ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο ασθενής δεν είναι πελάτης

Έγραφα προ εβδομάδων για τους Έλληνες γιατρούς που δεν αφιερώνουν χρόνο στους
αρρώστους τους, δεν τους εξηγούν, δεν… δεν… Άλλοι φίλοι γιατροί συμφώνησαν
αναφανδόν με το κείμενο («πέστα Χρυσόστομε…»), άλλοι όμως διαμαρτυρήθηκαν.
Και είπαν τα πράγματα από τη δική τους μεριά.

Μου μίλησαν για τους Έλληνες ασθενείς που κλείνουν ραντεβού και δεν έρχονται.
Για κείνους που έρχονται καθυστερημένοι για κάτι ώρες. Για όσους περιμένουν να
τους γιατρέψεις από την πρώτη στιγμή: «Που αν δεν τους πεις αμέσως τι έχουν,
δεν είσαι καλός γιατρός. Μα, η ιατρική ξέρει ελάχιστα! Αυτά που δεν ξέρουμε
είναι τα περισσότερα. Συνήθως ψάχνουμε, υποθέτουμε, προσπαθούμε…».

Μου είπαν ακόμα για εκείνους που δεν ακολουθούν τις οδηγίες του γιατρού τους,
αλλά παρ’ όλα αυτά παραπονούνται ότι «δεν πάνε καλά». Μου μίλησαν και για
βραδιές σε σπίτια ή σε ταβέρνες, όπου συζητούν με αγωνία με φίλους συναδέλφους
για δύσκολες περιπτώσεις ασθενών. Για την προσωπική τους απογοήτευση, όταν δεν
μπορούν να βρουν λύση σε κάποιο ιατρικό πρόβλημα.

Φαίνεται ότι η σχέση γιατρών και αρρώστων στην Ελλάδα είναι μια πολύπλοκη,
πολυσχιδής και αμφίδρομη σχέση. Μια συνάντηση μίσους και αγάπης, μια κατ’
ανάγκην επικοινωνία ­ με μόνιμα εκατέρωθεν παράπονα και πάμπολλες επιφυλάξεις.

Γιατί όμως, παρ’ όλα αυτά, εξακολουθώ να είμαι με το μέρος των αρρώστων; Ίσως,
γιατί δεν είμαι γιατρός, αλλά μερικές φορές είμαι άρρωστη. Ή, ίσως, γιατί στη
σχέση αυτή εξαρτώμενος είναι ο ασθενής ­ καλός ή κακός.