Ο εθνικός ύμνος, στο Σίδνεϊ

* ΤΙΑΝΤΖΙΝ (ΚΙΝΑ)

Ο πρωταθλητής που συνδυάζει περισσότερο από κάθε άλλον στην Ελλάδα την υψηλή
κλάση με το χαμηλό προφίλ, είναι ο Δημοσθένης Ταμπάκος.

Με μεγάλες επιτυχίες ήδη πριν από το χάλκινο μετάλλιο στους κρίκους στο 34ο
Παγκόσμιο Ενόργανης Γυμναστικής, που ολοκληρώθηκε στο Τιαντζίν της Κίνας εδώ
και λίγες ημέρες (όπως η 6η θέση στους κρίκους και το χάλκινο μετάλλιο στο
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ’98), ο Ταμπάκος παρέμεινε ένας άνθρωπος χωρίς τη μεγάλη
δημοσιότητα και αφοσιωμένος στην προπόνηση, στους φίλους και συγγενείς του.

Η ηρεμία που τον χαρακτηρίζει πάντα δεν λείπει και μετά την κατάκτηση του
χάλκινου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αλλά το στοιχείο που μας
εντυπωσίασε στη συνέντευξή του προς την «ΟΜΑΔΑ» ήταν το ότι ένας αθλητής
ατομικού αθλήματος έλεγε χωρίς δισταγμό ότι η επιτυχία του είναι αποτέλεσμα
συλλογικής προσπάθειας!

Για το πώς έφθασε στο μετάλλιο του Τιαντζίν ο Δημοσθένης Ταμπάκος, λέει:

«Ο αθλητής έχει τον πρώτο λόγο, αλλά δεν θα είχα κάνει τίποτα αν δεν βοηθούσαν
πολλοί άλλοι. Πρώτα-πρώτα ο προπονητής μου από το 1994 Αλέκος Ιωακειμίδης, ο
οποίος έχει βοηθήσει σημαντικά την ελληνική γυμναστική από το 1990 που ήλθε
στην Ελλάδα από το Καζαχστάν. Με βοήθησε σημαντικά το ιατρικό τιμ της εθνικής
ομάδας, οι Γιώργος Ρογδάκης, Γιάννης Παππάς, Χρήστος Καρβουνίδης, να ξεπεράσω
το πρόβλημα στον ώμο. Επίσης, μεγάλη η συμβολή του προέδρου της ΕΓΟ κ.
Δημητρόπουλου, ο οποίος μας εξασφαλίζει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες
πρωταθλητισμού που γνώρισε ποτέ το άθλημά μας, αλλά και εκείνη του υπουργού κ.
Φούρα στην ελληνική γυμναστική εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων 2000. Με βοήθησε
κάποιο διάστημα και η συμβολή στην προπόνησή μου του Αβραάμ Σαπρανίδη, ενώ δεν
μπορώ να αγνοήσω και την ηθική συμπαράσταση του παιδικού μου φίλου Πασχάλη
Πασχαλίδη και του συναθλητή μου στην εθνική ομάδα Βασίλη Τσολακίδη. Όμως ήταν
σημαντικό που με κοουτσάρησαν στον προκριματικό ο Γιούρι Κορολιόφ και στον
τελικό ο Θανάσης Καπνίδης».

Οι στιγμές πάνω στο βάθρο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος αποτέλεσαν
υπέροχη εμπειρία για τον Δημοσθένη Ταμπάκο;

Ο Δημοσθένης Ταμπάκος, ένας αθλητής ατομικού αθλήματος, δεν ξεχνάει ότι οφείλει την επιτυχία του στη συλλογική προσπάθεια

«Ήταν κάτι το μεγαλειώδες. Η ελληνική σημαία στον ιστό, η δικαίωση τόσων
κόπων. Με τον εθνικό ύμνο τα συναισθήματα θα είχαν ακόμη μεγαλύτερη πληρότητα,
αλλά κάθε πράγμα στον καιρό του».

Ίσως οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Σίδνεϊ φέρουν αυτή την ασύγκριτη
πληρότητα, του απευθύνουμε την ευχή-πρόκληση, για να μας
απαντήσει χαμογελώντας:

«Πιστεύω ότι μπορεί να γίνει και θα προσπαθήσω να είμαι όσο γίνεται πιο
έτοιμος. Έχει σημασία η παρουσία στο σύνθετο και θα πάω στο Σίδνεϊ για έξι
όργανα αν μου επιτρέψει και το πρόβλημα στον ώμο».

Πάντα, βέβαια, είναι ρευστός ένας αγώνας ενόργανης και ιδού
πώς έζησε ο Δήμος Ταμπάκος τον τελικό των κρίκων που του χάρισε το
χάλκινο μετάλλιο:

«Επεδίωξα να είμαι ήρεμος και να έχω την προσοχή μου όχι στις προσπάθειες των
αντιπάλων που προηγήθηκαν αλλά στη δική μου. Όταν την ολοκλήρωσα και ήταν καλή
ένιωσα ότι θα έπαιρνα μετάλλιο. Το σημαντικό πάντως δεν είναι τόσο το μετάλλιο
όσο το να νιώσεις ικανοποιημένος από τον αγώνα που έκανες. Και σ’ αυτόν τον
τελικό εγώ το ένιωσα. Το μετάλλιο μπορώ να πω ότι το χάρηκα πιο πολύ για τον
προπονητή μου, που αναγνωρίστηκε η δουλειά του, αλλά και για τους γονείς μου».

Θεωρεί επιτυχημένη την ελληνική εμφάνιση στο 34ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ο
Δήμος Ταμπάκος και εξηγεί:

«Δεν κάναμε ίσως το άλμα που περιμέναμε, αλλά ένα ακόμη βήμα μπροστά. Η
εξασφάλιση για πρώτη φορά στην κατηγορία ανδρών δύο εισιτήρια στους
Ολυμπιακούς Αγώνες και η συμμετοχή σε τέσσερις τελικούς δείχνει άνοδο του
επιπέδου. Είναι πολύ σημαντικό που μπήκε ο Μελισσανίδης στους “36” του
συνθέτου και μακάρι να έχουν την ίδια επιτυχία δύο Έλληνες αθλητές στην
επόμενη μεγάλη διοργάνωση».

Το πόσο κοστίζει σε θυσίες και στερήσεις ο υψηλός πρωταθλητισμός δεν
φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τον Δήμο Ταμπάκο:

«Υπάρχουν κάποτε και θυσίες, αλλά δεν το βλέπω έτσι. Τα αγαθά κόποις κτώνται
και όταν κάνεις τον αγώνα όπως τον θέλεις είσαι κερδισμένος έτσι κι αλλιώς».

Αν και η γυμναστική δεν προσφέρει τη δυνατότητα για επαγγελματισμό,
ο Δήμος Ταμπάκος δεν μπορεί ακόμη να σκεφθεί ποιο θα είναι το μέλλον
του μετά το τέλος της καριέρας του:

«Πιστεύω στον εαυτό μου και στον Θεό και δεν βλέπω ότι θα σταματήσω νωρίτερα,
από τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει μπροστά μας η Ολυμπιάδα 2004 της Αθήνας. Τη
σκέφτομαι, αλλά πιο πολύ με απασχολεί το παρόν».

Ο Δημοσθένης Ταμπάκος είναι αισιόδοξος και για το μέλλον της γυμναστικής
στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς:

«Η ενόργανη γυμναστική είναι από τα δημοφιλέστερα αθλήματα στον κόσμο και δεν
είναι τυχαίο ότι οι διοργανώσεις των τελευταίων ετών προσελκύουν μεγάλο αριθμό
φιλάθλων, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλες τις χώρες που γίνονται μεγάλοι
αγώνες.

Στην Ελλάδα οι συνθήκες είναι καλύτερες από ποτέ και τα επόμενα χρόνια θα
υπάρξουν αρκετοί αθλητές και αθλήτριες με επιδόσεις υψηλού επιπέδου. Ήδη
υπάρχει μια συνέχεια στις επιτυχίες, που εγγυάται κάτι ανάλογο».

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΑΜΠΑΚΟΣ

Ο Δήμος Ταμπάκος γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1976 στη Θεσσαλονίκη και
ασχολείται με την ενόργανη γυμναστική από εννέα ετών, όταν αρχικά πήγε στο
γυμναστήριο του Θόδωρου Αυγίδη και λίγο αργότερα στον Σπάρτακο με προπονητή
τον Θανάση Καπνίδη.

Από το 1994 και μετά γυμνάζεται με τον Αλέκο Ιωακειμίδη.

Πρώτη σημαντική επιτυχία του ήταν το ασημένιο μετάλλιο στον πλάγιο ίππο,
στη Βαλκανιάδα ’90, στο Πλοέστι.

Το 1997 ήταν 6ος στους κρίκους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Λωζάννης, το
1998 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αγίας
Πετρούπολης και προκρίθηκε στον τελικό του Γκραν Πρι.

Την περασμένη Παρασκευή, στο Τιαντζίν της Κίνας, ανέβηκε στο βάθρο του
Παγκοσμίου Πρωταθλήματος με το χάλκινο μετάλλιο στους κρίκους.

ΜΕΛΙΣΣΑΝΙΔΗΣ

Έκανα το άλμα εν βρασμώ ψυχής

ΜΕΤΑ ΤΗΝ αποτυχημένη προσπάθειά του για μετάλλιο στο άλμα ο Μελισσανίδης έφυγε
από το κλειστό γυμναστήριο μαζί με τον προπονητή του χωρίς να πουν λέξη.

Την επομένη, στο ξενοδοχείο της αποστολής, ο Χρυσός Ολυμπιονίκης της
γυμναστικής δήλωσε: «Είμαι ακόμη χολωμένος μ’ αυτά που συνέβησαν στις ασκήσεις
εδάφους και που μ’ έκαναν να χάσω τον έλεγχο στον τελικό του άλματος. Στο
έδαφος ίσως δεν άξιζα το χρυσό μετάλλιο, αλλά πιστεύω ότι θα έπρεπε να ήμουν
στο βάθρο. Είναι το αγώνισμα με το οποίο αναδείχθηκα και δεν άντεξα το ότι με
αδίκησαν. Εξοργίστηκα τόσο που δεν μπορούσα στο άλμα να συγκεντρωθώ. Όμως και
εκεί με βαθμολόγησαν πολύ χαμηλότερα στο πρώτο άλμα σε σχέση με άλλους που
είχαν το ίδιο λάθος. Έτσι δεν είχα περιθώριο κάλυψης και το δεύτερο άλμα το
έκανα εν βρασμώ ψυχής και απλά για να το κάνω.

Καταλαβαίνω ότι στενοχωρήθηκε πολύς κόσμος με το αποτέλεσμα, αλλά δεν έφταιξε
ο τελικός του συνθέτου. Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Βοήθησα την ομάδα,
πηγαίνοντας πολύ καλά στο σύνθετο, να πάρει τη 17η θέση και τα δύο εισιτήρια
για τους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ. Έκανα 14 αγώνες ενώ θα μπορούσα να κάνω μόνο
άλμα και έδαφος και είμαι ευχαριστημένος που μπήκα στους «36» του συνθέτου. Το
θεωρώ σημαντικό, αλλά είναι πολύ δύσκολο να κάνω το ίδιο στο Σίδνεϊ. Θα δώσω
το βάρος μόνο σε άλμα και έδαφος».

Ο προπονητής του Χρήστος Κασιόλας πρόσθεσε: «Είμαι από το πρωί μέχρι το βράδυ
με τον Γιάννη τούς τελευταίους τέσσερις μήνες και ξέρω τι χρειάζεται. Ήθελε
πολύ ν’ αγωνισθεί στον τελικό του συνθέτου και δεν ήταν σωστό να του ζητήσω
κάτι που θα τον στενοχωρούσε. Δεν νομίζω ότι αυτή η συμμετοχή έχει σχέση με το
αποτέλεσμα στον τελικό του άλματος».

ΑΛΜΑ

Οι μέτριοι στο βάθρο

ΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ που κατέκτησε την Παρασκευή στους κρίκους ο Δημοσθένης Ταμπάκος
ήταν το μοναδικό μετάλλιο για την Ελλάδα στο 34ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα
Ενόργανης Γυμναστικής, που έληξε το Σάββατο, αφού ο Ιωάννης Μελισσανίδης
απέτυχε στο άλμα παίρνοντας την 7η θέση.

Ο Μελισσανίδης, που είχε την ατυχία στην κλήρωση να εκτελέσει πρώτος,
παρουσιάστηκε απίστευτα νευρικός και με πολύ άσχημη προσγείωση (πτώση) στην
πρώτη προσπάθεια και μία ακόμη κακή δεύτερη, βαθμολογήθηκε με μόλις 8,606 που
σήμαινε από την αρχή σχεδόν με βεβαιότητα τελευταία θέση.

Ήταν ένας αγώνας γεμάτος από αποτυχίες επωνύμων πρωταθλητών (ανάλογες
θεαματικές πτώσεις σαν εκείνη του Μελισσανίδη είχαν ο κάτοχος του τίτλου
Σεργκέι Φιοντορένκο από το Καζαχστάν και ο Ρουμάνος Μαριάν Ντραγκουλέσκου).
Έτσι ανέβηκαν τρεις μετριότητες στο βάθρο με επιδόσεις που απείχαν πολύ από το
υψηλό επίπεδο.

Όσον αφορά πάντως στη συνολική ελληνική παρουσία στο 34ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα
μπορεί να χαρακτηριστεί αξιόλογη, αφού απέφερε ένα μετάλλιο, τέσσερις
συμμετοχές σε τελικούς και θέση στις 18άδες των ομαδικών ανδρών και γυναικών,
που σημαίνει 4 εισιτήρια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ.

Για την αποτυχία του Ιωάννη Μελισσανίδη να κατακτήσει έστω ένα μετάλλιο, θα
πρέπει να σημειωθεί ότι ήταν η πρώτη φορά που προκρίθηκε σε τελικούς οργάνων
μεγάλης διοργάνωσης και δεν κατέκτησε μετάλλιο. Μέχρι τους αγώνες που έληξαν
προχθές είχε πέντε μετάλλια στους πέντε τελικούς που είχε πάρει μέρος σε
μεγάλες διοργανώσεις. Κατά σειρά είχε κατακτήσει χάλκινο μετάλλιο στις
ασκήσεις εδάφους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων (Αθήνα 1991), ασημένιο
μετάλλιο στο έδαφος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1993, χρυσό μετάλλιο στο έδαφος
στους Ολυμπιακούς Αγώνες ’96 της Ατλάντα, χρυσό στο άλμα και ασημένιο στο
έδαφος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1998 στην Αγία Πετρούπολη.