[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το κρίμα είναι βαρύ μέσα μου. Το ομολογώ, στο παιχνίδι με τη Ρεάλ, για λίγες
στιγμές έστω, υποστήριξα τον… Ολυμπιακό. Το αίσθημα της αδικίας υπερίσχυσε
των παναθηναϊκών μου αισθημάτων. Γιατί θα πρέπει βέβαια να πω κι αυτό: σε όλα
τα παιχνίδια του Ολυμπιακού στην Ευρώπη ­ όπως και της ΑΕΚ άλλωστε ­ είμαι
συστηματικός υποστηρικτής των αντιπάλων τους. Και χωρίς καμία μα καμία τύψη.
Οφείλω δε να πω ότι αυτή τη φιλολογία περί «πατριωτισμού», «ελληνικών ομάδων»
ή περί «εισβολής ξένων παικτών», εκτός από υποκριτική, τη βρίσκω και εντελώς
εκτός θέματος. Γιατί βέβαια, μόνο για καρικατούρα πατριωτισμού μπορεί να
μιλάμε όταν αναφερόμαστε στο ποδόσφαιρο ή τα συλλογικά αθλήματα εν γένει. Η
ενασχόλησή μας, η ενασχόληση οποιουδήποτε μη φανατικού, αν δεν έχει τον
χαρακτήρα της πλάκας, αν δεν έχει τον χαρακτήρα της ψυχαγωγίας χωρίς καμία
άλλη προέκταση, τότε βέβαια δεν έχει κανένα νόημα. Κι αν η συμμετοχή ξένων
παικτών κάνει πιο όμορφο και πιο ενδιαφέρον το θέαμα, τότε καλώς να ορίσουν
χίλιες φορές. Κατ’ αναλογίαν, αν μια ήττα του Ολυμπιακού στην Ευρώπη μάς
επιτρέπει να διασκεδάσουμε περισσότερο απ’ όσο μια πιθανή νίκη του ­ και ποια
ωραιότερη πλάκα από το να πειράξεις έναν απογοητευμένο γαύρο στο γραφείο ­
τότε χίλιες φορές να νικάνε οι αντίπαλοί του. Χωρίς καμία κακία και χωρίς
μειωμένη… εθνική συνείδηση. Για κάποιους βέβαια, τα περί των ομάδων είναι
πολύ πιο σοβαρά και ουδόλως αρέσκονται σε τέτοια αστεία. Πρόβλημά τους. Εμείς,
είπαμε, ήρθαμε για πλάκα. Τα πράγματα βέβαια αλλάζουν όταν φύγουμε από τα
σύμβολα ­ τις ομάδες ­ και περάσουμε στα συγκεκριμένα πρόσωπα. Εκεί οι
συμπάθειες… δεν κρύβονται. Τον Γεωργάτο ως Ολυμπιακό τον θέλαμε να
ρεζιλεύεται, να χάνει τα γκολ το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο. Στην Ίντερ έχει πια
γίνει το δικό μας παιδί. Η επιτυχία του είναι και δική μας, όπως και η
αποτυχία. Γιατί η αλληλεγγύη ­ δηλαδή ο πατριωτισμός ­ αν δεν αφορά τα
πρόσωπα, τότε δεν αφορά τίποτα. Γι’ αυτό άλλωστε και στον στίβο υποστηρίζουμε
πάντα όλους τους Έλληνες αθλητές. Στο Τσάμπιονς Λιγκ ποτέ…

Κάποιοι βέβαια ίσως πουν ότι κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Ότι μιλάμε για
ψυχαγωγία και πλάκα, στην πραγματικότητα όμως η ταύτισή μας με μία ομάδα είναι
πολύ σοβαρή υπόθεση, είναι η αναζήτηση ταυτότητας από προβληματικούς και
στερημένους πολίτες. Μπορεί να έχουν δίκιο. Κι έτσι αν είναι όμως, το
αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Είναι γνωστό στην ιστορία της ανθρωπότητας ότι καίγαμε
στην πυρά τους αιρετικούς, όχι τους αλλόθρησκους…

* Για πέντε λεπτά.