρρηση, αφού το όλο πλέγμα αποτελεί άλλωστε «κοινοτικό κεκτημένο», ενώ
πολλές χώρες, κυρίως οι σκανδιναβικές, δείχνουν να θέλουν άλλωστε να «τρίξουν»
κατά κάποιο τρόπο τα δόντια στην Τουρκία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το
έλλειμμα εκδημοκρατισμού.

Αντιθέτως, στο δεύτερο σημείο εστιάζονται οι δυσκολίες, καθώς Γερμανία, Ιταλία
και Ολλανδία επιθυμούν να κρατούν το «χαρτί» των πιέσεων, επιμένοντας να λυθεί
πρώτα το πολιτικό πρόβλημα.