[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Δεν μας συμβαίνει πρώτη φορά, και προφανώς δεν θα μας συμβεί ούτε και για
τελευταία. Ποιο; Να, αυτή η τάση που έχουμε να παθιαζόμαστε κάθε φορά με
κάτι… της μόδας. Σήμερα, για παράδειγμα, φοριέται πολύ η ελληνοτουρκική
φιλία. Αισθανόμαστε φίλοι με τους Τούρκους και το δείχνουμε σε κάθε περίπτωση.
Από τα ματς ποδοσφαίρου και μπάσκετ μεταξύ ελληνικών και τουρκικών ομάδων, που
ξεκινούν με τους παίκτες να μπαίνουν χεράκι-χεράκι στο γήπεδο, μέχρι τους
τηλεμαραθώνιους αγάπης για τη συγκέντρωση χρημάτων υπέρ των σεισμοπαθών, όλα
δείχνουν ότι αγαπιόμαστε. Με ένα πάθος παράφορο, που σε κάνει να αναρωτιέσαι·
μα, μήπως οι Τούρκοι δεν ήταν που μας απειλούσαν με πόλεμο μέχρι πριν από οκτώ
μήνες ­ τον Φεβρουάριο με τον Οτζαλάν.

Ωραίες μέρες. Μόνο που η πολιτική έχει τους δικούς της κανόνες, τους δικούς
της νόμους που κανείς δεν μπορεί να υπερβεί. Γιατί δεν υπάρχει μόνο η ιστορία
που διδάσκει. Υπάρχει και το παρόν, που προειδοποιεί. Μόλις προχθές φρόντισε
να μας το θυμίσει ο ίδιος ο Ισμαήλ Τζεμ, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, ο
οποίος δήλωσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να μετανοήσει για τη στάση της
έναντι της Τουρκίας. Να μετανοήσει γιατί; Επειδή ζητούσε ­ και ας ελπίσουμε
ότι θα συνεχίσει να ζητεί ­ τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου, την αναγνώριση
των ατομικών δικαιωμάτων του πολίτη και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
από μια κυβέρνηση που δεν σέβεται τίποτε;

Βεβαίως, πολλοί θα υποστηρίξουν ότι όλα αυτά ακούγονται παράταιρα αυτόν τον
καιρό. Και οι υπερπατριώτες εντός και εκτός Βουλής θα σπεύσουν να επισημάνουν
ότι «ένας ακόμη προστέθηκε στο κλαμπ». Όμως δεν είναι έτσι. Μπορεί το καλό
κλίμα που έχει διαμορφωθεί στην κοινή γνώμη των δύο χωρών να διευκολύνει τον
διάλογο των κυβερνήσεων, αλλά αυτό δεν μπορεί να σημαίνει ότι είμαστε έτοιμοι
να δεχθούμε την Τουρκία στο κατώφλι της Ευρώπης.

Τουλάχιστον όσο επιμένει να διεκδικεί αυτά που δεν της ανήκουν και να
συμπεριφέρεται ως χωροφύλακας της περιοχής…