ΜΠΑΪΡΟΝ ΝΤΙΝΚΙΝΣ Πάλεψε. Κανείς δεν χαρίζει

Ο Μπάιρον Ντίνκινς έχει μάθει να δουλεύει σκληρά στη ζωή του

ΜΙΛΑΕΙ αργά και σταθερά. Σκέπτεται πολύ πριν απαντήσει στις ερωτήσεις ο
Μπάιρον Ντίνκινς. «Δεν μου αρέσει να μιλάω πολύ. Δεν μου αρέσουν τα πολλά
λόγια», λέει ο άσος του Ηρακλή που έμεινε δεύτερη χρονιά στο «Ιβανώφειο» παρέα
με τον Μπακ Τζόνσον. «Τον γνώρισα την πρώτη χρονιά μου στο ΝΒΑ. Ήταν ο τρίτος
χρόνος του κι εγώ ρούκι στους Χιούστον Ρόκετς. Βγήκαμε για φαγητό και μου
μίλησε για τις δυσκολίες που θα συναντούσα στο πρωτάθλημα των καλύτερων».

Δυσκολίες δεν συνάντησε μόνον εκεί ο Μπάιρον Ντίνκινς… «Όταν ήμουν τεσσάρων
ετών έχασα τον πατέρα μου. Με επηρέασε αυτό το γεγονός. Μου έλειψε η σχέση
πατέρα – γιου. Ήθελα να κάνω πράγματα που κάνουν ο πατέρας με τον γιο. Δεν
είχα αυτή τη δυνατότητα και τώρα θέλω κι εγώ να γίνω πατέρας για να νιώσω τη
σχέση με τον γιο μου», εξομολογείται.

Ο Μπάιρον γεννήθηκε (15 Ιουνίου 1967) στη Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας. Είχε
κοντά του τις τρεις αδελφές του και τη μητέρα του. «Ήταν δασκάλα περίπου 31
χρόνια και ανέλαβε το βάρος της ανατροφής μας. Ήταν δύσκολο γι’ αυτήν να
αναθρέψει τέσσερα παιδιά. Δεν ήμασταν πολύ πλούσιοι ούτε πολύ φτωχοί. Η μητέρα
μου προσπαθούσε να έχει τα πάντα για μας ή τουλάχιστον όσα μας χρειάζονταν, κι
αυτό ήταν αρκετό».

Η πιο δυνατή ανάμνηση των παιδικών χρόνων ήταν «απλώς η εμπειρία να
μεγαλώνεις, να ωριμάζεις, να σου λείπουν κάποια πράγματα και να προσπαθείς με
ό,τι έχεις να προοδεύσεις, να πας καλά».

Όλα αυτά μοιάζουν με καθημερινή διαδικασία αγώνα. «Η μητέρα μου προσπαθούσε.
Δεν ήταν αγώνας, ήταν η ίδια η μάχη με τη ζωή. Η μητέρα μου ήθελε το καλύτερο
για μας κι εμείς για την οικογένειά μας. Τότε έμαθα ποιο είναι το σωστό και
ποιο είναι το λάθος. Το σωστό είναι να έχεις πίστη στον Θεό, να δουλεύεις
σκληρά, να μην περιμένεις από κανέναν να σου κάνει δώρο οτιδήποτε. Πρέπει να
παλέψεις για να αποκτήσεις αυτό που θέλεις. Σωστό είναι να μην κάνεις
παρακάμψεις. Να μην ξεφεύγεις από τους κανόνες είναι σωστό».

Ισχύει το ίδιο και στο γήπεδο του μπάσκετ; «Εκεί, ίσως, είναι διαφορετικά. Από
τη στιγμή που βλέπεις ότι ένας διαιτητής αφήνει το βρώμικο παιχνίδι των άλλων,
τότε το κάνεις κι εσύ, εφόσον μπορείς».

Το πρώτο μου μπάσιμο

Ο Ηρακλής περιμένει από τον Ντίνκινς οργάνωση του παιχνιδιού και σημαντική βοήθεια στην επίθεση

Η πρώτη επαφή με την πορτοκαλί μπάλα έγινε όταν ήταν περίπου επτά ετών. «Ο
παππούς μου, για μένα, ήταν ο πατέρας μου, τοποθέτησε μια μπασκέτα στην αυλή
του σπιτιού. Δεν πίστευε ότι μπορούσα να γίνω κάτι μέσα από τα σπορ. Τις
πρώτες κινήσεις τις έμαθα από τη μεγάλη αδελφή μου. Η Τζάνις, που έπαιζε
μπάσκετ και βόλεϊ στο κολέγιο, μου έμαθε τα βήματα για να κάνω μπάσιμο».

Τα παιδικά χρόνια του Μπάιρον ήταν ήσυχα. «Από μικρός χτυπούσα μια μπάλα του
μπάσκετ. Ήμουν πάντα μέσα στα σπορ και στο μπάσκετ. Μου άρεσε ακόμη να είμαι
με τους φίλους μου.

Στο κολέγιο άρχισα σπουδές για να γίνω δάσκαλος όπως η μητέρα μου, γιατί δεν
είχα τα σωματικά προσόντα που νόμιζα ότι ήταν απαραίτητα για το επαγγελματικό
μπάσκετ. Άλλαξα γνώμη όμως όταν μια μέρα την είδα να γυρίζει εκνευρισμένη και
κουρασμένη από το σχολείο».

Στο ΝΒΑ

Η επόμενη σελίδα στη ζωή του Ντίνκινς ήταν το ΝΒΑ. «Όταν έμαθα ότι με διάλεξαν
οι Χιούστον Ρόκετς, τηλεφώνησα στη μητέρα μου και της είπα: “Είδες ότι τα
κατάφερα; Θα παίξω μπάσκετ με τους καλύτερους”».

Ο κόσμος του ΝΒΑ δεν είναι τόσο λαμπερός όσο νομίζει η κοινή γνώμη. «Αν σου
αρέσει να επιδεικνύεσαι και να είναι μαζί με κόσμο, τότε το ΝΒΑ είναι καλό.
Ωστόσο όλοι θέλουν να έχουν κάποιες ιδιωτικές στιγμές. Να βγουν έξω με τη
μνηστή τους, με τη φίλη τους, κι αυτό είναι δύσκολο».

Η επόμενη στάση μετά το Χιούστον (1989-90) ήταν για λίγο το Σαν Αντόνιο
(1990-91). Ακολούθησε το Καλ Στέιτ (1991-92) και το Ράπιντ Σίτι (1993-94-95)
στο CBA και η γερμανική Χάγκεν (1995), η πρώτη ευρωπαϊκή στάση στην καριέρα
του. «Δεν μου άρεσε, δεν ήταν όνειρό μου να παίξω στην Ευρώπη. Ένα παιδί στην
Αμερική σκέπτεται να παίξει μπάσκετ στο ΝΒΑ κι όχι στην Ευρώπη.

Σκοπός μου ήταν να παίξω μπάσκετ στο ΝΒΑ και θα αποσυρόμουν, αφού πρώτα
δημιουργούσα μια επιχείρηση. Αυτή η εξέλιξη όμως μου έδειξε αυτό που λέω, πως
έτσι είναι η ζωή».

Στην Ελλάδα

Η ανάγνωση της «USA Today» αποτελεί καθημερινή συνήθεια για τον Ντίνκινς

Η συνέχεια ήταν επιστροφή για λίγο στο CBA και μετά ο Πανιώνιος (1996). Ο
Μπάιρον Ντίνκινς δεν επέστρεψε ενθουσιασμένος στην Ευρώπη. «Ξέρεις, καμιά φορά
κάνεις πράγματα που δεν θα ήθελες να κάνεις. Θα μπορούσα να δοκιμάσω και πάλι
στο ΝΒΑ, αλλά ήταν δύσκολο».

Η Ελλάδα ήταν ένας άγνωστος τόπος. «Στην Αμερική δεν σπουδάζουμε για την
Ευρώπη. Λίγο – πολύ ξέρουμε για την Ιταλία, τη Γαλλία και την Ισπανία. Δεν
συνάντησα πάντως κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα στη χώρα σας, αν και οι πρώτες
ημέρες ήταν σχετικά δύσκολες. Όπως ήμουν, έτσι έμεινα. Έβγαινα και βγαίνω λίγο».

Ο Μπάιρον Ντίνκινς αποφεύγει τις δημόσιες εμφανίσεις. «Είναι δικιά μου
επιλογή. Έτσι είμαι εγώ, έτσι θέλω να ζήσω. Η Ελλάδα είναι η χώρα τού κάτι
παραπάνω, η χώρα της υπερβολής. Αν δουν έναν Αμερικανό παίκτη έξω, σημαίνει
πάντα κάτι παραπάνω. Μπορεί να σου αποδοθεί μια ήττα, αν σε δουν έξω. Μπορεί
να λένε ότι έπινες ή ότι έκανες πάρτι. Αυτό που θέλω να λένε για μένα ύστερα
από μία ήττα είναι ότι ο Ντίνκινς δεν έπαιξε καλά. Δεν θέλω να δίνω δικαιώματα».

ΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΜΟΥ

Απαιτητικός ο Μάλκοβιτς, πιο ανθρώπινος ο Ίβκοβιτς

Ο Μπάιρον Ντίνκινς θυμάται πολύ καλά πόσο απαιτητικός ήταν ο Μπόζινταρ Μάλκοβιτς

«Ο ΚΟΟΥΤΣ Ίβκοβιτς δίνει αυτοπεποίθηση από τον πρώτο έως τον τελευταίο παίκτη.
Σου δίνει την πίστη να παίξεις καλά ατομικά, αλλά και στην ομάδα ολόκληρη.
Είναι πολύ καλός στις λεπτομέρειες. Σε κάθε παιχνίδι ήσουν πολύ καλά
προετοιμασμένος για τον αντίπαλο. Σε όλα τα παιχνίδια συνέβαινε αυτό. Ο κόουτς
Ίβκοβιτς μού έλεγε “παίξε ελεύθερα, αλλά παίξε και για την ομάδα σου”». Έτσι
σκιαγραφεί ο Μπάιρον Ντίνκινς τον πρώτο προπονητή του στο ελληνικό πρωτάθλημα.

«Ο κόουτς Μάλκοβιτς είναι πολύ απαιτητικός. Δουλεύει πολύ σκληρά και περιμένει
από τους παίκτες του να δουλέψουν πολύ σκληρά, ενώ είναι καλός στην τακτική. Ο
κόουτς Σάκοτα είναι ένας συνδυασμός τους. Είναι απαιτητικός, αλλά σου δίνει
και την απαραίτητη αυτοπεποίθηση».

Ο καλύτερος Έλληας

Ο Μπάιρον Ντίνκινς διάλεξε ­ ύστερα από πολλή σκέψη ­ τον Φάνη Χριστοδούλου ως
τον καλύτερο Έλληνα παίκτη, ενώ οι καλύτεροι συμπαίκτες του ήταν οι Ζάρκο
Πάσπαλι, Μίκαελ Κοχ και Μπακ Τζόνσον στις τρεις ομάδες (Πανιώνιο, Παναθηναϊκό,
Ηρακλή) όπου έπαιξε στην Ελλάδα.

Διαπιστώνει υπερβολές και στα ελληνικά γήπεδα: «Ο τρόπος παιχνιδιού είναι πολύ
δυνατός. Μερικές φορές είναι κάτι σαν αμέρικαν φούτμπολ. Δεν είναι έτσι το
μπάσκετ. Πρέπει να παίζεται θεαματικά για να μαζεύεται ο κόσμος στα γήπεδα.
Στην Ελλάδα ενδιαφέρει πώς θα κερδίσεις το παιχνίδι και όχι πώς θα παίξεις. Αν
πρέπει να παίξουμε έτσι όμως, έτσι θα παίξω κι εγώ».

Ο Ντίνκινς δεν διάλεξε κάποιον παίκτη ως τον καλύτερο του πρωταθλήματος.
«Εμένα με ενδιαφέρει τι κάνει ο Ηρακλής και όχι τι κάνουν οι άλλοι. Όλοι οι
παίκτες κάνουν διαφορετική δουλειά για την ομάδα τους».

Όσο για στόχους του Ηρακλή, δεν είναι παρά η επόμενη αγωνιστική. «Θα παίζουμε
ένα παιχνίδι κάθε φορά και βλέπουμε. Δεν μπορώ να κάνω ­ και δεν κάνω ­ προβλέψεις».

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Τους αρέσει να περνούν καλά

«ΤΟ ΠΡΩΙ προπόνηση, το μεσημέρι φαγητό και μετά ανάγνωση (κάθε μέρα) της
“USA Today”. Το μεσημέρι ύπνος, το απόγευμα προπόνηση και το βράδυ ταινίες».
Αυτό είναι το τυπικό 24ωρο του Μπάιρον Ντίνκινς στη Θεσσαλονίκη. «Τα ρεπό
είναι μια καλή ευκαιρία για ξεκούραση. Είναι άλλη μια ημέρα στην Ελλάδα. Δεν
έχω πολλές ημέρες για να ξεφύγω και προσπαθώ να ξεκουραστώ».

Δεν θα τον βλέπουμε πάντως για πολύ ακόμη στα γήπεδα. «Το τέλος της
καριέρας μου είναι πολύ κοντά. Μη μου ζητάτε να το προσδιορίσω, αλλά είναι
πολύ κοντά. Ένδεκα χρόνια ταξιδεύω. Θέλω κάποια στιγμή να νιώσω ήρεμος με την
οικογένειά μου στο Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας».

Πώς θα περιγράψει στους συμπατριώτες του τον μέσο Έλληνα; «Του αρέσει να
βγαίνει έξω, του αρέσει η διασκέδαση. Δεν ξέρω τι κάνουν στις δουλειές τους οι
Έλληνες, αλλά τους αρέσει να περνούν καλά».