ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ουράνιος προβοκάτορας

Ήταν είκοσι χρόνια πριν ­ παρά κάτι. Δεκέμβρης του ’79. Μόλις είχε
κυκλοφορήσει η «Ρεζέρβα» και ο Διονύσης Σαββόπουλος έλεγε σε συνέντευξή του
στον Γιώργο Πηλιχό:

«Υπάρχει μια φωνή μέσα στον άνθρωπο που τον τσιγκλάει συνεχώς για ανώτερα.
Ένας ουράνιος προβοκάτορας. Μια φωνή που όλο της χρωστάμε και ποτέ δεν
ικανοποιείται… “τι έγιναν οι υψηλοί στόχοι που είχες;”, “αφού δεν τους
γουστάρεις γιατί δεν βγαίνεις να τους σπάσεις τα μούτρα;”, τέτοια. Υπάρχει
όμως και η αντίθετη φωνή, ένα έκτρωμα, ένας κασίδης, που λέει: “Μην την ακούς,
καλά είμαστε εδώ, δεν βαριέσαι” και ούτω καθ’ εξής… Ο άνθρωπος περιέχει τα
δύο άκρα, όμως δεν έχει να πάει με κανένα, πρέπει απλώς να ακροβατήσει ανάμεσά
τους και περιέχοντάς τα. Αυτή είναι η θέση του, η ανθρωπιά του».

Έπεσα πάνω του καθώς σκάλιζα στα κιτρινισμένα φύλλα παλιών εφημερίδων
απολαμβάνοντας αυτό το ταξίδι στη ­ διαχρονική ­ επικαιρότητα που μόνον η
εφημερίδα μπορεί να σου προσφέρει κι αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που ο
γραπτός Τύπος δεν θα πεθάνει ποτέ, κι ας προβλέπουν συνεχώς το τέλος του οι Κασσάνδρες.

Την εποχή που τα έλεγε αυτά ο Διονύσης, υπήρχε γύρω του και γύρω μας μια…
περιρρέουσα ατμόσφαιρα αναγέννησης που είχε ξεπηδήσει από την άνοιξη της
μεταπολίτευσης και τον απόηχο του Μάη. Θέλαμε να ακούμε μόνο τον ουράνιο
προβοκάτορα και είχαμε θάψει τον κασίδη μέσα μας νομίζοντας ότι έτσι τον
εξαφανίσαμε. Είκοσι χρόνια αργότερα αναζητώ με αγωνία φωνές που να
αποκαλύπτουν τον ουράνιο προβοκάτορα. Τις βρίσκω πότε πότε σε κάποιες
ολονύχτιες κουβέντες. Αλλά το πρωί χάνονται και παίρνει τη θέση τους ο κασίδης…