ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ Φλέβα… λάσπης χτύπησε η Ν.Δ. με το βιντεολόττο

Ένα «προεκλογικό» έθιμο έχει καταντήσει η σκανδαλολογία που έχει ξεκινήσει
η Νέα Δημοκρατία, δηλώνει ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Γιώργος Πασχαλίδης
και δεν πρόκειται για μια ακόμη ευφυή προσέγγιση της πολιτικής κατάστασης, από
αυτές που κατά καιρούς αγαπάει να κάνει.

Αποτελεί κεντρική πολιτική εκτίμηση, δεδομένου ότι ο Γιώργος Πασχαλίδης είναι
βασικό στέλεχος του «πρωινού» καφέ του Μεγάρου Μαξίμου, εκεί όπου ο
Πρωθυπουργός και οι στενοί συνεργάτες του ανατέμνουν την επικαιρότητα.

Χωρίς να μπορεί κανείς να αποδώσει στον Γ. Πασχαλίδη τον χαρακτηρισμό ότι
αποτελεί «χις μαστερ βόις» ­ τη φωνή του Κυρίου του ­ είναι φανερό πως όσα
λέει βρίσκονται σε αρμονική σχέση με τις απόψεις του Πρωθυπουργού, για τον
οποίο αποτελεί στενό και αναντικατάστατο, εδώ και πολύ καιρό, συνεργάτη. Για
τον λόγο αυτό, ο πολιτικός από την Πέλλα μιλάει λίγο και γράφει πολύ ­ η
συνήθης πρακτική του σε θέματα μείζονος πολιτικής σημασίας είναι να τροφοδοτεί
τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση με κείμενα-εκθέσεις ιδεών για την
αντιμετώπιση της κατάστασης.

Αναταράξεις

Ένα τέτοιο κείμενο, με πλήρη αιτιολόγηση για την υπόθεση του βιντεολόττο, που
στάλθηκε την παραμονή της ανάκλησης του λαχείου από τον Πρωθυπουργό,
δημιούργησε την αίσθηση ότι βρέθηκε «στον αέρα». Το παραδέχεται και, με
αληθινό χιούμορ, απαντάει:

«Η αλήθεια είναι ότι αισθάνθηκα κάποια ανατάραξη. Βέβαια ο κυβερνήτης, λίγο
πριν από την ανακοίνωσή του, με είχε προειδοποιήσει να δέσω τη ζώνη μου.
Ελαφρές αναταράξεις. Προσδεθείτε!».

Για την ίδια την απόφαση του κ. Σημίτη υπογραμμίζει ότι «ο Πρωθυπουργός πήρε
την πρωτοβουλία να βγούμε από τα σύννεφα της μικροπολιτικής ακυρώνοντας το
εγχείρημα της Ν.Δ. να παραπλανήσει τον λαό» και απαντώντας στα περί κυβέρνησης
τζόγου και κουλοχέρηδων, που επικαλείται η Ν.Δ., σημειώνει: «Πρόκειται για
πολιτικό τζόγο με αβανταδόρικες λέξεις που κεντρίζουν. Μιλούν αυτοί που το
1990-93 πλημμύρισαν όλη τη χώρα με παράνομα μηχανάκια. Τι επιδιώκουν; Να
κινούνται όλα αυτά στην παρανομία και στην παραοικονομία. Εμπορεύονται τη
γοητεία του απαγορευμένου».

«Φαρισαϊσμός»

Καταγγέλλει τη Ν.Δ. για «φαρισαϊσμό» και διερωτάται τι προτείνουν «οι κήρυκες
της υποκρισίας που πολέμησαν το βιντεολόττο; “Καζίνο για όλο τον λαό;”».

Ο Γιώργος Πασχαλίδης προσεγγίζει με πολύ καυστικό τρόπο την υπόθεση της
διαπλοκής, που για τον ίδιο «ξεκινά από τα βάθη των αιώνων». Πρόκειται
υποστηρίζει για «μια αιμομικτική σχέση πολιτικής και οικονομικής εξουσίας» και
εξηγεί τον χαρακτηρισμό του με τη φράση «η πολιτική εξουσία μπορεί να
υπογράφει αποφάσεις που τροφοδοτούν με πλούτο την οικονομική εξουσία, που με
τη σειρά της μπορεί να στηρίζει την πολιτική εξουσία στην προσπάθεια
διαιώνισής της». Σημειώνει πάντως ότι «η συγκέντρωση πολιτικής και οικονομικής
δύναμης μπορεί και πρέπει να έχει όρια» και προσθέτει με νόημα ότι «και η
ματαιοδοξία έχει τα όριά της».

Η… φλέβα

Όσο για την επιμονή της Ν.Δ. στη σκανδαλολογία, που αγγίζει πλέον τα όρια του
φανατισμού, διατυπώνει την άποψη ότι «η Νέα Δημοκρατία ούτε μπορεί ούτε και
θέλει να κυβερνήσει». Και απαντώντας ευθέως σε όσους υποστηρίζουν ότι η Ν.Δ.
με τη σκανδαλολογία χτύπησε «φλέβα χρυσού», σημειώνει ότι «βλέπει» «τους
αμετανόητους χρυσοθήρες που ψάχνουν φλέβες χρυσού να βολεύονται σε φλέβες λάσπης».

Όσο για το ποιος ωφελείται από τη σκανδαλολογία, επ’ αυτού είναι κάθετος: «Η
σκανδαλολογία απειλεί πιο πολύ τη Ν.Δ. καθώς γυρίζει μπούμερανγκ όταν
εξελίσσεται σε συκοφαντία». Και σημειώνει με έμφαση: «Χωρίς ονόματα,
διευθύνσεις και στοιχεία όλη αυτή η συζήτηση καταλήγει ανιαρή αν όχι ύποπτη».

Για τον Πρόεδρο

Για το θέμα του Προέδρου της Δημοκρατίας και τη θέση της Ν.Δ. ότι θα μπορούσε
να ψηφίσει τον κ. Στεφανόπουλο, αλλά μετά τις εκλογές, υποστηρίζει ότι η Ν.Δ.
«τετραγωνίζει τον κύκλο (…) παίζει με τους θεσμούς και υποτιμά τη νοημοσύνη
των πολιτών». Όσο για το αν το ΠΑΣΟκ θα μπορούσε να δώσει διέξοδο στα κόμματα
της ήσσονος αντιπολίτευσης, προτείνοντας άλλον υποψήφιο αντί του κ.
Στεφανόπουλου, απαντάει ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν ενδίδει σε μια επιπόλαιη
ονοματολογία. Μίλησε καθαρά. Είναι η σειρά των άλλων να μιλήσουν με την ίδια
σαφήνεια». Υποστηρίζει ότι το «μέτωπο άρνησης» που κατά καιρούς δημιουργούν τα
κόμματα της αντιπολίτευσης «δεν συγκινεί τους πολίτες (…) βλάπτει την ίδια
την αντιπολίτευση. Κι όταν ακόμα ωφελεί το κυβερνητικό κόμμα, τελικά κάνει
κακό στη χώρα. Το βρίσκω αλλόκοτο η Ελλάδα να είναι στην 20ή θέση στον
παγκόσμιο πίνακα ευημερίας, οι Έλληνες να δηλώνουν όλο και πιο αισιόδοξοι και
η αντιπολίτευση να τα βλέπει όλα μαύρα». Για το αν παρ’ όλα αυτά το ΠΑΣΟΚ
μπορεί να συνεργασθεί με κάποια από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, διατυπώνει
την αισιόδοξη πρόβλεψη ότι «υπάρχουν περιθώρια για διακομματική προσέγγιση στα
μεγάλα θέματα» και προσθέτει ότι «η συνεργασία μπορεί να έχει πολλές μορφές,
από τη συνεννόηση, τη συναίνεση μέχρι τη συγκυβέρνηση».

Η Κεντροαριστερά

Είναι ίσως ο μόνος από το κυβερνητικό στρατόπεδο που θυμάται ακόμη την
Κεντροαριστερά: «Πλανώνται, λέει, όσοι θέλουν να περάσουν την Κεντροαριστερά
στο αρχείο» και εκτιμάει ότι σύντομα «η συζήτηση θα ξανανοίξει στον κωδικό της
Κεντροαριστεράς που οδηγεί στην ελληνική κυβερνητική Αριστερά». Θεωρεί πάντως
ότι σήμερα, «είναι αργά για να αλλάξουν οι όροι συγκατοίκησης στο σύστημα
διακυβέρνησης», επειδή, όπως αναφέρει «στο τέλος του παιχνιδιού δεν αλλάζουν
οι κανόνες». Η απάντηση δόθηκε στο ερώτημα γιατί η κυβέρνηση επιμένει στη
σημερινή εκδοχή του εκλογικού νόμου που λειτουργεί εις βάρος της αναλογικής
εκπροσώπησης των μικρών κομμάτων, και έχει ενδιαφέρον το συμπλήρωμα της
απάντησης, ότι «η συζήτηση θα ξαναρχίσει στο πλαίσιο της αναθεώρησης του
Συντάγματος», όπου ο Γ. Πασχαλίδης δεσμεύεται να «υποστηρίξει τις ίδιες
απόψεις, επειδή πιστεύει στην αναγκαιότητα της πολιτικής ανασύνθεσης σε μια
νέα γενιά κυβερνητικών κομμάτων χωρίς να μειώνεται η αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης».

Οι «πρωθυπουργοί»

Μια συζήτηση μαζί του οδηγείται αναπόφευκτα και στα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ,
όπου ως γνωστόν ο Γιώργος Πααχαλίδης έχει διατυπώσει πολλές φορές σκληρές,
μέχρι οξείες κριτικές εις βάρος κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Αυτή τη φορά με
αφορμή την τοποθέτηση του Θ. Πάγκαλου για 8 «εν δυνάμει πρωθυπουργούς στο
ΠΑΣΟΚ», συμφωνεί και… επαυξάνει, δηλώνοντας:

«Θα ήταν πιο ακριβής αν έλεγε ­ τουλάχιστον οκτώ. Εδω και τρία χρόνια μιλώ και
γράφω για τη γεωμετρία τουλάχιστον 20 υποψηφίων πρωθυπουργών (10 στο ΠΑΣΟΚ –
10 στην αντιπολίτευση) που καθορίζει τις ισορροπίες στο πολιτικό σύστημα. Το
πολιτικό παιχνίδι παίζεται κυρίως ανάμεσα σε υποψήφιους πρωθυπουργούς και
λιγότερο ανάμεσα σε κόμματα. Αυτό είναι λογικό σ’ ένα πρωθυπουργοκεντρικό
σύστημα ιδιαίτερα μετά το 1996.

Το ερώτημα είναι κυρίως ποιος πρωθυπουργός και λιγότερο ποιο κόμμα».

Όσοι γνωρίζουν τα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ, ξέρουν πολύ καλά τις σχέσεις του με τον
Κ. Λαλιώτη. Ως εκ τούτου, έχει αξία το πώς σχολιάζει την πρόσφατη δήλωση
Λαλιώτη ότι «ο πολιτικός και ο ορειβάτης, έχουν ένα στόχο, την κορυφή»:
«Εκδηλώνει μια λογική φιλοδοξία. Εγώ έχω μια άλλη φιλοσοφία ζωής. Δεν με
συγκινεί τόσο η κορυφή όσο η διαδρομή. Δεν καίγομαι για τη νίκη όσο για το
παιχνίδι. Εν πάση περιπτώσει εύχομαι στον Κ. Λαλιώτη να ανέβει στον Όλυμπο με
τη δέουσα προσοχή. Εγώ θα τον περιμένω στην Καλή Κοιλάδα του Καϊμακτσαλάν, στο
Ντόμπρο Πόλε!».