ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όμορφη πόλη

«Ονειρεμένη πόλη», «παράδεισος», η Νέα Σμύρνη, διατυμπάνιζε ο τίτλος της
εφημερίδας. Με πράσινες γέφυρες και υπόγεια γκαράζ. Μόνο, όμως, στα…
χαρτιά… Στα μεγαλεπήβολα σχέδια των εκάστοτε δημάρχων, που έρχονται και
παρέρχονται, αφήνοντας μοναδική κληρονομιά στον επόμενο άρχοντα τόνους
σκουπιδιών και κακομοιριάς.

Θυμήθηκα ένα άλλο ρεπορτάζ που είχα κάνει η ίδια πριν από χρόνια για τη
Γλυφάδα ­ με τρομερές συλλήψεις ιδεών και φουτουριστικά σχεδιαγράμματα πάνω
στο νερό. «Παιδί ήμουν και γέρασα», αλλά η Γλυφάδα έμεινε η ίδια. Ή μάλλον
έγινε χειρότερη, με τους άτεχνους ναούς του εμπορίου και το «κολλάζ» των αυτοκινήτων.

Ναι, τώρα θυμάμαι και άλλα ρεπορτάζ για «μαγευτικές» πόλεις και συνοικίες. Σαν
εκείνο το θέμα ­ που το καμάρωνα μάλιστα ως αποκλειστικό μου στην πρώτη σελίδα
­ για τους τοίχους των πολυκατοικιών στο κέντρο της Αθήνας, που θα βάφονταν
κίτρινοι, μπλε, πράσινοι και κόκκινοι, για να σπάσουν την γκρίζα μονοτονία.
Εμένα μου φαίνεται η Αθήνα ακόμα πιο μουντή και πληκτική (εσάς;), με μόνα
ζωντανά χρώματα εκείνα στις διαφημιστικές γιγαντοαφίσες.

Αγαπητέ μου δήμαρχε ­ της Νέας Σμύρνης, της Γλυφάδας, της Αθήνας ή της…
Κολοκυνθούς ­ η δική μου απλή επιθυμία ως ταπεινής δημότισσας και ψηφοφόρου
είναι να μην παρακάμπτω το πεζοδρόμιο από τους λόφους της πλαστικής σακούλας,
να μην πέφτω στις λακκούβες των πεζοδρομίων και να βγάζω το πόδι μου, άντε και
να ξεκουράζω για λίγο το μάτι μου σε ένα δεντράκι στην άκρη του δρόμου. Όταν
αυτά τα φοβερά έργα έχουν επιτευχθεί, μπορείτε να προγραμματίσετε μετά το
«μιλένιουμ» ­ αυτό ή το… επόμενο ­ την ικανοποίηση των καλλιτεχνικών σας ανησυχιών.