ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτά που μας ενώνουν

«Έλα πάμε μια βόλτα στην Ελληνική Λέσχη να δεις τι γίνεται κάθε Τρίτη».

Μέσα στην κουζίνα ο Βάσος, μορφή σχεδόν θρυλική στη συρρικνούμενη κοινότητα
των Ιεροσολύμων, μας καλωσορίζει με τα ελληνικά ενός δανδή, χωρίς να διακόπτει
στιγμή αυτό που κάνει: αναμειγνύει στη χειροκίνητη μηχανή ρεβίθια φουσκωμένα
από το βράδυ, με φρέσκο μαϊντανό και κρεμμύδι, το αλέθει, προσθέτει και το
μείγμα των μπαχαρικών με πιπεριά, κύμινο και τι άλλο; ­ «ως εκεί δεσποινίς
μου, δεν περιμένετε βέβαια να σας αποκαλύψω το μυστικό της συνταγής!» ­
φτιάχνει στρογγυλά μπαλάκια τα οποία πετάει στο καυτό λάδι. Δεν είναι
μάγειρος, δεν πληρώνεται γι’ αυτό, φτιάχνει φαλάφελ και σαλάτες στη λέσχη έτσι
για το κέφι του, «για να βάζουμε κατιτίς στο στόμα με μια γουλιά ούζο και μια
ελιά πικρή και λιγάκι ξιδάτη», και, κυρίως, «για την παρέα» που στριφογυρίζει
πάντα γοητευμένη γύρω από την κουζίνα του ­ τόπος συνάντησης, γνωριμίας,
ανταλλαγής ειδήσεων και ασφαλώς φλερτ.

Δυο βήματα από την κουζίνα με τα θαύματα του Βάσου, τα αυτιά μου νομίζουν ότι
κάποιο λάθος θα ‘γινε! Καμιά σαρανταριά άνθρωποι, από τριάντα μέχρι… όσο
αντέχουν τα πόδια τους, χορεύουν. Με κάτι κασέτες λιωμένες, με ήχο ελαφρώς
παράφωνο, με λόγια που δεν γνωρίζουν, χορεύουν από την Ιτιά μέχρι κρητικό
πεντοζάλη. Χωρίς έγνοια να μην κάνουν λάθος στα βήματα, νιώθουν το τραγούδι,
γελάνε κι αστειεύονται, βγάζουν και μικρές κραυγές σαν να βρίσκονται στα
καζανέματα στο Φραγκοκάστελο των Σφακίων! «Έλα, δεν θα ‘ρθεις να χορέψουμε»!
Μάλλον ντρέπομαι να παραδεχτώ πως δεν έχω ιδέα για τα βήματα, που εκείνοι, μια
παρέα Ισραηλινών με μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα, παίζουν στα δάχτυλα και
μάλιστα θεωρούν αυτονόητο πως κι εμείς θα γνωρίζουμε. Όμως η διάθεσή τους με
παρασύρει, ξεχνάω τα βήματα και πιάνομαι στον κύκλο τους μέχρι που μου
αποδεικνύουν ότι αυτά, όπως και τα λόγια που οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν, έχουν
ίσως ελάχιστη σημασία μπροστά στη στιγμή που μοιραζόμαστε.