Οι 4 άνθρωποι του Προέδρου

Τέσσερα πρόσωπα, τα οποία θα συνοδεύουν τον Πρόεδρο Κλίντον κατά την
επίσκεψή του στην Ελλάδα, είναι χωρίς αμφιβολία τα σημαντικό-τερα της ομάδας
του παίζουν πρωταρχικό ρόλο στις αποφάσεις του.

ΧΙΛΑΡΙ ΚΛΙΝΤΟΝ

«Στόχος» οι Ελληνοαμερικανοί

Ένας είναι πλέον ο στόχος της πρώτης κυρίας των Ηνωμένων Πολιτειών: να εκλεγεί
γερουσιαστής της Νέας Υόρκης στις εκλογές του 2000. Και αυτό σημαίνει πως
πρέπει να κερδίσει την υποστήριξη όλων των εθνικών ομάδων που απαρτίζουν τον
πληθυσμό της Πολιτείας ­ ανάμεσά τους και οι 350.000 Ελληνοαμερικανοί, οι
οποίοι αν και δεν είναι παρά ένα ελάχιστο ποσοστό του εκλογικού σώματος της
Πολιτείας εν τούτοις έχουν αρκετά χρήματα ώστε να μπορούν να ενισχύσουν
σημαντικά την προεκλογική της εκστρατεία. Είναι αυτός ίσως ο σημαντικότερος
λόγος που η κ. Κλίντον συνοδεύει τον άνδρα της στην επίσκεψή του στην Ελλάδα,
δεδομένου μάλιστα ότι, όπως λένε οι «κακές γλώσσες», η πρώτη κυρία των
Ηνωμένων Πολιτειών δεν τρελαίνεται να περνάει και πολλές ώρες με τον σύζυγό
της μετά το Μόνικαγκεϊτ. Η πενηντάχρονη πλέον κ. Χίλαρι Κλίντον, απόφοιτη και
αυτή του Yale Law School και μεγαλοδικηγόρος, ήταν ο στενότερος ίσως
συνεργάτης και υποστηρικτής στην πολιτική καριέρα του συζύγου της και από τις
πιο φιλόδοξες και ικανές συζύγους Προέδρων που έχει γνωρίσει ο Λευκός Οίκος.

Γι’ αυτό και ο Πρόεδρος Κλίντον τους τελευταίους μήνες που έχουν μείνει έως
την ολοκλήρωση της θητείας του κάνει το παν για να εκπληρώσει τις πολιτικές
της φιλοδοξίες, φθάνοντας ακόμη και στην αμνήστευση 12 βομβιστών του Εθνικού
Απελευθερωτικού Μετώπου του Πουέρτο Ρίκο (ως γνωστόν οι Πορτορικανοί είναι μία
ακόμη εθνική ομάδα της Νέας Υόρκης).

ΤΖΟΝ ΠΟΝΤΕΣΤΑ

Το alter ego του πλανητάρχη

Ο Ελληνοαμερικανός Τζον Ποντέστα, ο προσωπάρχης του Λευκού Οίκου και από τους
κοντινότερους συνεργάτες του Προέδρου Κλίντον, είναι το alter ego του
Αμερικανού Προέδρου. Είναι το «φίλτρο» του Προέδρου Κλίντον ­ ο άνθρωπος από
τον οποίο πρέπει να πάρεις το «ΟΚ» για να δεις τον πλέον πολυάσχολο ηγέτη του πλανήτη.

Ο Τζον Ποντέστα, όμως, έχει την εμπιστοσύνη του Προέδρου για έναν ακόμη λόγο:
από την εποχή, ακόμη, που ήταν Νο2 στο γραφείο του Προέδρου (αντικατέστησε
μόλις πριν από έναν, περίπου, χρόνο τον έως τότε προσωπάρχη του κ. Έρσκιν
Μπόουλς) είχε αναλάβει να βγάλει τα «κάστανα από τη φωτιά» τόσοστξν υπόθεση
Γουάιτγουότερ όσο και στην υπόθεση Τράβελγκεϊτ. Και βέβαια στη συνέχεια ως
προσωπάρχης του Λευκού Οίκου στο αποκορύφωμα της υπόθεση Ζιπγκέιτ (βλέπε
Λιουίνσκι) ήταν ο άνθρωπος που στάθηκε ίσως όσο κανένας άλλος στο αφεντικό του.

Ο 50χρονος δικηγόρος είναι πολλές γενιές μετανάστης στις ΗΠΑ και έχει ρίζες
στην Ελλάδα από την πλευρά της μητέρας του (το γένος Κυριαζή, κατάγεται από το
Λεωνίδιο Αρκαδίας), ενώ ο πατέρας του κατάγεται από την Ιταλία.

Ο Τζον Ποντέστα δούλεψε στην πολιτική εκστρατεία του Τζορτζ Μακ Γκόβερν το
1972, υπήρξε σύμβουλος στις Επιτροπές Δικαιοσύνης και Γεωργίας της Γερουσίας,
ενώ στο τέλος της πρώτης θητείας τού κ. Κλίντον έφυγε για λίγο χρονικό
διάστημα από τον Λευκό Οίκο για να διδάξει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου
Τζωρτζ Ουάσιγκτον.

ΣΑΜΟΥΕΛ (Σάντι) ΜΠΕΡΓΚΕΡ

Πιο έμπιστος και από υπουργό

Ο σύμβουλος Ασφαλείας του Προέδρου είναι εκ των πραγμάτων το δεξί χέρι του
Προέδρου σε θέματα εξωτερικής πολιτικής ­ συνήθως πιο έμπιστος και από τον
εκάστοτε υπουργό Εξωτερικών.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο δικηγόρος κ. Μπέργκερ είναι προσωπικός φίλος εδώ
και δεκαετίες του Προέδρου και ο άνθρωπος στον οποίο ο Αμερικανός Πρόεδρος
έχει τυφλή εμπιστοσύνη.

Χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες ή κάποιο όραμα στη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής
από την πλευρά του Λευκού Οίκου, ο κ. Μπέργκερ ενδιαφέρεται κυρίως για το
εσωτερικό πολιτικό κόστος μιας απόφασης του Προέδρου.

Ο κ. Μπέργκερ, που ήταν για χρόνια ο Νο2 του Συμβουλίου Ασφαλείας (επί Άντονι
Λέικ), λέγεται πως ήταν ο εγκέφαλος πίσω από τον βομβαρδισμό του Ιράκ την
παραμονή της συζήτησης στο Κογκρέσο για την παραπομπή τού κ. Κλίντον με την
πρόταση της καθαίρεσης, καθώς επίσης και ο άνθρωπος που τάχθηκε με σθένος υπέρ
της εκτόξευσης Τομάχοκ κατά του Αφγανιστάν και του Σουδάν τις ημέρες που ο κ.
Κλίντον παραδεχόταν την ανάρμοστη σχέση του με τη Μόνικα Λιουίνσκι.

Χαρακτηριστικό της επιφανειακής και μόνο κατάρτισής του για τα θέματα
εξωτερικής πολιτικής είναι και το εξής περιστατικό: όταν ο Πρωθυπουργός της
Ιταλίας Μάσιμο Ντ’ Αλέμα είχε ρωτήσει κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στον
Λευκό Οίκο τον Πρόεδρο Κλίντον για το τι σκέπτονται να κάνουν οι ΗΠΑ εάν ο
Μιλόσεβιτς δεν υποχωρήσει ύστερα από λίγες ημέρες βομβαρδισμών, ο κ. Μπέργκερ,
στον οποίο ο κ. Κλίντον στράφηκε για βοήθεια, είπε με αμηχανία και ύστερα από
λίγη σκέψη: «… θα συνεχίσουμε να βομβαρδίζουμε».

Μαζί με τον κ. Μπέργκερ θα βρίσκονται στο ταξίδι στην Αθήνα και δύο άλλα
στελέχη του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο βοηθός του Φιλ Γκόρντον και ο διευθυντής
Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Τόνι Μπλίνκεν, ο οποίος ήρθε ήδη μία φορά στην Ελλάδα τις
τελευταίες εβδομάδες για να προετοιμάσει την επίσκεψη.

ΜΑΝΤΛΙΝ ΟΛΜΠΡΑΪΤ

Η κυρία από… σίδερο

Η σιδηρά κυρία της κυβέρνησης Κλίντον, της οποίας οι μετοχές έχουν ασφαλώς
ανέβει στο εσωτερικό της χώρας μετά την αίσια ­ για την αμερικανική πλευρά ­
έκβαση του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, θα είναι μετά τον Πρόεδρο Κλίντον το
σημαντικότερο πρόσωπο της επίσκεψης. Όχι μόνο γιατί το Στέιτ Ντιπάρτμεντ
ασχολείται καθημερινά σχεδόν με ελληνικά θέματα, αλλά κυρίως επειδή σε τέτοιου
είδους συναντήσεις ο υπουργός Εξωτερικών είναι αυτός που κάνει τον «κακό»
απέναντι στον εκάστοτε ξένο ηγέτη, προωθώντας με έμφαση τα σημαντικά θέματα
της αμερικανικής ατζέντας. (Υπενθυμίζεται ότι στη συνάντηση Ανδρέα Παπανδρέου
– Κλίντον το 1993, ο Γουόρεν Κρίστοφερ ήταν αυτός που έθεσε όλα τα δυσάρεστα
για την Ελλάδα θέματα, π.χ. τρομοκρατία).

Ιδιαίτερα για το θέμα της τρομοκρατίας, η κυρία Ολμπράιτ (αλλά και το Στέιτ
Ντιπάρτμεντ) έχουν μία έμμονη ιδέα, η οποία φάνηκε τόσο από τις συναντήσεις
της με τον Γ. Παπανδρέου όσο και από τις διφορούμενες απαντήσεις που έχει
δώσει για τα ζητήματα αυτά, όσον αφορά την Ελλάδα, ο εκπρόσωπος του
αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών.

Από ακαδημαϊκής απόψεως δεν θεωρείται και καμία αυθεντία στα θέματα των
διεθνών σχέσεων, παρά το ότι υπήρξε καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν
της Ουάσιγκτον, ενώ στην Ουάσιγκτον όλοι μιλούν για το πόσο στριφνός είναι ο
χαρακτήρας της.

Η κυρία Ολμπράιτ, που είναι ένα από τα πιο σκληρά «γεράκια» της κυβέρνησης
Κλίντον, είχε, κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία, επιτεθεί με σκαιότατο
τρόπο κατά του τότε αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων Κόλιν Πάουλ, ο οποίος δεν
συμφωνούσε με τη χρήση στρατιωτικών δυνάμεων: «Μα επιτέλους, αν δεν θέλετε να
χρησιμοποιήσετε όλον αυτό τον εξοπλισμό, τι τον έχετε και τον πληρώνουμε
εμείς…», του είχε πει.