ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Θλίψη και μιζέρια

Τον φάκελο «Μιτρόχιν Νο 2» φοβούνται τώρα οι πάλαι ποτέ κομμουνιστές της
Ιταλίας. Είστε αμνήμονες και υποκριτές, φωνάζει η Ροσάντα.

Πάντα αριστεροί: ο Βιτόριο Φόα φιλά το χέρι της Ροσάνα Ροσάντα

Κι αν οι αποκαλύψεις για τη δράση της KGB στην Ιταλία δεν ήταν παρά μια γενική
πρόβα; Κι αν αυτός ο φάκελος που απειλεί να ρίξει την κυβέρνηση Ντ’ Αλέμα
περιέχει κι άλλα στοιχεία, τα οποία οι κάτοχοί τους θα δημοσιοποιήσουν τη
στιγμή που θα κρίνουν κατάλληλη; Μ’ αυτόν τον φόβο ζουν αυτές τις μέρες
πολιτικοί, δικαστές και συνδικαλιστές της Ιταλίας, που διακρίνουν ότι έχει
ξεκινήσει ένα εμπόριο εγγράφων των μυστικών υπηρεσιών με προφανή στόχο τον
εκβιασμό και την αποσταθεροποίηση. «Με εκπλήσσει η απουσία από τον φάκελο
Μιτρόχιν πληροφοριών γύρω από τον οικονομικό και επιχειρηματικό κόσμο»,
τονίζει ο υφυπουργός Αμύνης Μάσιμο Μπρούτι. «Δεν μπορώ να αποκλείσω το
ενδεχόμενο, αφού δοκίμασαν τα νεύρα μας, κάποιοι να θελήσουν τώρα να πλήξουν
ολόκληρη τη χώρα με στοιχεία παλιά και ξαναζεσταμένα».

Τι θλίψη, αναφωνεί στην «Κοριέρε» η Ροσάνα Ροσάντα, η δημοσιογράφος και
συγγραφέας που εκδιώχθηκε το 1969 από το Κομμουνιστικό Κόμμα και στη συνέχεια
ίδρυσε το «Μανιφέστο». Τι υποκριτές που είναι οι παλιοί μας σύντροφοι! Τους
ζητεί ο Μπερλουσκόνι να καταδικάσουν τον κομμουνισμό και σπεύδουν να το
κάνουν. Νομίζει άραγε πως έκανε καμιά τομή ο γραμματέας του κόμματος, ο Βάλτερ
Βελτρόνι, δηλώνοντας ότι ο κομμουνισμός και η ελευθερία είναι πράγματα
ασυμβίβαστα; Τολμά ο ανόητος να κατηγορήσει τον Ινγκράο κι εμένα, που
εξακολουθούμε να δηλώνουμε κομμουνιστές, ότι είμαστε εχθροί της ελευθερίας.
Λες και δεν ξέρει όλος ο κόσμος ότι από το 1947 και μετά, αν τυχόν κέρδιζε το
PCI τις εκλογές θα γινόταν πραξικόπημα. Ότι θα μας έπιαναν οι καραμπινιέροι με
βάση το σχέδιο Γκλάντιο και θα μας έστελναν σ’ ένα στρατόπεδο της Σαρδηνίας.
Θα μας δικάσουν τώρα ο Βελτρόνι κι ο Κοσίγκα;

Η 75χρονη Ροσάντα επιμένει: το ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν μια μεγάλη
δημοκρατική δύναμη. Μπορεί τα στελέχη του να αισθάνονταν ιδεολογικά συγγενή με
τον Οκτώβρη, με το Στάλινγκραντ, με τη Σοβιετική Ένωση, ούτε μια επιλογή τους
όμως δεν υπαγορεύτηκε απ’ αυτή τη συγγένεια. Στην Ιταλία έχει διαδοθεί η άποψη
ότι η τρομερή παρένθεση αυτού του αιώνα δεν ήταν ο ναζισμός, αλλά ο
κομμουνισμός. Και στη Γαλλία, μετά την Επανάσταση ήλθε η Τρομοκρατία, αλλά
μόνο ο Πάπας καταδικάζει τόσο το 1789 όσο και το 1793. Λέγοντας ότι η
Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν η αιτία του κακού, ο Βελτρόνι δικαιώνει τον Ερνστ
Νόλτε που υποστηρίζει ότι ο ναζισμός αποτέλεσε κατά βάση μια αντίδραση στην
επέλαση των μπολσεβίκων.

Το σημερινό κλίμα στην Ιταλία είναι χειρότερο από εκείνο του Ψυχρού Πολέμου,
καταλήγει η μεγάλη κυρία της μαρξιστικής Αριστεράς. Τότε τουλάχιστον κάτι
κουνιόταν, οι εργαζόμενοι αντιδρούσαν και ανακάλυπταν τα δικαιώματά τους.
Σήμερα είναι όλα μίζερα. Μα, δεν μπορεί, η βλακεία και η αδικία είναι τόσο
κατάφωρες ώστε ο κόσμος θα αλλάξει.