Ζητούνται «Ράμπο» για επικίνδυνες αποστολές

Εκπαιδεύτηκαν άριστα. Μα σαν απολύθηκαν από τον Στρατό, αφού περιπλανήθηκαν
δεξιά και αριστερά, αποφάσισαν να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έμαθαν. Μέσω
αγγελιών βρήκαν εταιρείες που νοίκιαζαν στρατιώτες σε χώρες, αλλά και
οργανώσεις έναντι υψηλής αμοιβής και έγιναν μισθοφόροι. Σήμερα τουλάχιστον 30
κινούνται σε όλες τις χώρες του κόσμου αναλαμβάνοντας επικίνδυνες αποστολές.
Κάποιοι έχουν χαθεί στην πορεία. Αρκετοί όμως έχουν καταφέρει να επιζήσουν
κερδίζοντας χρήματα. Κάνουν δολιοφθορές. Αν χρειαστεί, σκοτώνουν. Όπως συχνά
λένε δεν είναι παρά μηχανές που πληρώνονται για να πολεμούν έξω από ιδεολογίες
και συναισθήματα. Παρέα με Αμερικανούς, Ιταλούς, Πορτορικανούς, Γάλλους, έχουν
δημιουργήσει έναν στρατό μισθοφόρων, ο οποίος πάει παντού.

Ένας από αυτούς είναι και ο Σ.Σ. Υπηρέτησε στις πιο επίλεκτες δυνάμεις του
Ελληνικού Στρατού. Όταν έβγαλε τη στολή, βρέθηκε μετέωρος. Ούτε δουλειά ούτε
συμπαράσταση και με πολλά ψυχολογικά προβλήματα. Σκληρός και αποφασισμένος για
όλα, ο Σ.Σ. παίρνει τη μεγάλη απόφαση. Γίνεται μισθοφόρος και τώρα, επί 25
χρόνια, αναλαμβάνει επ’ αμοιβή τις πιο δύσκολες αποστολές. Λιβύη, Νιγηρία,
Αφγανιστάν, Νότιο Αφρική, Λίβανο, Νικαράγουα, Σομαλία. Με μόνο σύντροφο τον
εαυτό του, όπως λέει, ήρθε επτά φορές αντιμέτωπος με τον θάνατο. Τραυματίστηκε
σε μάχες με ανθρώπους που δεν γνώριζε, χτυπήθηκε μαζί τους. Επιβίωσε. Η ζωή
του κάτι σαν ταινία με τον Σταλόνε. Επί 25 χρόνια το τέλος κάθε αποστολής
θετικό. Πάντα γύριζε έστω και με ανοιγμένο σαγόνι, με σφαίρες στο κορμί. Το
βλέπει όμως πως το τέλος δεν θα είναι πάντα έτσι. «Και βέβαια φοβάμαι. Όμως
δεν σκέπτομαι τον θάνατο. Το ξέρω, σε μια αποστολη θα έρθει. Εύχομαι να πάω
από μαχαίρι», λέει.

Σκληρή εκπαίδευση. Εκτός από τη ζούγκλα, την έρημο και στη θάλασσα δραστηριοποιείται η ομάδα των «Ράμπο». Και έχουν εκπαιδευτεί σκληρά γι’ αυτό

Μετρίου αναστήματος, γυμνασμένος, ιδιαίτερα ευκίνητος παρά τα χρόνια του, ο
Σ.Σ. βρέθηκε για λίγες ημέρες στην Αθήνα. Σε λίγο θα φύγει για κάποια χώρα της
Αφρικής. Οι κανόνες επιβάλλουν μέχρι την τελευταία στιγμή να μη γνωρίζει ποια
θα είναι και πού η αποστολή του. Είναι μισθοφόρος και δεν πρέπει να ρωτάει πολλά.

Όλα ξεκίνησαν το 1974. Έτσι μόνος που ήταν, βρήκε έναν φίλο ο οποίος του
έδειξε μια αγγελία. Μια οργάνωση, με έδρα το Βέλγιο, ζητούσε εκπαιδευμένους
στρατιώτες. Έστειλε ένα βιογραφικό. «Πήγα στο Βέλγιο, με είδαν. Η πρώτη
αποστολή ήταν στον πόλεμο Λιβύης – Τσαντ. Φθάσαμε στην έρημο του Μαρόκου
Στρατοπεδεύσαμε και αρχίσαμε να εκπαιδευόμαστε στις συνθήκες της ερήμου. Εκεί
όλα γίνονταν με πραγματικά πυρά. Έξι μήνες κράτησε η εκπαίδευση». Η πρώτη
αποστολή έκλεισε και ο Σ.Σ. επέστρεψε για λίγο στην Αθήνα. Πλέον είχε ενταχθεί
σε μία ομάδα θανάτου. Πληρωνόταν να φέρει εις πέρας μια αποστολή. Να μη
μιλάει, να υπακούει. Από τη στιγμή που δέχθηκε να υπηρετήσει στην ομάδα των
ειδικών αποστολών, συμφώνησε πως από εκεί δεν φεύγει ποτέ.

Έτσι, ένα ωραίο πρωί δέχθηκε ένα ακόμη τηλεφώνημα. Τα είχε πάει περίφημα στην
πρώτη αποστολή και τώρα το γραφείο (ούτε αυτός, αλλά ούτε και κανείς άλλος
γνωρίζει ποιοι κρύβονται πίσω από αυτό), τον κάλεσε και πάλι. Τα λεφτά καλά.
Όλη η ομάδα θα εισέπραττε περίπου 10 εκατομμύρια δολάρια. Αυτήν τη φορά
τελικός προορισμός ήταν η Σομαλία, η οποία είχε ανοίξει μέτωπο με την
Αιθιοπία. Τον μαχαίρωσαν δύο φορές, έζησε, γύρισε πίσω. «Πλέον άρχισα να
μπαίνω σε άλλη λογική. Όλα ήταν αγώνας επιβίωσης.

Η επιστροφή. Έφεραν εις πέρας την αποστολή. Το «Απάτσι» τούς περιμένει. Είναι η πιο καλή στιγμή για τους «Ράμπο». Αφήνουν τα όπλα μόνον όταν το ελικόπτερο απομακρύνεται αρκετά από τον στόχο

Το παραμικρό λάθος και αντίο. Εντάχθηκα σε ολιγομελή ομάδα που έκανε
δολιοφθορές». Έμεινε νηστικός, διέχισε ζούγκλες, κοιμήθηκε στα δένδρα. Με το
μαχαίρι και το πιστόλι επιβλήθηκε γρήγορα. Πήρε βαθμούς, ανάλογα με τις
επιτυχίες. Σήμερα είναι ταγματάρχης και στην ομάδα του (τα ρεμάλια, όπως τα
λέει), είναι μόνον επτά άτομα. Δύο Αμερικανοί, δύο από το Πουέρτο Ρίκο και
τρεις Ιταλοί. «Η τυφλή υπακοή είναι η βάση. Όποιος αντιδρά, χάνεται. Θυμάμαι
πιο παλιά ένας από την Αμερική, δήλωνε ότι ήταν φονιάς. Σκότωνε για πλάκα. Ε,
χάθηκε. Ξέρεις δεν έχω δει ακόμη μισθοφόρο να γεράσει. Είναι νόμος αυτός. Κάθε
κίνηση πρέπει να είναι μελετημένη. Στη ζούγκλα δεν μπορείς ούτε να καπνίσεις,
γιατί το τσιγάρο μυρίζει. Και απέναντί σου δεν έχεις μόνο τον τοπικό στρατό.
Έχεις και μισθοφόρους που μπορεί να είναι και από το ίδιο γραφείο. Άσε,
πουλημένο κρέας είμαστε». Καπνίζει νευρικά. Κάθε λίγο κοιτάζει γύρω του.
«Είναι συνήθεια. Δεν επιβιώνεις αλλιώς. Είσαι μόνος σου. Δεν υπάρχει κανένας.
Εσύ και ο θάνατος. Τον παλεύεις, αλλά το ξέρεις ότι μια μέρα θα σε κερδίσει.
Και αυτό είναι που σε κάνει να μη τον σκέπτεσαι. Όσο του ξεφεύγεις τόσο το
καλύτερο. Όμως το τέλος έρχεται. Και αν είναι με μαχαίρι, έχει καλώς. Δεν
υποφέρεις πολύ. Πάντως, τώρα και ύστερα από 25 χρόνια είναι αδύνατον να γυρίσω
πίσω. Να πω: τέρμα, ζω μια ήσυχη ζωή. Δεν σε αφήνουν αυτοί, αλλά και συ είσαι
έξω από τα νερά σου. Είναι παράλογο, μα αυτή είναι η αλήθεια».

Οι επικίνδυνες αποστολές είναι πλέον η δουλειά του. Γι’ αυτό και κάθε μέρα,
ακόμη και την περίοδο όπου δεν κάνει τίποτε, ασχολείται στο να βελτιώσει τη
φυσική του κατάσταση, τις επιδόσεις στα όπλα, στο μαχαίρι, την αυτοάμυνα.

Και όσες φορές γυρνάει σπίτι του και ξεκουράζεται, διαβάζει για τις ανατολικές
θρησκείες, αλλά δεν σκέπτεται. «Για μένα δεν υπάρχει χθες, ούτε αύριο. Μόνο το
σήμερα. Έχω δει νεκρούς, πεινασμένους, απελπισμένους. Σκληρές εικόνες, μα
πρέπει να τις προσπεράσεις». Τις προσπερνάει. Έτσι, τουλάχιστον, λέει…

Όταν ήταν μικρός ήθελε να γίνει…παπάς

Οι προπομποί. Λίγο πριν φθάσουν στην ξηρά οι κομάντος ελέγχουν κάθε κίνηση πριν βγει όλη η ομάδα. Από την παρατηρικότητά τους εξαρτώνται πολλά

Τώρα που το λέει, γελάει. Από παπάς βρέθηκε στις ζούγκλες της Αφρικής να
μάχεται για ανθρώπους και «ιδέες» που δεν γνωρίζει. Παιδί σχεδόν αρχίσει να
δουλεύει και να πηγαίνει σχολείο. Νιώθει μόνος. Όταν έρχεται η ώρα για τον
Στρατό εκπαιδεύεται στις ειδικές δυνάμεις. Όταν φθάνει στην έρημο του Μαρόκου
η εκπαίδευση προχωράει ακόμη περισσότερο. Μαθαίνει να δένει πληγές, να
προσφέρει ουσιαστικές υπηρεσίες σε τραυματίες (ο ίδιος έραψε μόνος του το
σαγόνι του όταν σε μια αποστολή μαχαιρώθηκε σε ερημική περιοχή, όπως λέει), να
επιβιώνει. Στη ζούγκλα μπορεί πλέον και ξεχωρίζει τα βότανα. «Εκεί υπάρχουν
βότανα για κάθε αρρώστια, αρκεί να τα ξεχωρίζεις. Όλα μαθαίνονται».

Όμως το βασικό είναι η επιβίωση. Στη ζούγκλα τρέφεται με ό,τι βρίσκει. Περνάει
ημέρες χωρίς να μιλήσει. «Είναι στιγμές που δεν καπνίζουμε. Που συνεννοούμαστε
με τα μάτια. Ο κάθε θόρυβος είναι και ένα μείον για την επιτυχία της
αποστολής. Από την πρώτη στιγμή που αναλαμβάνεις κάτι, δεν μιλάς, δεν
εκτίθεσαι, δεν αντιδράς. Μόνο σκέπτεσαι πώς θα γυρίσεις ζωντανός».

Η εκπαίδευση, κάθε ημέρα τον μετατρέπει σε μηχανή. Απαγορεύεται να μην ξέρει
να χειρίζεται όλα τα όπλα, όλων των τύπων. Απαγορεύται να μη μπορεί να οδηγεί
όλα τα αυτοκίνητα, αλλά και ελικόπτερο. «Χτυπάς και φεύγεις», βασική αρχή
επιβίωσης. Και χτυπάς κυρίως με μαχαίρι ή με χορδή ή με άλλους τρόπους. Τα
όπλα είναι η έσχατη λύση.

Και αν δεν είναι σε δράση. Γυμνάζεται ώρες ολόκληρες. Πάντα σε ετοιμότητα.
Αυτό είναι η αρχή για να σε προτιμούν, να σε πληρώνουν και να επιβιώνεις. Ως
επικεφαλής της ομάδας των Ραμπο, έχει μάθει να επιβάλλεται. Και αυτό είναι
βασική αρχή. Αν δεν σε υπακούουν, δεν είναι μόνον ότι αποτυγχάνει μια
αποστολή, είναι ότι χάνεις τη ζωή σου.

Ο Σ.Σ. Βρέθηκε για λίγο στην Ελλάδα, άφησε τις στολές και τα όπλα. Μια φόρμα τον βολεύει αρκετά

Όσο και να μη σκέπτεσαι τον θάνατο, δεν πας πουθενά σαν πρόβατο για σφάξιμο.
Εάν ένα μέλος της ομάδας αντιδράσει και δεν του επιβληθείς, έχεις χάσει το
παιχνίδι. Έχεις χάσει τα πάντα.

Και δεν σκοτώνεσαι μόνο σε πόλεμο με τους αντίπαλους στρατιώτες. «Για
παράδειγμα στη Ρουάντα, όπου η ομάδα μας ήταν με τη φυλή των Χούτου, υπήρχαν
και μισθοφόροι από το ίδιο γραφείο που ήταν από την άλλη πλευρά, χωρίς να το
ξέρουμε. Αν πέσεις στα χέρια τους χάθηκες, όπως και αυτοί και ας είμαστε στην
ίδια εταιρεία. Είπαμε, ο μόνος σκοπός είναι η επιτυχία της αποστολης με
οποιοδήποτε κόστος». Αυτό ακριβώς τους έκανε να επιβιώσουν στο Μπόνγκο, στην
Αφρική, όταν επί επτά ημέρες παρέμειναν κρυμμένοι και νηστικοί. «Αυτές οι
στιγμές είναι βασανιστικές. Δεν καπνίζεις, δεν τρως και κάπου τα νεύρα σπάνε,
όσο και αν έχεις εκπαιδευτεί. Και αν εσύ καταφέρεις να κρατηθείς γιατί είσαι
υποχρεωμένος επειδή είσαι αρχηγός, δεν μπορείς να ξέρεις πώς θα αντιδράσει ένα
παιδί που άλλα περιμένει. Που βιάζεται. Ένα βήξιμο, μια φωνή και πάει».

Όταν μιλάει, το μυαλό σου γυρνάει στις ταινίες «Ραάπο». Ε, αυτά είναι γελοία.
Δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι πολύ πιο σκληρή.
Για παράδειγμα δεν μπαίνεις σε τούνελ και πυροβολείς. Για να καταλάβει κάποιος
πόσο δύσκολη είναι η δουλειά, να βάλεις ότι κάνουμε 50 φορές περισσότερα από
ό,τι δείχνουν οι ταινίες», γελάει. Όπως γελάει όταν του προτείνουν οι φίλοι
του να γράψει ένα βιβλίο. «Γιατί να το κάνω. Αφού δεν έχω τίποτε καλό να πω.
Όλο άσχημα πράγματα έχω δει. Είμαι τόσων χρόνων και δεν έχω έχω δει ένα καλό…».

10 εκατ. δολάρια τη φορά

Χιλιάδες νέοι άνθρωποι από κάθε γωνιά της Γης έχουν στρατευθεί, σύμφωνα με τον
Σ.Σ., στην οργάνωση που εδρεύει στο Βέλγιο. Μέσω αγγελιών, πολλοί στέλνουν
εκεί βιογραφικά. Επιλέγονται από βετεράνους στρατιωτικούς και ακολουθούν πλέον
τον δικό τους κώδικα. «Κανείς δεν γνωρίζει ούτε ποιοι κρύβονται πίσω από αυτή
την εταιρεία. Περί εταιρείας πρόκειται, με διεθνείς διασυνδέσεις, η οποία
αναλαμβάνει να στέλνει στρατιώτες σε κυβερνήσεις, οργανισμούς, αλλά και
υπηρεσίες. Ανάλογα με τον στόχο και τον βαθμό επικινδυνότητας».

«Τα χρήματα είναι πολλά. Όταν η ομάδα παίρνει 10 εκατομμύρια δολάρια για μια
αποστολή, καταλαβαίνει κανείς τι γίνεται. Και δεν είναι μόνο αυτό. Όπου πάμε,
μας παρέχουν τα πάντα. Μας πληρώνουν τα εισιτήρια, τη διαμονή, τα πάντα».

Στη ζούγκλα. Με απόλυτη τάξη και προσεκτικά βήματα, με στολή παραλλαγής, προχωρούν προς τον στόχο. Η επιβίωσή τους εξαρτάται από το πόσο προσεκτικοί θα είναι

Η διαδικασία με την οποία γίνονται όλα αυτά θυμίζει πολεμική – κατασκοπική
ταινία. Κατ’ αρχήν ορίζεται τόπος συνάντησης κάπου στο εξωτερικό. Στη
συνέχεια, μυστικοί πράκτορες τους μεταφέρουν στην περιοχή όπου θα αναλάβουν
δράση. Εκεί πάλι, άνθρωποι που γνωρίζουν λεπτομέρειες τούς ενημερώνουν τι
ακριβώς θέλουν να κάνουν. Από ‘κεί και μετά κινούνται μόνοι τους. Σχεδιάζουν
πώς θα φτάσουν εύκολα στον στόχο. Και προχωρούν. Η ομάδα, ειδικά αυτή για
δολιοφθορές, είναι η ίδια. Απλώς, εάν κάποιος «χαθεί» στην πορεία,
αναπληρώνεται από άλλον, ο οποίος περνά από αυστηρότατες δοκιμασίες. «Εγώ,
πλέον, με το που βλέπω έναν, καταλαβαίνω τι ξερει και τι μπορεί να κάνει.
Είναι πολλοί που έρχονται και δηλώνουν δολοφόνοι. Καίγονται μόνοι τους. Ο
άλλος φαίνεται ακόμη και με τον τρόπο που κρατάει το όπλο, το μαχαίρι. Από το
πώς κινείται σε δασώδεις περιοχές, στην έρημο. Έτσι επιλέγεται. Αλλιώς δεν
κινδυνεύει μόνο η ζωή του, αλλά και της ομάδας. Και καλό είναι να ζούμε», λέει.

Είκοσι πέντε χρόνια μισθοφόρος, έχει δει πολλούς κομάντο νεκρούς. Και όχι
βέβαια με μια σφαίρα στο κεφάλι. «Όταν συλλαμβάνεσαι, το πρώτο που προσπαθούν
να σου κάνουν είναι να σε εξευτελίσουν. Έχω δει παλουκωμένους άνδρες ή με μια
σφήνα στο στόμα. Άγρια πράγματα, αλλά αυτά έχει η δουλειά»!