ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η φλογίτσα που καίει ψυχές…

Στις άκρες των δακτύλων δεν υπάρχει δύναμη ούτε το τσιγάρο να κρατήσεις. Όταν
κλείνεις τα βλέφαρα, σκοτεινιάζει ο κόσμος σου και τότε μένεις μόνος, αυτό που
έχεις λιγότερο ανάγκη αυτήν τη στιγμή κι ας μην το παραδεχτείς ποτέ. Ακόμα δεν
με έδιωξες… Θα συμβεί αργά ή γρήγορα κι αυτό. Έχω την εντύπωση πως είμαι
«προετοιμασμένη». Εντύπωση…

Όταν τραβάς την κουρτίνα για να απομονωθείς, όλοι όσοι σε αγαπάμε τρέμουμε. Η
φλογίτσα του αναπτήρα που φεγγίζει στο απέναντι παράθυρο, κάτω από το
κουταλάκι καίει την ψυχή μας σαν χαρτί. Σε πληγώνουμε συνειδητά, αλλά
περισσότερο πονάει η δική σου άρνηση και το πείσμα.

Σε κρατάμε με νύχια και δόντια τώρα και έτσι θα συνεχιστεί μέχρι να γίνεις
καλά. «Να γίνεις καλά». Αυτό αφορά όμως τα τραύματα που μπορεί κάποιος να δει
κάτω από λευκούς επιδέσμους και μπαμπάκια. Τα εύκολα. Τα άλλα, τα τρομακτικά,
είναι αθέατα. Εκλιπαρείς να σε βοηθήσουμε να φύγεις… Είσαι σίγουρος πως αν
το κάνουμε θα είσαι καλύτερα. Κι εμείς στεκόμαστε πανικόβλητοι με μάσκα
ψυχραιμίας και τιθασευμένη «συμπόνια» στην έκφραση, γιατί σιχαίνεσαι να σε
οικτίρουν και, μην ανησυχείς, το ξέρουμε. Ναι, γιατί είσαι πολύ δυνατός και
άνθρωπος των άκρων, και ναι, επέλεξες μόνος σου τον δρόμο σου, και φυσικά,
ναι, αυτό κυρίως, μπορείς να τον αλλάξεις όποτε το αποφασίσεις, όποτε θες
πραγματικά… Και πονάς φρικτά όσο απομακρύνεται από το σώμα σου η χημεία της
εξάρτησης και μας παρακαλάς να σε βοηθήσουμε… Κι εμείς δεν το κάνουμε. Και
«τα ‘χουμε παίξει» γιατί κανείς δεν μπορεί να μας πει ακριβώς «τι να κάνουμε»,
όχι από αδιαφορία, αλλά γιατί οι κλωστίτσες που συνδέουν τη χημεία με τα
κύτταρα που κρύβονται πίσω από τα τεράστια μάτια σου είναι πολύ μικρές,
αόρατες, πεδίο ανεξερεύνητο, διαφορετικό από άνθρωπο-σε-άνθρωπο και κανείς δεν
ξέρει τι θα συμβεί αν σπάσει κάποια από αυτές.

Κι αυτά τώρα που γράφω είναι για τις δικές μου κλωστίτσες, της λογικής των
«καθαρών» που, όπως μου είπες από την πρώτη ημέρα «δεν έχουν καμία ομοιότητα»
με τις δικές σου…