[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Φανταστείτε ότι ο κ. Σημίτης πήγαινε για επίσημη επίσκεψη στο Λονδίνο. Και
φανταστείτε ότι η αγγλική κυβέρνηση του έλεγε ότι στην πρεσβεία που θα έμενε ­
στο ελληνικό έδαφος δηλαδή ­ θα βρισκόταν αντιμέτωπος με χιλιάδες διαδηλωτές
που θα τον αποκαλούσαν δολοφόνο. Φανταστείτε ακόμα ότι θα του έλεγαν πως στη
διάρκεια της επίσημης ομιλίας του θα ήταν και πάλι περικυκλωμένος από τους
ίδιους διαδηλωτές που θα τον αποδοκίμαζαν. Και βεβαίως κανείς δεν θα μπορούσε
να του εγγυηθεί ότι ανάμεσα στις χιλιάδες δεν θα παρεισέφρεαν κάποιοι
προβοκάτορες που μέσα στην αναμπουμπούλα θα τα έκαναν γης μαδιάμ. Ο κ. Σημίτης
μπορεί να κατανοούσε τα προβλήματα της αγγλικής κυβέρνησης, ασφαλώς όμως δεν
θα είχε κανένα λόγο να υποστεί μια τέτοια ταλαιπωρία που επιπλέον θα έπληττε
το κύρος του και το κύρος της χώρας του. Δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει
καθόλου λοιπόν το γεγονός ότι ο κ. Κλίντον ανέβαλε ­ ματαίωσε μάλλον,
περισώζοντας απλώς τα προσχήματα ­ την επίσκεψή του. Και αν μεν ο κ. Σημίτης
δεν επισκεπτόταν το Λονδίνο… έχασε η Βενετιά βελόνι. Με την επίσκεψη Κλίντον
όμως τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Γιατί και ένας ορκισμένος αντι-Αμερικανός
καταλαβαίνει ότι η Ελλάδα στηρίζει πολλά στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ. Για την
ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο, για τη χαλιναγώγηση των επιθετικών διαθέσεων
της Τουρκίας αλλά και ακόμα για τον τουρισμό και για τις επενδύσεις που
εσχάτως, με την έκρηξη της Σοφοκλέους, μπορεί να αποδειχθούν ιδιαίτερα
σημαντικές. Θα περίμενε κανείς ότι η κυβέρνηση ­ πολύ περισσότερο από εμάς
τους πολίτες ­ θα εκτιμούσε αυτές τις παραμέτρους. Και αντί να χαρίζει
ανέξοδες διπλωματικές νίκες στην Τουρκία, θα προσπαθούσε να διασφαλίσει με
νύχια και με δόντια τα εθνικά συμφέροντα. Αντ’ αυτών είδαμε μια κυβέρνηση που
βάζει στην ίδια παλάντζα τη διεθνή θέση της Ελλάδας με κάποιο, υποτιθέμενο,
εσωτερικό πολιτικό κόστος. Μια κυβέρνηση που φοβάται να πάρει αποφάσεις, μια
κυβέρνηση που ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τις επερχόμενες εκλογές. Αν
πιστεύει όμως ότι με τη στάση της θα πάρει αναβολή εκτέλεσης ποινής από το…
λαϊκό δικαστήριο, τότε βεβαίως απατάται. Γιατί το μόνο που κατάφερε είναι να
πλήξει μόνη της το κύρος της. Εμείς απλώς να ελπίσουμε ότι στα επόμενα Ίμια ­
αν ποτέ υπάρξουν ­ ο κ. Σημίτης θα βρει συνομιλητές στην άλλη άκρη της
τηλεφωνικής γραμμής. Για να μπορεί τουλάχιστον να πει ευχαριστώ σε κάποιον…