Χαμένες ώρες στην ουρά

Έχουν δαπανήσει άπειρες ώρες στην Πολεοδομία, έχουν συναντήσει ανυπέρβλητες
δυσκολίες κι έχουν λιώσει σόλες και σόλες παπουτσιών, έχουν προσφύγει στον
νομάρχη, στον δήμαρχο, στον περιφερειάρχη, στον γενικό γραμματέα του
υπουργείου, στον αρμόδιο υπουργό, έχουν μαζέψει ένα κάρο χαρτιά, αλλά λύση στο
πρόβλημά τους δεν… βλέπουν!

Οι πολίτες που απεγνωσμένοι καταλήγουν στο τέλος στα γραφεία του Συνηγόρου του
Πολίτη είναι «άνθρωποι που έχουν μια χρονοβόρα προϊστορία πίσω τους, έχουν ήδη
ταλαιπωρηθεί πολύ και σε πολλές περιπτώσεις κυριολεκτικά στάζει ο πόνος»,
επισημαίνει ο κ. Γιάννης Μιχαήλ, διδάκτωρ αρχιτέκτων – πολεοδόμος που
προΐσταται του κύκλου «Ποιότητα Ζωής». «Έρχονται στα γραφεία κρατώντας υπό
μάλης φακέλους 300 και 600 (!) σελίδων και συνήθως δεν έχουν κάποια
μονοσήμαντη υπόθεση (χάλασε το ρολόι του νερού και δεν ξέρουν τι να κάνουν)
αλλά μια υπόθεση που έμμεσα ή άμεσα αφορά πολύ περισσότερους ανθρώπους…».

Αυθαιρεσίες

Η ανά την Ελλάδα… αυθαιρεσία με τις κάθε λογής αυθαίρετες κατασκευές, η
παραβίαση των όρων δόμησης σε παραδοσιακούς διατηρητέους οικισμούς, οι
αναγκαστικές απαλλοτριώσεις οικοπέδων δίχως… αποζημίωση, η μεταφορά
συντελεστή δόμησης, ο καθαρισμός του αιγιαλού, είναι ορισμένες από τις
υποθέσεις που αποτελούν τον κύριο όγκο δουλειάς στον κύκλο «Ποιότητα Ζωής».

Οι αρμόδιοι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, έχουν γενικώς την τάση να μην…
απαντούν στις «οχλήσεις» των ανθρώπων του Συνηγόρου του Πολίτη:
«Εξαναγκαζόμαστε να στέλνουμε τρία και τέσσερα γράμματα σε ευγενικό πάντα
ύφος, επισημαίνοντας ότι οφείλουν να μας απαντήσουν, μέχρι να μπουν στον κόπο
να το κάνουν. Κι αυτό είναι πάντα η αρχή…».

Ανεφάρμοστες αποφάσεις

Αμέτρητες δικαστικές αποφάσεις για κατεδαφίσεις αυθαιρέτων δεν…
εφαρμόζονται. Όπως εξηγεί ο κ. Μιχαήλ, υπεύθυνοι για τις κατεδαφίσεις είναι οι
νομάρχες. «Κάποιες φορές, οι νομάρχες ρίχνουν το “μπαλάκι” στους δήμους.
Κάποιες άλλες, νομάρχες και δήμοι ισχυρίζονται ότι δεν έχουν λεφτά ή
μηχανήματα. Απευθυνόμαστε στο υπουργείο. Υπάρχουν λεφτά, λένε από το
υπουργείο. Αλλά δεν έρχονται να τα… πάρουν! Έτσι παίζεται το παιχνίδι των
μη… κατεδαφίσεων».

Η «Βαβυλωνία» ανάμεσα στις συναρμόδιες υπηρεσίες, είναι το μεγαλύτερο πάντα
πρόβλημα. Εκατομμύρια από τα κρατικά ταμεία ξοδεύονται στον ναό της
ασυνεννοησίας. Η απλή προσφυγή στον Συνήγορο του Πολίτη ενός κατοίκου της
Καρδίτσας, ανέδειξε ένα μεγάλο τοπικό πρόβλημα. Ο πολίτης κατήγγειλε ότι
προγραμματιζόταν η κατασκευή χώρου υγειονομικής ταφής απορριμμάτων σε μια
ακατάλληλη περιοχή: «Ψάξαμε την ιστορία και διαπιστώσαμε έναν σωρό παραλείψεις
στις διαδικασίες. Ήταν απολύτως βέβαιο, ότι αν το έργο προχωρούσε και ο
πολίτης κατέφευγε στο Συμβούλιο Επικρατείας, θα κέρδιζε την υπόθεση. Καλέσαμε
σε σύσκεψη όλους τους εμπλεκόμενους φορείς της πόλης και τους ανακοινώσαμε τι
δεν είχε γίνει και τι ακριβώς έπρεπε να γίνει. Ανάμεσά τους ήταν και
εκπρόσωπος του Στρατού που έμεινε άναυδος όταν άκουσε πού σκόπευε ο Δήμος να
δημιουργήσει τον χώρο ταφής απορριμμάτων. Και τότε πληροφορηθήκαμε το εξής
καταπληκτικό: ακριβώς δίπλα στην επίμαχη περιοχής, ο Στρατός σύντομα θα έκτιζε
ένα κέντρο εκπαίδευσης νεοσυλλέκτων, με κόστος πάνω από δύο δισ.! Όπως
καταλαβαίνετε, τα όρνεα του Θεού θα έτρωγαν τη μια από τα σκουπίδια και την
άλλη από το φαγητό των νεοσυλλέκτων. Ύστερα από αυτό, σταμάτησε κάθε
διαδικασία και άρχισε η αναζήτηση νέου χώρου…».

Το πόσο το ίδιο το κράτος μπορεί να ταλαιπωρήσει έναν πολίτη, είναι πραγματικά
απίστευτο! Ο κ. Δημήτρης Ν., είχε την ατυχία να κατέχει μια παλαιά κατοικία
στο κέντρο της Αθήνας. Η κατοικία κατεδαφίστηκε με πρωτοβουλία του Δήμου
Αθηναίων ­ για λόγους δημοσίου συμφέροντος ­ το 1995. Καλά έως εδώ… Έναν
χρόνο αργότερα, τον Μάρτιο του ’96, το ΙΚΑ στέλνει μια επιστολή στον πολίτη
και απαιτεί την πληρωμή ενσήμων για την κατεδάφιση του σπιτιού.

Ο πολίτης σαστίζει. Πάει στη Διεύθυνση Καθαριότητας του Δήμου και με αίτησή
του ζητεί βεβαίωση της κατεδάφισης που έγινε με ευθύνη του Δήμου, ώστε να
απαλλαγεί από την υποχρέωση της καταβολής των ενσήμων.

Ο Δήμος δεν στέλνει τη ζητούμενη βεβαίωση. Επανέρχεται στη ζωή του το ΙΚΑ, τον
Ιούνιο του ’98 και ο πολίτης υποβάλλει νέα αίτηση στο Δήμο.

Αλλά ο Δήμος τηρεί την ίδια τακτική ­ τον αγνοεί!

Μήνες αργότερα, στις 6 του περασμένου Απριλίου, ο άνθρωπος κάνει αναφορά στον
Συνήγορο του Πολίτη. Στα τέλη του Απριλίου, ο Συνήγορος του Πολίτη, κατορθώνει
να επικοινωνήσει με τον διευθυντή του Τμήματος Καθαριότητας του Δήμου που
δεσμεύεται να παραπέμψει το θέμα στη νομική υπηρεσία. Αλλάζει όμως ο
διευθυντής Καθαριότητας. Και το θέμα «κολλάει» πάλι. Ξανά επαφές με τον νέο
διευθυντή Καθαριότητας και άσκηση διακριτικών «πιέσεων». Το θέμα κάποια στιγμή
επιλύεται, ο δήμος δίνει την επίμαχη βεβαίωση (στις 21/6/99) και ο πολίτης
αποδεσμεύεται από το «χρέος» του ­ τρία χρόνια και τρεις μήνες μετά την πρώτη
πρόσκληση για την υποτιθέμενη οφειλή του προς το ΙΚΑ!