ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καθαρά, όχι όμως ανιστόρητα

Δεν είμαι εγώ που θα πω πως ανάμεσα στον ελληνικό και στον τουρκικό λαό πρέπει
να διαιωνίζεται η έχθρα που ανατρέχει στα χρόνια της οθωμανικής αυτοκρατορίας,
όταν η χώρα μας βρισκόταν κάτω από τον ζυγό της. Άλλωστε, όπως όλοι ή σχεδόν
όλοι, χάρηκαν που σε στιγμές οδυνηρές, δοκιμασίας η δική μας ΕΜΑΚ έσπευσε να
βοηθήσει τους σεισμόπληκτους της Τουρκίας και, λίγο αργότερα, οι Τούρκοι
έκαναν το ίδιο για μας. Συγκινήθηκα ακόμη που άκουσα από τον Νικολιό και τη
Μάρω πως στη Μίλητο υποδέχτηκαν με αδελφική φιλοξενία τους εκδρομείς της
Σητείας οι κάτοικοι αυτής της πόλης της Ιωνίας ­ κάποιοι, μάλιστα, ήταν
απόγονοι Τούρκων που είχαν ζήσει στο Λασήθι πριν από την απελευθέρωση της
Κρήτης. Προσπαθώ, όμως, να καταλάβω τι πρόκειται να γίνει με τα σχολικά
βιβλία, ιδίως της Ιστορίας, που γράφτηκε πως θα γίνουν «φύλλο και φτερό», για
να εντοπισθούν κείμενα «που καλλιεργούν τον σοβινισμό στην αντιμετώπιση τού
ενός λαού από τον άλλο».

Μετά λόγου γνώσεως ­ λόγω παιδιών, φυσικά ­ μπορώ να πω πως τα σχολικά βιβλία
πόρρω απέχουν από το να είναι σωστά και καθαρά γραμμένα, χρειάζονται δίχως
άλλο ξαναγράψιμο ­ επειγόντως. Αν κάπου υπάρχουν στοιχεία σοβινιστικά έναντι
των Τούρκων, μάλλον θα μου διέφυγαν. Λοιπόν, ό,τι είναι να ξεγίνει, να ξεγίνει
γιατί είναι λάθος, όχι για να κάνουμε χατίρια. Η ιστορική μνήμη ­ ο Θούριος
του Ρήγα, ας πούμε ­ δεν μπορεί «να στρογγυλέψει» και ν’ αλλοιωθεί, ούτε και
υποκρύπτει ή καλλιεργεί σοβινιστικές τάσεις. Νομίζω…