Πλήρωσε και βγήκε χρεωμένος

Πήγε ανυποψίαστος στην Εφορία της Ρόδου, να καταθέσει τις πινακίδες του
αυτοκινήτου του. Στη διάρκεια της διαδικασίας, το ηλεκτρονικό αρχείο του ΚΕΠΥΟ
εμφανίζει ως οφειλέτη τον κ. Γ. Τσιπλάκη. Χρωστούσε, του είπαν, τα τέλη
κυκλοφορίας του ’98 ­ ενώ είχε τη σφραγίδα του «νομοταγούς» πολίτη για όλα τα
πριν και τον παρόντα χρόνο!

Ο άνθρωπος είχε ακόμα κολλημένο στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου του το ειδικό
σήμα ­ του ’98 ­ αλλά δεν έβρισκε την απόδειξη πληρωμής των τελών κυκλοφορίας.
Έτσι, κατά την Εφορία, έπρεπε να πληρώσει εκ νέου τα χρήματα και μάλιστα με… πρόστιμο!

Όσο κι αν τον έπνιγε το δίκαιο, στάθηκε αδύνατον να αποδείξει ο κ. Τσιπλάκης
ότι δεν ήταν… ελέφαντας! Απελπισμένος προσέφυγε στον Συνήγορο του Πολίτη.
Αλλά το θέμα παρέμενε γόρδιος δεσμός και μετά τις αλλεπάλληλες επικοινωνίες με
τους αρμοδίους της ΔΟΥ Ρόδου και της Διεύθυνσης Ειδικών Τελών του υπουργείου
Οικονομικών. Ο Συνήγορος του Πολίτη καταφεύγει στο ΚΕΠΥΟ, όπου μια υπάλληλος,
η κ. Γαλάνη, παίρνει πάνω της την υπόθεση και ανακαλύπτει τη βεβαίωση
εξόφλησης του κ. Τσιπλάκη, πάνω στην οποία είχε όμως αναγραφεί λάθος ένα
νούμερο του αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα να καταχωρισθεί και… λάθος.

«Επιλύθηκε τελικά το θέμα και εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε ότι κακώς η ΔΟΥ
Ρόδου απαίτησε την καταβολή των τελών κυκλοφορίας από τον κ. Τσιπλάκη ­ δεν
ήταν αναγκαστική αυτή η προϋπόθεση», εξηγεί η κ. Αλίκη Κουτσουμάρη, Βοηθός
Συνήγορος του Πολίτη, υπεύθυνη του τομέα Σχέσεων Κράτους και Πολίτη.

Δίκαιο είχε και η μικροβιολόγος που δούλεψε για το ΕΣΥ ­ στο Ασκληπιείο Βούλας
­ από τις 24 Φεβρουαρίου του ’88 έως και τις 2 Μαΐου του ’93, οπότε και
παραιτήθηκε. Όλα αυτά τα χρόνια γίνονταν κρατήσεις από τον μισθό της για το
Ταμείο Προνοίας των Δημοσίων Υπαλλήλων που αποδίδονταν στο Ταμείο μαζί με τις
ομαδικές καταστάσεις των υπαλλήλων, δίχως το νοσοκομείο να κρατά… αντίγραφα
των ομαδικών καταστάσεων αλλά ούτε και ονομαστικές καταστάσεις, όπως ήταν
λογικό. Έτσι, όταν η κ. Ν.Ρ. υποβάλλει (στις 7-10-96) στο ΤΠΔΥ αίτηση αποδοχής
– επιστροφής σε αυτήν των κρατήσεων που είχαν γίνει, το Ταμείο αρνείται να
ασχοληθεί με το νόμιμο αίτημά της κι όταν εκείνη διαμαρτύρεται τής λένε
απερίφραστα ότι δεν διέθεταν χρόνο και υπαλλήλους να ψάξουν στα αρχεία για τις
ομαδικές καταστάσεις του νοσοκομείου. Ύστερα από δύο χρόνια ταλαιπωρίας, η
γιατρός υποβάλλει στις 24-11-98 σχετική αναφορά στα γραφεία του Συνηγόρου του
Πολίτη που είκοσι μέρες αργότερα έρχεται σε επαφή με την προϊσταμένη του
ασφαλιστικού ταμείου, η οποία αναλαμβάνει προσωπικά να ερευνήσει και να
υπολογίσει από τις ομαδικές καταστάσεις των αρχείων τις κρατήσεις που ατομικά
αναλογούσαν στη μικροβιολόγο. Πράγμα που έγινε και σε χρόνο… ρεκόρ πια ­
στις 26 Ιανουαρίου 1999 ­ εκδίδεται το σχετικό ένταλμα για την επιστροφή των
κρατήσεων μετά των νομίμων τόκων…

«Λόγω του όγκου των υποθέσεων, αυτό που επιδιώκουμε είναι να έχουν πρόσβαση
στον Συνήγορο του Πολίτη εκείνοι οι πολίτες που πράγματι δεν μπορούν μόνοι
τους να λύσουν το πρόβλημά τους», επισημαίνει η κ. Αλίκη Κουτσουμάρη. «Δεν
είμαστε δικηγόροι που πάνε την υπόθεση σε δίκη.

Απευθυνόμαστε στη Διοίκηση και συστήνουμε την καλύτερη δυνατή λύση για τον
πολίτη. Ένα μεγάλο τμήμα της δουλειάς μας αφορά υποθέσεις για τις οποίες
υπάρχουν αποφάσεις δικαστηρίων αλλά αρνείται η Διοίκηση να τις εκτελέσει!».

Η δύναμη του Συνηγόρου του Πολίτη δεν βρίσκεται στον βαθμό της απαίτησης που
μπορεί να προβάλλει (έναντι της Διοίκησης) αλλά στο κύρος και στη δημοσιότητα
που ανά πάσα στιγμή μπορεί να επιτύχει. Η προσπάθεια που γίνεται είναι να
διεκπεραιωθεί μια υπόθεση σε σύντομο χρόνο, «γιατί αν αργήσεις, δεν θα
προσφέρεις τίποτα περισσότερο στον πολίτη από αυτό που του προσφέρει η
αργοπορία μιας άλλης δημόσιας υπηρεσίας, την ταλαιπωρία…

Στη διάρκεια του σεισμού της Αθήνας π.χ. δεκαπέντε δικοί μας άνθρωποι έσπευσαν
στο Μενίδι να βοηθήσουν τους πληγέντες πολίτες στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων
τους. Τεράστιες ουρές παντού, ένας τραγέλαφος, κανείς να μην ξέρει πού να
απευθυνθεί. Το να ζητήσεις αναφορά από ανθρώπους που ήδη υποφέρουν είναι
παράλογο. Αυτό που προσπαθήσαμε ήταν να μην τρέχουν από τη μιαν ουρά στην άλλη
οι σεισμοπαθείς.

Στην ίδια ουρά όπου στέκονταν για να καταγραφούν τα στοιχεία τους, φέραμε
υπαλλήλους της τράπεζας που έδιναν επιτόπου το επίδομα, χωρίς να χρειασθεί να
περπατήσουν οι πολίτες δύο – τρία χιλιόμετρα να βρουν τράπεζα και να
ξαναστηθούν σε κάποιαν άλλη ουρά. Τα πράγματα είναι απλά, όταν έχει κανείς τη
διάθεση να τα δει απλά…».