3η ΚΑΡΤΑ Τρεκλίζει το ποδόσφαιρο

Από το πολυσκάνδαλο Κιάπε την άνοιξη του 1990 και μετά, η ΕΠΟ με πείσμα
έδωσε πολύχρονο αγώνα, με στόχο να αναλάβει τα ηνία του ποδοσφαίρου μας. Να
γίνει επιτελικό όργανο, να αποφασίζει για όλους και για όλα.

Περίπου ενάμιση μήνα πριν από το 2000, στρογγυλοκαθισμένη στη βελούδινη
πολυθρόνα της, αρνείται νά ανοίξει την κουρτίνα, να μπει ήλιος στην αίθουσα
συνεδριάσεων.

Το ποδόσφαιρο συνεχίζει να τρεκλίζει και η εθνική ομάδα παλινδρομεί στη
μετριότητα. Πού είναι οι νέες ιδέες; Πού είναι οι αναλύσεις, τα προγράμματα,
οι τολμηρές αποφάσεις; Πού είναι η θέληση απαγκίστρωσης από τα τετριμμένα;

Πότε θα μετρήσουν οι «ειδικοί» της ΕΠΟ τις πραγματικές δυνατότητες του
άρρωστου ποδοσφαίρου μας; Πότε θα κρίνουν ότι η κοροϊδία παρατράβηξε και ήρθε
η ώρα να φτιάξουμε σοβαρό ποδόσφαιρο;

Ένα όλο κι όλο πρωτάθλημα διοργανώνει η ΕΠΟ, της Δ’ Εθνικής, κι έχει
αποτύχει πλήρως. Μπορεί να το θεωρεί βάρος και να θέλει να διαλύσει την
κατηγορία, δεν έχει όμως το δικαίωμα να βάζει σε περιπέτειες ερασιτεχνικά
σωματεία και να τα φορτώνει με το αβάστακτο βάρος λαθών της και των εξόδων
μετακίνησης. Έχει τη δύναμη η διοίκηση της ΕΠΟ να ενημερώσει το φίλαθλο κόσμο,
αν επιχορηγεί αυτά τα σωματεία, με πόσα λεφτά και κάθε πότε; Πού οδηγεί
εθελοντές παράγοντες; Αν αδιαφορεί για την τύχη των σωματείων, οφείλει να
συνειδητοποιήσει το τεράστιο κοινωνικό τους έργο και την υψηλή προσφορά τους
στη νεολαία, που ολόγυρά της έχει τους εμπόρους και τα βαποράκια ναρκωτικών.

Έχει επιλέξει η ΕΠΟ την ενίσχυση των Ενώσεων και την κάλυψη της
ταξιδιωτικής μανίας στελεχών τους. Δίνει τα κονδύλια εκεί, κάνοντας μια άχρωμη
και αναποτελεσματική πολιτική, αφήνοντας ερασιτεχνικά σωματεία χωρίς τα
απαραίτητα στηρίγματα. Έτσι όμως υπονομεύεται ολόκληρο το οικοδόμημα του
ποδοσφαίρου μας.

Κάτι ακόμα: τι έχει να πει η ΕΠΟ για την παρουσία ξένων ποδοσφαιριστών στα
τοπικά πρωταθλήματα;

Έως εδώ, κύριοι της ΕΠΟ.