Λίγο περισσότερο τόλμη

Μέρα με τη μέρα το Γκάζι ακολουθεί την ίδια πορεία με αυτήν του Ψυρή. Από τότε
που η Μελίνα έκλεισε τα σκυλοτουριστάδικα στην Πλάκα, και αφού το Θησείο
γέμισε και τα Εξάρχεια έκαναν λίφτινγκ, κάπου έπρεπε να βρουν όλοι αυτοί οι
υποτίθεται ψαγμένοι εστιάτορες καινούργιο παρθένο έδαφος. Οι φούρνοι του
Γκαζιού έκλεισαν από το ’85 και η βρώμα από θειάφι και πίσσα σταμάτησε να
μολύνει τον αέρα. Στην αρχή άνοιξε το ομώνυμο μουσικάδικο, για να ακολουθήσουν
πολλοί άλλοι φτιάχνοντας θέατρα, και, φυσικά, εστιατόρια. Ορισμένοι εστιάτορες
προσπαθούν να διώξουν τους Τούρκους και τους Γύφτους μανιωδώς, απειλώντας τους
με μαφιόζικες μεθόδους και κάνοντας αυθαίρετες επεκτάσεις, λαδώνοντας τους
πάντες και τα πάντα, αλλά υπάρχουν και άλλοι που κάνουν τη δουλειά τους ήσυχα
και ωραία.

Ξεκίνησα λοιπόν μία πρόσφατη Δευτέρα μαζί με μία φίλη μου να δούμε ένα από τα
καινούργια εστιατόρια της περιοχής. Επισκεφθήκαμε το «Aragosta», ένα
συμπαθητικό μαγαζί στον πεζόδρομο της οδού Βουτάδων, από την πίσω μεριά του Γκαζιού.

Η πρώτη μας επαφή με την κουζίνα τους βρισκόταν σε ένα μπολάκι με λιαστή
τοματόπαστα από τη Μήλο, όπου λειτουργεί το πρώτο «Aragosta» εδώ και χρόνια.
Ήταν λίγο αλμυρή η πρώτη γεύση. Αφοσιωθήκαμε στη μελέτη του μενού για αρκετή
ώρα προσπαθώντας να βρούμε κάτι που να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον. Το μενού
ακολουθεί αρκετά την πεπατημένη, με επιλογές όπως μανιτάρια με κρέμα γάλακτος,
μύδια με λευκό κρασί, καρπάτσιο, φρέσκια μοτσαρέλα και ρόκα, ένα σωρό
ζυμαρικά, φιλέτα με διάφορες σάλτσες και τέλος (διότι δεν είναι δυνατόν να
λείψει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή) πανακότα μεταξύ άλλων γλυκών.

Τέλος πάντων, διαλέξαμε διάφορα για δοκιμή με αποτέλεσμα να μείνουμε ευχάριστα
έκπληκτοι, κυρίως από τα ζυμαρικά.

Το δείπνο μας ξεκίνησε με δύο καλά, χορταστικά ορεκτικά. Διαλέξαμε το
καρπάτσιο με ρόκα και λαδοτύρι Μήλου. Το κρέας ήταν πολύ καλής ποιότητας, η
ρόκα φρεσκότατη. Το παραδοσιακό τυρί είναι αυτό που αλείφεται με λιόπαστα και
έτσι ωριμάζει. Εάν σας αρέσουν τα σκληρά, πικάντικα τυριά, θα σας αρέσει αυτό.
Προχωρήσαμε στη σαλάτα με αντίδια, ρόκα, πεπόνι και προσιούτο, η οποία ήταν
όμορφη, νόστιμη και μεγάλη.

Τα επόμενα που μας ήλθαν ήταν δύο από τα εννιά ζυμαρικά. Παραγγείλαμε τις
μαύρες και κίτρινες ταλιατέλες με ψίχα καραβίδας και μπρόκολο και τις
παπαρδέλες με μανιτάρια πορτσίνι. Και τα δύο αυτά πιάτα ήταν πάρα πολύ καλά.
Τα ζυμαρικά, όπως είχαμε μαντέψει, ήταν της φίρμας Μιλέλια, αλλά και οι
σάλτσες ήταν περίτεχνες και η παρουσία τους λιτή και σωστή. Δεν μπορούσα να
αντισταθώ σε ένα ακόμα πιάτο που φαινόταν σαν το πιο περίεργο (ή ενδιαφέρον,
αναλόγως τα γούστα σας), το οποίο είναι ένα ψαρονέφρι με σάλτσα από σόγια και
κρέμα. Το κρέας ήταν καλοψημένο. Δεν ξέρω ακόμα εάν μου αρέσει ή εάν μισώ την
ιδέα της σάλτσας. Ήταν πηχτή με ανοιχτό καφέ χρώμα. Η κρέμα ήταν έντονη όπως
και η αλμύρα της σόγιας. Μου θύμιζε κάτι σαν αλμυρή σοκολάτα, εάν είναι
δυνατόν! Δεν μ’ ενθουσίασε.

Τελειώσαμε το γεύμα μας στο «Aragosta» με μία κρεμ μπρουλέ, η οποία ήταν ικανοποιητική.

Εάν κάτι μας έκανε εντύπωση, είναι το γεγονός ότι ο χώρος φαίνεται να θέλει
κάτι ακόμα. Ήταν λίγο γυμνός και άδειος. Το γεύμα που είχαμε ήταν καλό χωρίς
να είναι ιδιαίτερα εμπνευσμένο. Το Γκάζι ίσως είναι μία περιοχή που σηκώνει
περισσότερη τόλμη και στον χώρο και στο πιάτο, αλλά μέχρι στιγμής μόνο το
«Κίτρινο Ποδήλατο», που είναι από την άλλη μεριά της Ιεράς Οδού, έχει
καταφέρει να τα συνδυάσει αυτά ωραιότερα.

«Aragosta», Βουτάδων 58, Γκάζι, τηλ. 3462.092.