Το τέλος των λόρδων

Φυσικά, η βασίλισσα δεν πρόκειται να λείπει από την πανηγυρική τελετή για
την έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου στη Βρετανία, την επόμενη
εβδομάδα, και οι τρομπέτες, οι περούκες, οι αυλικοί θα είναι όπως πάντα παρόντες.

Ζυγούς λύσατε. Μαρκήσιοι, κόμητες, βαρόνοι και δούκες αποχωρούν από τη Βουλή των Λόρδων αφού υπερψήφισαν το νομοσχέδιο που τους καταργεί

Οι περισσότεροι όμως από τους 758 κληρονομικούς λόρδους του Ηνωμένου Βασιλείου
θα παρακολουθήσουν την τελετή από το ραδιόφωνο, αν βέβαια μπουν στον κόπο να
το κάνουν. Μια παράδοση 600 ετών θα έχει περάσει στα κατάστιχα της ιστορίας.
Οι κληρονομικοί λόρδοι αποχώρησαν από τη βρετανική πολιτική σκηνή.

Μόνον 92 εκπρόσωποι της αριστοκρατίας θα εξακολουθήσουν προσωρινά να είναι
μέλη της Βουλής των Λόρδων, μέχρις ότου η κυβέρνηση αποφασίσει για τη
μελλοντική σύνθεση της Άνω Βουλής. Ορισμένοι εκπροσωπούν οικογένειες με μεγάλη
συμβολή στην ιστορία της Βρετανίας, είναι άμεσοι ή έμμεσοι απόγονοι
πρωθυπουργών, όπως ο λόρδος Γουόλπολ (ο πρώτος πρωθυπουργός της Βρετανίας ήταν
πρόγονός του) και ο κόμης Πιλ (Τόρις) ή ο κόμης Ράσελ από την πλευρά των
Ουίγων. Το πιο μεγάλο κομπλιμέντο όμως που μπορούσε να κάνει η βρετανική
αριστοκρατία στην ιστορία της είναι ότι τον συμβιβασμό με την εργατική
κυβέρνηση τον επεξεργάστηκε ο μαρκήσιος Κράνμπορν από την οικογένεια των Σέσιλ
(πρόγονός του ήταν ο κύριος σύμβουλος της Μεγάλης Ελισάβετ τον 16ο αιώνα) και
μάλιστα πίσω από την πλάτη του ηγέτη του συντηρητικού κόμματος Γουίλιαμ Χέιγκ.
Ο μαρκήσιος Κράνμπορν εξασφάλισε και μια θέση για τον εαυτό του στη νέα Άνω
Βουλή. Οι κακές γλώσσες σχολίασαν ότι «οι Σέσιλ πάντοτε έβρισκαν τρόπους να
επιβιώνουν μέσα στους αιώνες».

Οι λόρδοι συνεδρίασαν για τελευταία φορά χθες, όπου συζήτησαν μεταξύ άλλων και
το νομοσχέδιο που προέβλεπε την αποδυνάμωσή τους. Ύστερα πέρασαν στο
χρονοντούλαπο της ιστορίας με «σφιγμένα χείλη που δεν μπορούσαν να κρύψουν τον
πόνο», όπως έγραψαν οι «Τάιμς». Κάποιοι δραστήριοι θέλουν να δημιουργήσουν ένα
φόρουμ στο Ίντερνετ όπου θα συνεχίσουν να συνεδριάζουν.

Το θέμα που απασχολεί τη Βρετανία είναι τι θα ακολουθήσει τη Βουλή των Λόρδων.
Η μεταρρύθμιση του 1911 ψαλίδισε αποφασιστικά τις εξουσίες των λόρδων, που
μπορούσαν μόνον να καθυστερήσουν, όχι όμως να απορρίψουν πλέον τους νόμους που
ψήφιζε η Βουλή των Κοινοτήτων. Ο θεσμός κατέληξε να είναι ένα αναχρονιστικό
φόρουμ, που συζητούσε βέβαια εξονυχιστικά και πολλές φορές εμπλούτιζε τις
νομοθετικές πρωτοβουλίες των κυβερνήσεων, δεν ήταν σε θέση όμως να ασκήσει
κανέναν έλεγχο. Οι πρωτοβουλίες για τη μεταρρύθμισή του σκόνταφταν όμως πάντα
στο ερώτημα τι θα πάρει τη θέση του. Είναι ίσως χαρακτηριστικό για τον Τόνι
Μπλερ, ότι παρέκαμψε την απάντηση, λέγοντας περίπου ότι θα το σκεφτεί στην
πορεία. Και ο συμβιβασμός που δέχτηκε προκάλεσε την οργή του Τόνι Μπεν και της
Αριστεράς, γιατί προσδίδει στην περαιτέρω παρουσία των εκπροσώπων της
αριστοκρατίας στην Άνω Βουλή μια επίφαση δημοκρατικής νομιμότητας.