ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Αγνοούσα αυτό το επεισόδιο…»

Αιρέσεις, τρομοκράτες και πολλή βία. Ένας σκηνοθέτης που αγνοεί την ιστορία
του αιώνα. Μια κριτική επιτροπή που υπηρετεί πρώτα απ’ όλα τα συμφέροντα του Χόλλυγουντ.

«Fight Club»: η ιστορία μιας αίρεσης που παρασκευάζει σαπούνι από ανθρώπινο λίπος

Ο Τάιλερ Ντέρντεν έχει ιδρύσει μια αίρεση και κερδίζει το ψωμί του παράγοντας
σαπούνι από ανθρώπινο λίπος που κλέβει από τους σκουπιδοτενεκέδες μιας
κλινικής η οποία ειδικεύεται στη λιποαναρρόφηση. Σύμφωνα με τη «Μοντ», η
ταινία του Ντέηβιντ Φίντσερ που άρχισε να προβάλλεται τον περασμένο μήνα στην
Αμερική κι από σήμερα κατακλύζει και τις ευρωπαϊκές αίθουσες είναι η πιο βίαιη
παραγωγή του Χόλλυγουντ μετά την τραγωδία του Λίτλτον, τον περασμένο Απρίλιο:
στην Αμερική έχουν ήδη αναφερθεί επεισόδια με νεαρούς που τραυματίστηκαν
μιμούμενοι τους πρωταγωνιστές. Το γεγονός αυτό δεν εμπόδισε την αρμόδια
επιτροπή να χαρακτηρίσει την ταινία κατάλληλη για ανηλίκους κάτω των 17 ετών,
υπό την προϋπόθεση να συνοδεύονται από τους γονείς τους.

Η περίφημη ΜΡΑΑ, η επιτροπή δηλαδή που αποφασίζει ποιες ταινίες μπορούν να
παρακολουθήσουν οι νέοι της Αμερικής, αποτελείται από δώδεκα άνδρες και
γυναίκες ηλικίας 28 έως 54 ετών, που πρέπει να είναι αντιπροσωπευτικοί του
αμερικανικού πληθυσμού και να έχουν απαραιτήτως δύο έως τρία παιδιά. Αυτό που
κυρίως τους ενδιαφέρει σε μια ταινία είναι η ύπαρξη γυμνών σωμάτων και η
συχνότητα της λέξης «fuck»: τότε έχει σίγουρο τον χαρακτηρισμό NC-17, δηλαδή
αυστηρά ακατάλληλη για ανηλίκους. Στην κατηγορία αυτή εμπίπτει η ταινία «Μάτια
ερμητικά κλειστά», αλλά όχι και το «Fight Club», όπου η ωμή βία κυριαρχεί αλλά
δεν συνοδεύεται από «κακές λέξεις».

Μεγαλύτερη έκπληξη όμως κι από την υποκρισία της επιτροπής προκαλεί η άγνοια
του σκηνοθέτη. Στην ερώτηση της «Μοντ» αν γνωρίζει ότι η μοναδική φορά που
έχει χρησιμοποιηθεί ανθρώπινο λίπος για την παραγωγή σαπουνιού ήταν στα
ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο 36χρονος Φίντσερ απαντά αρνητικά.
«Αγνοούσα ότι οι ναζί έκαναν τέτοια πράγματα. Δεν γνωρίζω τίποτα γι’ αυτό το
επεισόδιο, αλλά δεν είχα σκοπό να προσβάλω οποιονδήποτε». Κι αυτή η σατανική
ιδέα να μοιραστούν στους δημοσιογράφους σαπούνια ίδια μ’ εκείνα που πουλάει ο
Ντέρντεν, δική του ήταν; «Κάτι είχα ακούσει, αλλά δεν ασχολούμαι με τη διαφήμιση».

Διαφήμιση: ωραία λέξη για να περιγράψει τον εκχυδαϊσμό της ιστορίας του αιώνα.
Η διαφορά ανάμεσα στην ευρωπαϊκή κουλτούρα και το Χόλλυγουντ αντανακλάται στην
ευαισθησία με την οποία χειρίζονται τα θέματά τους και διαλέγουν τα σύμβολά
τους ο Μπενίνι και ο Φίντσερ. Ο πρώτος φτιάχνει μια κορυφαία ταινία («Η ζωή
είναι ωραία») όπου κυριαρχεί ο σεβασμός της μνήμης. Ο δεύτερος θέλει να κόψει
όσο το δυνατόν περισσότερα εισιτήρια βάζοντας μέλη αιρέσεων με ξυρισμένα
κεφάλια και τα σκουφιά των εκτοπισμένων να πουλάνε ανθρώπινο λίπος. Κι όταν
μια ευρωπαϊκή εφημερίδα τον ρωτά αν η παραπομπή στο Ολοκαύτωμα ήταν σκόπιμη,
απαντά ενοχλημένος: «Φυσικά και όχι. Μήπως έχετε έμμονη ιδέα με το Τρίτο Ράιχ;».