ΑΦΙΕΡΩΜΑ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ 20ος ΑΙΩΝΑΣ

Την «ποιήτρια του έρωτα και του θανάτου», τη Μαρία Πολυδούρη, επισκέπτεται στο
«Φθισιατρείο Σωτηρία», όπου αργοσβήνει, το δεύτερο δεκαήμερο του Γενάρη του
1930, ο Κώστας Ουράνης.

Στο «Ελεύθερον Βήμα» με δύο δημοσιεύματά του (26 και 27 Ιανουαρίου)
αποπειράται μία αξιολόγηση του έργου της Μαρίας Πολυδούρη με επίκεντρο τις
τελευταίες ποιητικές συλλογές της «Οι τρίλλιες που σβύνουν» και «Ηχώ και Χάος».

Γράφει ο Κώστας Ουράνης:

«”Τίποτε εδώ δε με πλανεύει.

Τίποτε εκεί δε μ’ οδηγάει.

Η σκέψι μου όλο και στενεύει,

ενώ η καρδιά μου όλο λυγάει.

Ω, μη με βλέπετε που κλαίω,

κάποια παληά συνήθεια θάναι.

Τα μυστικά μου όλα σας λέω,

τώρα που πια δε με μεθάνε…”.

Είνε δύο βιβλία ποιημάτων μέσα στα οποία μία ψυχή κι ένα σώμα καίνε και
λυώνουν σαν φλόγες. Δύο βιβλία που περιέχουν περισσότερο πόνο και θάνατο από
σελίδες. Μέσα στο αέναο και τυφλό ρεύμα της ζωής είνε όμοια με δύο χέρια
ναυαγού σπαρακτικά υψωμένα ή κάτι το πιο επίσημο ακόμα: η σφραγισμένη
μποτίλλια που ρίχνεται στη θάλασσα και που περιέχει το “μήνυμα”, για το οποίο
μιλάει ένας άλλος ποιητής, στους στίχους του οποίου ο θάνατος έχει προσδώση
μία έννοια βαθειά, συνταρακτική και μυστηριώδη.

Το “μήνυμα” της Μαρίας Πολυδούρη πρόφτασε ν’ αγγίξη εγκαίρως τ’ ακρογιάλια των
ανθρώπων. Εγκαίρως ­ για να μάθουμε ότι στο κτηνώδες μεταπολεμικό σήμερα των
υλικών φροντίδων και αγώνων αγωνιά, κάπου μακρυά από μας, η ψυχή της αιωνίας
Ποιήσεως, χτυπημένη βαρειά κι εγκαταλειμμένη. Έτσι καθώς μας έρχονται από την
ολοκληρωτική της νύχτα, οι στίχοι της έχουν την τραγικότητα και την
υποβλητικότητα ενός μεγάλου θρήνου: κάτι σαν το θρήνο που ακούστηκε, προ
αιώνων, μέσα στη νύχτα των ελληνικών παραλίων, από τους Σύριους ναυτικούς, για
τον θάνατο του μεγάλου Πανός…».