Όλα μοιάζουν μαγικά, αλλά και μαζικά

Είναι πραγματικά λίγες οι φορές που έχω αισθανθεί ξένος, τουρίστας αν
προτιμάτε, μέσα στην ίδια μου την πατρίδα και τότε αναρωτιέμαι ποιος φταίει.
Πρώτα «τσεκάρω» τον εαυτό μου, τη διάθεσή μου… μήπως δηλαδή τα βλέπω όλα
«μαύρα» εκείνη τη στιγμή. Στη συνέχεια παρατηρώ προσεκτικά τον κόσμο γύρω μου
και τον τρόπο που συμπεριφέρεται στον χώρο. Οι έλεγχοι συνεχίζονται, αλλά
σχεδόν ποτέ δεν έχω πάρει μια σαφή απάντηση… ίσως να φταίει ο συνδυασμός
όλων. Τουρίστας στην ίδια σου την πατρίδα μπορεί να αισθανθείς εάν όλοι σού
απευθύνουν τον λόγο στα αγγλικά ή σε άλλη γλώσσα. Τουρίστας επίσης είσαι εάν
εκεί όπου πας συναντάς μονάχα τουρίστες. Το ίδιο τουρίστας αισθάνθηκα όμως και
στα χωριά των Πομάκων, που οι άνθρωποι με απέφευγαν φοβισμένοι. Τουρίστας
ήμουν και ύστερα από τριών ημερών περιπλάνηση στη Ρόδο με πάνω από 500
χιλιόμετρα στο κοντέρ του αυτοκινήτου!

Μέχρι στιγμής η επαφή μου με την πόλη της Ρόδου ήταν ελάχιστη. Στα ταξίδια μου
για τη Σύμη και την Τήλο είχα περάσει και είχα μείνει για λίγο παίρνοντας όμως
μιαν ασυνήθιστη «γεύση». Δεν είναι εύκολο να βλέπεις κοκκινισμένους Γερμανούς,
Ολλανδούς ή Άγγλους να πίνουν μπίρες στις 8 η ώρα το πρωί, γεμίζοντας τις
παραλιακές καφετέριες. Δεν είναι εύκολο να δεχτείς ότι τα τραγουδιστά ελληνικά
των Δωδεκανησίων ακούγονται ελάχιστα στους δρόμους. Χιλιόμετρα φωτογραφικού
φιλμ ξοδεύονται κάθε λεπτό στη Ρόδο, είτε στην πόλη είτε στα αξιοθέατα
ολόκληρου του νησιού. Όλοι καταγράφουν τις ομορφιές της, ποζάροντας δίπλα για
να θυμούνται και για να δείξουν στους υπόλοιπους.

Εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες καταφτάνουν με αεροπλάνα από όλα τα μέρη του
κόσμου. Ναι! Όλα αυτά τα ήξερα και τα περίμενα. Δεν θα τολμούσα ποτέ να
προσπαθήσω ένα ταξίδι στη Ρόδο στην περίοδο της τουριστικής αιχμής, διότι η
φυσιογνωμία της θα ήταν αλλοιωμένη σημαντικά. Δοκίμασα όμως αυτό το φθινόπωρο
ελπίζοντας ότι θα ήταν απολαυστική η εκδρομή.

Με συνολική έκταση κοντά 1.400 τ.μ. και ακτογραμμή που ξεπερνά τα 200
χιλιόμετρα σε μήκος, η περιήγηση στη Ρόδο κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. Τις
περισσότερες φορές δεν έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε νησί… και πώς να
την έχεις δηλαδή όταν οδηγείς στον μεγάλο αυτοκινητόδρομο για τη Λίνδο! Εάν
προσπαθήσεις να ακολουθήσεις ευλαβικά την πορεία από το ένα πασίγνωστο
αξιοθέατο στο άλλο, θα δεις τις μέρες να περνούν, έχοντας αποκτήσει πολλές
όμορφες παραστάσεις εν είδει καρτ-ποστάλ. Όταν λοιπόν με το καλό τα γυρίσεις
όλα και θελήσεις να κάνεις τον τελικό απολογισμό, θα αντικρύσεις σε κάθε
φωτογραφία σου χιλιάδες άλλους, συνοδοιπόρους στην «κατάκτηση» του νησιού!
Μοιάζει σαν να μην υπάρχει τίποτε προσωπικό στην περιήγησή σου, τίποτε
καινούργιο, τίποτε που να μην είναι καταγεγραμμένο από εκατομμύρια μάτια.

Το έχω αναφέρει και άλλες φορές. Η μαζική «επέλαση» τουριστών μεταβάλλει
αρνητικά τη φυσιογνωμία κάθε τόπου. Για τη Ρόδο η λέξη «μαζικά» αποτελεί το
ζητούμενο στάνταρ. Η τουριστική αξιοποίηση μοιάζει να είναι πλήρης και απ’
άκρου εις άκρον. Θα περίμενα φυσικά να έχει τουρίστες η Ρόδος και στα μέσα
Οκτωβρίου, αλλά σίγουρα δεν πίστευα τον αριθμό των 60.000 ανθρώπων! Ο στόλος
των νοικιασμένων αυτοκινήτων σχηματίζει μια μικρή αλυσίδα παντού και οι
ομπρέλες ακόμα γεμίζουν τις μεγάλες και μικρές αμμουδιές του ζεστού νησιού.
Όλα μοιάζουν σχεδιασμένα και οργανωμένα για τουρίστες, ενώ οι παρεχόμενες
υπηρεσίες είναι ικανοποιητικού επιπέδου στις πλείστες των περιπτώσεων. Οι
κάτοικοι της Ρόδου είναι μαθημένοι σε καταστάσεις «τουριστικής λαίλαπας» και
μάλιστα τις επιζητούν, διότι έτσι κερδίζουν περισσότερα. Δύσκολα συναντάς
αναξιοποίητο κομμάτι επάνω σ’ αυτό το μεγάλο νησί της νοτιοανατολικής άκρης
της Ελλάδας ενώ μοιάζει σχεδόν αδύνατο να «ανακαλύψεις»! Μπορεί η πόλη της
Ρόδου να αναγνωρίζεται ως μία από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου και
ολόκληρο το νησί να ανήκει στους πλέον επιθυμητούς προορισμούς της υφηλίου,
αλλά εάν αυτή είναι η κατάληξη των υψηλών προδιαγραφών μοντέλων τουριστικής
εκμετάλλευσης – αξιοποίησης, τότε… «το βύσσινο να μένει»!

Σε καμία περίπτωση δεν προσπαθώ να υποβαθμίσω τις φυσικές ομορφιές της Ρόδου ή
την τεράστια ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά που αξιοποιείται και
προβάλλεται. Απλώς αυτού του τύπου η ανάπτυξη, η μαζική, δεν μου αρέσει
προσωπικά, δεν με έλκει ακόμα και στην περίπτωση που προσφέρει ανέσεις χλιδής,
δεν μου ταιριάζει, όπως και σε χιλιάδες άλλους «συνοδοιπόρους» στην Ελλάδα.
Ένα πενθήμερο ταξίδι στη Ρόδο με πληρωμένα εισιτήρια και διαμονή κοστίζει σε
έναν Άγγλο λιγότερο από ένα απλό εισιτήριο Λονδίνο – Αθήνα μετ’ επιστροφής!
Αυτό από μόνο του το γεγονός τοποθετεί όλους εμάς τους Έλληνες ­ που
πληρώνουμε τουλάχιστον τα διπλάσια για ένα Σαββατοκύριακο ­ σε «άβολη» θέση.
Στη θέση που είδα μερικούς σαστισμένους συμπατριώτες να περιφέρονται στην
παλιά πόλη ή στη Λίνδο. Η απώλεια ταυτότητας ήταν χαρακτηριστική. Ίσως τις
παγερές ημέρες του χειμώνα να είναι όλα διαφορετικά.

Η πορεία μου στους δρόμους της Ρόδου ήταν ετούτη τη φορά προβλέψιμη. Όπως ήταν
φυσικό, έπρεπε πρωτίστως να καλύψω τα βασικά και δεν το κρύβω ότι σε πολλές
περιπτώσεις εντυπωσιάστηκα. Μερικά από τα ωραιότερα κομμάτια που αντίκρυσα σας
τα παραθέτω. Άλλωστε για την πλήρη αναφορά θα χρειαζόταν πολυσέλιδος
ταξιδιωτικός οδηγός.

Το παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου

Η ομορφότερη βόλτα για εκείνους που η φαντασία τους μεγαλουργεί βρίσκεται στο
κέντρο της πόλης της Ρόδου, στο επιβλητικό παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου.
Ανάμεσα στις τεράστιες αίθουσες με τα τρομερά τζάκια, τα υπέροχα ψηφιδωτά και
τη συγκλονιστική ατμόσφαιρα μπορείς να ταξιδέψεις στην εποχή των ιπποτών.
Χτίστηκε τον 14ο αιώνα, οχυρωμένο ξεχωριστά (πίσω από το τείχος με την
τεράστια τάφρο) και ερειπώθηκε στα τέλη της Τουρκοκρατίας. Ξαναχτίστηκε σχεδόν
από την αρχή από τους Ιταλούς στα 1940, αλλά πολλοί αρχαιολόγοι θεωρούν ατυχή
την ανακαίνισή του, μια και στα θεμέλια του επιβλητικού παλατιού μάλλον
βρίσκεται το περίφημο αρχαίο ιερό του Ηλίου.

Λίνδος

Ένας τριγωνικός βράχος ξεπηδά από τη θάλασσα και γύρω του λευκά, χαμηλά σπίτια
τον στολίζουν. Η Λίνδος, ακόμα ένα σήμα κατατεθέν της Ρόδου, αφήνει
εκατοντάδες προσκυνητές κάθε ημέρα να ανηφορίσουν στον βράχο, να σκαρφαλώσουν
στην ακρόπολη, μαγεμένοι από τη θέα. Αν το παζάρι στον διατηρητέο και στρωμένο
με βότσαλα οικισμό δεν ήταν τόσο θορυβώδες και πολύχρωμο, η εικόνα θα ήταν
περισσότερο μαγευτική και αυθεντική. Τους οκνηρούς ή τους ανήμπορους τους
περιμένουν γαϊδουράκια που τραβάνε όλο το ζόρι της ανηφόρας. Σύμφωνα με τον
Όμηρο, η Λίνδος χτίστηκε τον 12ο αι. π.Χ. από τους Δωριείς και τότε ήταν η πιο
ισχυρή πόλη του νησιού.

Η βυθισμένη Θεοτόκος

Από το χωριό Απολακκιά ακολούθησα τον δρόμο προς το φράγμα. Μετά δύο – τρία
χιλιόμετρα αντίκρυσα τον όγκο του νερού και δίπλα το νεόκτιστο εκκλησάκι της
Παναγίας Θεοτόκου που επιμελείται και συντηρεί η οικογένεια Κουσουρνά με πολύ
μεράκι και περισσή αγάπη. Η παλιά εκκλησία, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι
βυθισμένη μέσα στο νερό και, ακολουθώντας τον απέναντι βατό χωματόδρομο προς
το χωριό Σιάνα, ο τρούλλος και ο σταυρός ξεπροβάλλουν μέσα από το νερό. Το
μοναδικό σημείο δίχως ταμπέλες και ορδές τουριστών… Άλλωστε και το θέαμα δεν
είναι τόσο ευχάριστο. Όμορφη όμως είναι η διαδρομή προς το χωριό

Στον Προφήτη Ηλία

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα Δωδεκάνησα απελευθερώθηκαν μόλις το 1948, αλλά
η ιταλική κατοχή άφησε πίσω της περιποιημένα, όμορφα κτίσματα όπως αυτό. Ένα
ξενοδοχείο τυρολέζικου ρυθμού (εγκαταλελειμμένο και ετοιμόρροπο δυστυχώς) στο
τέλος του δρόμου προς τον Προφήτη Ηλία. Απέχει περίπου 13 χιλιόμετρα από το
χωριό Σάλακος και η διαδρομή ανάμεσα στο πευκοδάσος είναι από τις ομορφότερες
που μπορείτε να πραγματοποιήσετε στη Ρόδο. Το υψόμετρο εδώ δεν είναι και τόσο
χαμηλό (750 μέτρα) και όσοι συνεχίσουν την ανάβαση για την κορυφή του βουνού
θα βρουν εκτός από άλλα δύο πανέμορφα ξύλινα ξενοδοχεία και το παλιό εκκλησάκι
του Προφήτη Ηλία, ακριβώς στην κορυφή.

Παναγιά Τσαμπίκα ή Κυρά

Η αμμουδερή παραλία της Τσαμπίκας μπορεί να έχει μήκος 1,5 χιλιόμετρο, αλλά
χρειάζεται να ανέβεις ψηλά για να τη θαυμάσεις σε όλο της το μεγαλείο. Στα 300
μέτρα, δίπλα στο τριγωνομετρικό σημάδι της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού,
βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Λένε ότι βοηθάει εκείνους και
εκείνες που δεν μπορούν να κάνουν παιδί. Για τον λιλιπούτειο ναό της Παναγίας
της Κυράς υπάρχει ταμπέλα μετά τα Κολύμπια και για να ανεβείς στον βραχώδη,
αλλά καταπράσινο λόφο χρειάζεται προσπάθεια. Τα σκαλοπάτια είναι 305 συνολικά
και το ανέβασμα διαρκεί 15 – 20 λεπτά. Αξίζει όμως τον κόπο.

ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Για να φτάσετε στη Ρόδο μπορείτε να πάρετε πλοίο (ξεκινάτε το βράδυ και
φτάνετε το επόμενο πρωί) ή αεροπλάνο που χρειάζεται μόλις 45 λεπτά. Όσον αφορά
δε τις καθημερινές πτήσεις, είναι πολύ περισσότερες από εκείνες της
Ολυμπιακής, αφού στο «παιχνίδι» έχουν μπει γερά και οι ιδιωτικές εταιρείες. Οι
δρόμοι μέσα στο νησί είναι στην πλειονότητά τους ασφαλτοστρωμένοι και σχετικά
καλοί. Μάλιστα ο κύριος άξονας Ρόδος – Λίνδος είναι κανονικός αυτοκινητόδρομος
με δύο λωρίδες ανά ρεύμα κυκλοφορίας. Αν υπολογίσετε ότι η ακτογραμμή της
Ρόδου είναι 220 χιλιόμετρα, τότε σίγουρα θα χρειαστείτε μεταφορικό μέσον. Η
κυκλοφορία στην παλιά πόλη της Ρόδου απαγορεύεται εκτός από τους κατοίκους που
έχουν ειδική άδεια. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές χιλιομετρικές από την πόλη:
Λίνδος 50 χλμ., Ιαλυσός 10, Καλυθιές 19, Κοσκινού 7, Κρεμαστή 12, Κρητηνία 54,
Μονόλιθος 73, Σάλακος 39, Έμπωνας 52, Αφάντου 18, Αρχάγγελος 28.

ΔΙΑΜΟΝΗ

Στη Ρόδο πρόβλημα διαμονής δεν θα έχετε. Χιλιάδες είναι οι προσφερόμενες
κλίνες και είναι πολύ δύσκολο να μη βρείτε δωμάτιο είτε στην πόλη είτε σε
απομακρυσμένα ορεινά χωριά, όπως στον Σάλακο ή στον Έμπωνα. Δεκάδες
ταξιδιωτικά πρακτορεία μπορούν να σας βοηθήσουν να βρείτε δωμάτιο, ενώ
κάλλιστα μπορείτε να επιλέξετε ανάλογα με τα χρήματα που κοστίζει. Είτε
διαθέτετε 5.000 δρχ. είτε 100.000 δρχ., το βράδυ μπορείτε να βρείτε κάποιο της
αρεσκείας σας. Θεωρώντας ότι είναι ανώφελο να σχηματίσουμε μια ενδεικτική
λίστα ξενοδοχείων ή ενοικιαζόμενων διαμερισμάτων σάς παραθέτουμε το τηλέφωνο
του γραφείου τουριστικών πληροφοριών των Δήμων Ρόδου 0241-35.945 και Λίνδου 0244-31.227-8.

ΦΑΓΗΤΟ

Παρά το υψηλό επίπεδο παρεχόμενων υπηρεσιών, είναι πολύ δύσκολο να βρεις
παραδοσιακές συνταγές, άψογα εκτελεσμένες. Στη μεγάλη τους πλειονότητα, οι
ταβέρνες και τα εστιατόρια ακολουθούν την «πεπατημένη» τουριστική οδό. Ακόμα
και στα χωριά η κατάσταση δεν διαφέρει και πολύ, αφού για παράδειγμα στις
φημισμένες ψησταριές του Έμπωνα πλέον καταφτάνουν ναυλωμένα πούλμαν με
τουρίστες. Προσωπικά στην πόλη της Ρόδου ξεχώρισα την ταβέρνα «Διαφάνι», της
οποίας οι ιδιοκτήτες είναι από την πανέμορφη Κάρπαθο και τα φαγητά είναι
σπιτικά, όπως επίσης και την περισσότερο γνωστή «Παλιά Ιστορία» με νόστιμους μεζέδες.

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ

Αστυνομία Ρόδου 0241-23.294

Τουριστική Αστυνομία 0241-27.423

Γενικό Νοσοκομείο 0241-25.555

Λιμεναρχείο 0241-28.888

Αστυνομία Λίνδου 0244-31.223

Αγρ. Ιατρείο Λίνδου 0244-31.224