Υπέρ και κατά της επίσκεψης Κλίντον

Ποικίλες αντιδράσεις έχει προκαλέσει στους αναγνώστες των «ΝΕΩΝ» η
επικείμενη επίσκεψη Κλίντον στην Αθήνα. Πολλοί πιστεύουν ότι ο
αντι-αμερικανισμός των τελευταίων ημερών δεν διευκολύνει τις πολιτικές και
διπλωματικές κινήσεις της κυβέρνησης, ενώ δυσχεραίνει τη θέση της χώρας μας
απέναντι στην Τουρκία, άλλοι όμως θεωρούν ότι η Ελλάδα παραμένει δέσμια των
ΗΠΑ εφόσον οι ίδιες δεν δείχνουν την παραμικρή προθυμία να δράσουν υπέρ των
συμφερόντων της. Κάποιοι, τέλος, εκτιμούν πως ό,τι κι αν κάνουν οι ΗΠΑ, η
ελληνοτουρκική προσέγγιση θα παραμείνει ένα «αγκάθι».

* Ο αντιαμερικανισμός των τελευταίων ημερών προκαλεί κατάπληξη στον κ. Κ.
Σιδηρόπουλο, από τη Θεσσαλονίκη:

«Ως αναγνώστης σας για πολλά χρόνια μού προκαλεί κατάπληξη ο αντιαμερικανισμός
σας, με αφορμή την επίσκεψη του Προέδρου Κλίντον.

Από την εφημερίδα σας θα περίμενε κανείς μια πιο υπεύθυνη στάση που να
εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα. Και αυτά δεν εξυπηρετούνται με τη στάση σας.

Και αν ακόμα η επίσκεψη αυτή δεν αποδώσει τίποτα, αυτό δεν πρέπει να μας
εμποδίσει να έχουμε μια φιλόξενη συμπεριφορά. Δυστυχώς από μερίδα του Τύπου
και των ΜΜΕ έχει καλλιεργηθεί στο λαό η βεβαιότητα ότι για όλα τα κακά μας μάς
φταίνε οι άλλοι και όχι τα μειονεκτήματα της φυλής μας».

* Ανάλογη είναι η θέση και του κ. Εμμ. Παπαδόπουλου, από τη Ρόδο:

«Σε μια Ελλάδα 10.000.000 και άλλων 10.000.000 σε όλον τον κόσμο, μόνο μια
μικρή ασήμαντη μειοψηφία 10-20 χιλιάδων είναι αυτή που πιθανώς να προσπαθήσει
να διαδηλώσει κατά της επίσκεψης».

* Υπέρ του διαλόγου με την αμερικανική κυβέρνηση τοποθετείται και ο κ. Δημ.
Καρακωνσταντής, μηχανολόγος:

«Είναι ιστορική ευκαιρία για τη χώρα μας να δεχθεί τον Πρόεδρο Κλίντον. Να τον
φιλοξενήσει. Και είναι ιστορική, γιατί έρχεται σε μία δύσκολη καμπή για τα
εθνικά μας θέματα, σε μία τραγική στιγμή για τις εξελίξεις στα Βαλκάνια. Είναι
ιστορική ευκαιρία για τους πολιτικούς ηγέτες της χώρας μας να δουν και να
συνομιλήσουν με τον Πρόεδρο Κλίντον, να του πουν από κοντά, σε συναντήσεις που
έπρεπε να έχουν προγραμματισθεί, τις θέσεις των κομμάτων τους για τις
ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Κυπριακό, τις εξελίξεις στα Βαλκάνια».

* Στον αντίποδα των προηγούμενων τοποθετήσεων, ο κ. Ι. Στ. Παπαδόπουλος
αντιμετωπίζει ειρωνικά όλο το ζήτημα:

«Ναι, φυσικά, μπορούμε ακόμα να οργανώνουμε διαμαρτυρίες, αλλά (παρακαλώ)
κόσμιες, ήσυχες συναυλίες και πάντα κάτω από αυτοπεριφρούρηση, αυτολογοκρισία
και αυτοπεριορισμό και πειθαρχία. Το ερώτημά μου είναι: γιατί δεν καταργούμε
στρατό και αστυνομία και δεν φέρνουμε μερικές αμερικανικές μονάδες εδώ ώστε να
κάνουμε και οικονομίες και να απλοποιήσουμε τα πράγματα; Επίσης γιατί δεν
ονομάζουμε τον κ. Μπερνς επίσημο εκπρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης ώστε να
μαθαίνουμε άμεσα τα όσα πρέπει να μας περάσουν στο Κεντρικό Νευρικό μας
Σύστημα (προς το παρόν χωρίς εμφυτευμένο ηλεκτρονικό τσιπ».

* Σκέψεις για τις προοπτικές της ελληνοτουρκικής φιλίας προκαλεί η επικείμενη
επίσκεψη Κλίντον στον κ. Παναγιώτη Κόττο, αξιωματικό ε.α. από τη Ρόδο:

«Η μεγάλη δυσκολία έγκειται στο ότι η Τουρκία διοικείται από μια δικτατορική,
μιλιταριστική, στρατιωτική ηγεσία, με κατακτητικές βλέψεις εις βάρος μας, που
κατά τρόπο δόλιο, απατηλό, αντιφατικό επιτρέπει τη διεξαγωγή εκλογών για να
φέρει το χρίσμα της ονομασίας της η Τουρκία, ως “Τουρκική Δημοκρατία”. Η μόνη
λοιπόν δυνατή λύση φιλικής προσέγγισης των δύο λαών είναι η υποταγή της
στρατιωτικής ηγεσίας στις πολιτικές, δημοκρατικές κυβερνήσεις της χώρας.
Οψόμεθα. Δυστυχώς, όμως, η στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας διακατέχεται από
μια άσβεστη εχθρότητα και κατακτητική μανία εις βάρος μας. Απόδειξη, η
γενόμενη στις 14 Οκτωβρίου παραβίαση του εναέριου χώρου μας από 8 μαχητικά
τουρκικά αεροπλάνα μεταξύ Ρόδου, Καρπάθου και Κρήτης. Και αυτό προφανώς, εις
αντίδρασιν της γενόμενης ήδη ελληνοϊσραηλινής προσέγγισης».

* Την πολιτική στάση του ΚΚΕ σχολιάζει από την πλευρά του ο κ. Βύρων
Βουτσινάς, από την Αθήνα:

«Όπως αγανακτεί και εξεγείρεται κατά του Κλίντον η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ και
οι οπαδοί του, να έκανε το ίδιο και η τότε ηγεσία του όταν ο “κομμουνιστής”
Στάλιν εισέβαλλε με τα τανκς στην Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία και λοιπές χώρες
σαν κατακτητής, όποτε εκείνος ήθελε».

* Μειωμένη, τέλος, θεωρεί την πολιτική σημασία της επίσκεψης Κλίντον ο κ.
Σάκης Λέφας, μαθηματικός – οικονομολόγος, εφόσον:

«Η στάση των ΗΠΑ στο δράμα της Κύπρου, με κύριο μοχλό του σχεδίου της εισβολής
του Αττίλα τον γνωστό ανθέλληνα Χένρι Κίσιντζερ, η περίπτωση των Ιμίων, η
εμφάνιση της καινοφανούς θεωρίας των “γκρίζων ζωνών” στο Αιγαίο, η αμερικανο-
ισραηλινο-τουρκική συμμαχία των τελευταίων ετών, η συμπεριφορά της διπλωματίας
των ΗΠΑ προς την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κρίσεως του Κοσσυφοπεδίου και της
ισοπεδώσεως της τλήμονος Σερβίας, οι υποδείξεις της κ. Ολμπράιτ να μην
“πειράξουμε” τους Αλβανούς, οι οποίοι καταταλαιπωρούν την Ελλάδα με την
κακοποιό τους δράση, συνθέτουν την διαυγέστατη εικόνα μιας σταθεράς πολιτικής
γραμμής που δεν περιλαμβάνει ούτε ψήγμα φιλελληνικής διαθέσεως».