30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΙΣΕΛ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΜΕΓΑΛΩΣΕ: Στη Νότια Γαλλία, στο Παρίσι και την Αθήνα.

ΘΥΜΑΤΑΙ: Την εποχή που έβγαζε το περιοδικό «Σύγχρονος κινηματογράφος».

ΑΝ ΕΣΤΗΝΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΝΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ: Θα ήταν αφιερωμένο στον βουβό
κινηματογράφο ή στο αμερικανικό αντεργκράουντ.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ: «Βέρτιγκο» (Χίτσκοκ), «Πορτοφολάς» (Μπρεσόν).

ΘΑ ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΟ ΑΝ: Δεν πίστευε ότι το Φεστιβάλ παίζει σημαντικό ρόλο
στην αντιμετώπιση της ιδεολογίας mainstream στον χώρο του σινεμά.

Διευθύνει επί οκτώ χρόνια το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ­ έναν
από τους πλέον συζητημένους αλλά και βαλλόμενους πολιτιστικούς θεσμούς της
χώρας. Γαλλοσπου-δαγμένος και μεγαλωμένος στην αλλοδαπή, θεωρείται μάλλον
ευρωπαϊστής στη στάση του ­ στοιχείο που θεωρεί πως τον βοήθησε να μην
εμπλέκεται σε προσωπικές εμπάθειες­, συνεχίζει να δουλεύει για το όνειρο των
σινεφίλ. Σινεφίλ εξάλλου πιστεύει πως δεν είναι αυτοί που καταναλώνουν
ταινίες, αλλά αυτοί που πολεμούν για κινηματογραφικές αξίες.

ΕΡ.: Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου 40άρισε. Φαίνονται οι… ρυτίδες του;

ΑΠ.: Το Φεστιβάλ ανανεώνεται, το σινεμά ανακυκλώνεται.

ΕΡ.: Η διεθνοποίησή του στα 33 ήταν μιας μορφής λίφτινγκ;

ΑΠ.: Ήταν θέμα ζωής και θανάτου.

ΕΡ.: Οκτώ χρόνια διευθυντής και όμως αειθαλής. Ποια είναι η συνταγή;

ΑΠ.: Σιγουριά για τις επιλογές και πολλή δουλειά.

ΕΡ.: Πόσες φορές παραιτηθήκατε στα οκτώ αυτά χρόνια;

ΑΠ.: Παρ’ ολίγον μία φορά.

ΕΡ.: Νιώθετε περισσότερο «καλλιτεχνικός διευθυντής» ενός οργανισμού ή μάνατζερ
καλλιτεχνικού θεσμού;

ΑΠ.: Είμαι ένας μεσολαβητής με αγάπη για το αντικείμενο, όρεξη για δουλειά και
καλούς συνεργάτες.

ΕΡ.: Τι μεσολάβησε στην πορεία από τη θέση του θεατή στην πλατεία του «Γκομόν
Παλάς» του Παρισιού ως αυτή του διευθυντή στη σκηνή του «Ολύμπιον» της Θεσσαλονίκης;

ΑΠ.: Είναι μια διαδρομή που είχε και έχει ως κινητήρια δύναμη το πάθος για το σινεμά.

ΕΡ.: Τελικά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου έγινε και ουσιαστικά και όλο το
χρόνο… Θεσσαλονίκης;

ΑΠ.: Τηρήσαμε τις υποσχέσεις μας!

ΕΡ.: Η Θεσσαλονίκη και οι Θεσσαλονικείς το ξέρουν;

ΑΠ.: Κάθε χρόνο υπάρχει ανοδική πορεία. Συνεχίζουμε όμως τις προσπάθειες.

ΕΡ.: Οι ελληνικές ταινίες – συμμετοχές είναι φέτος μάλλον πολλές. Το «ευ» όμως
βρίσκεται «εν τω πολλώ»;

ΑΠ.: Ουκ εν τω πολλώ το ευ…

ΕΡ.: Ενθουσιασμένος, απογοητευμένος ή απλώς αδιάφορος για την ελληνική
κινηματογραφική παραγωγή;

ΑΠ.: Ενθουσιασμένος από τις καλές ελληνικές ταινίες, απογοητευμένος από τις κακές.

ΕΡ.: Και οι διεθνείς συμμετοχές;

ΑΠ.: Έκανα την επιλογή, θα την κρίνει το κοινό του Φεστιβάλ.

ΕΡ.: Γαλλοσπουδαγμένος, ξενομεγαλωμένος, γαλουχημένος με τον Τζέρι Λιούις και
όχι με τον Ξανθόπουλο και τον Βέγγο, εδώ όμως «είναι… Βαλκάνια, δεν είναι
παίξε γέλασε»…

ΑΠ.: Κάθε καλοκαίρι, στις διακοπές, τη δόση μου την έπαιρνα στους θερινούς.

ΕΡ.: Αυτή η άλλη νοοτροπία σας, αποδείχθηκε τελικά χρήσιμη για τον ρόλο του
διευθυντή – αναβαθμιστή;

ΑΠ.: Βοήθησε να πάρω μια απόσταση και να μην εμπλέκομαι σε προσωπικές εμπάθειες.

ΕΡ.: Η επιλογή του διεθνούς και όχι του βαλκανικού χαρακτήρα του Φεστιβάλ
αποδείχθηκε τελικά επιτυχής με την επελθούσα οικονομική κατάρρευση των Βαλκανίων;

ΑΠ.: Δεν ήταν προφητική αυτή η επιλογή· απλά ρεαλιστική.

ΕΡ.: Η Ελλάδα είναι τελικά σήμερα το… Χόλιγουντ των Βαλκανίων;

ΑΠ.: Και η Τουρκία δεν πάει πίσω…

ΕΡ.: Κάποιοι λένε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης «τριτοκοσμικό»…

ΑΠ.: Ανοιχτήκαμε προς όλα τα πλάτη και τα μήκη, χωρίς εξαίρεση.

ΕΡ.: Οι σινεφίλ είναι σήμερα αυτό που ήταν;

ΑΠ.: Σινεφίλ δεν είναι αυτός που καταναλώνει ταινίες, αλλά αυτός που πολεμάει
για κινηματογραφικές αξίες.

ΕΡ.: Εσείς παραμένετε σινεφίλ του ’70;

ΑΠ.: Δεν ξεχνάω τις παλιές αγάπες μου.

ΕΡ.: Ο εξώστης «πέθανε», η «οσμή» του σινεμά εξανεμίστηκε, οι κινηματογραφικές
αίθουσες έγιναν «βίντεο χάους», η παραγωγή φτωχαίνει ποιοτικά. Το Φεστιβάλ
αισθάνεται ακόμα καλά;

ΑΠ.: Ακόμα αντιστέκεται ­ μέχρι πότε όμως;

ΕΡ.: Γιατί οι 14 ταινίες που επιλέχθηκαν για το φετινό διαγωνιστικό τμήμα
είναι καλύτερες από τις υπόλοιπες 284 υποψήφιες;

ΑΠ.: Είναι υπόθεση κριτηρίων και ευαισθησίας.

ΕΡ.: Τι καινούργιο φέρουν οι 14 ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος;

ΑΠ.: Καταθέτουν την αγωνία νέων δημιουργών μπροστά σε μια κοινωνία που
επιβάλλει όλο και σκληρότερους όρους.

ΕΡ.: Η συλλογικότητα του ’60, η εσωτερικότητα του ’70, ο ατομισμός του ’80, ο
φόβος και η βία του ’90, ο… Τιτανικός του 2000, τι φέρνει στο σινεμά το… μιλένιουμ;

ΑΠ.: Τον κίνδυνο της μοναδικής σκέψης και της μοναδικής εικόνας ως συνέπεια
της παγκοσμιοποίησης.