[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ένα μήνα τώρα ασχοληθήκαμε, και καλώς πράξαμε, με τις ενέργειες ­ πράξεις ή
παραλείψεις ­ των δημοσίων αρχών, κεντρικής διοίκησης και αυτοδιοίκησης, για
την αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκάλεσε ο σεισμός της 7ης Σεπτεμβρίου.
Για την άλλη πλευρά, αυτή των σεισμοπλήκτων, αναγκαστικά αρκεστήκαμε στα
αυτονόητα: πότε θα πάνε τα παιδιά τους σχολείο και σε ποιο. Θα τους βρει ο
χειμώνας στις σκηνές; Θα έχουν σύμμαχο τον καιρό; Πότε θα πάρουν το επίδομα,
πότε θα περάσει ο δεύτερος έλεγχος. Περιθώρια για δεύτερες σκέψεις που έχουν
να κάνουν με τις επιπτώσεις του σεισμού στην ψυχολογία τους ­ και κατά
συνέπεια στη συμπεριφορά τους ως πολιτών ­ δεν υπήρξαν.

Μια πρώτη γεύση πήραμε από την ανακοίνωση περί αυξήσεως των αντικαταθλιπτικών
και ηρεμιστικών σκευασμάτων και ψυχοφαρμάκων που καταναλώθηκαν στην Αττική το
πρώτο μετά τον σεισμό διάστημα. Μια δεύτερη, έρχεται να δώσει τώρα η απογραφή
των σεισμοπλήκτων, από την οποία προκύπτουν ενδιαφέροντα ερωτήματα. Δόθηκαν
25.000 σκηνές. Με πρωτόκολλα παράδοσης – παραλαβής. Αυτό είναι δεδομένο και
δεν επιδέχεται ερμηνειών, όπως συνηθίζεται να λέγεται για τους αριθμούς. Όμως,
από την άτυπη καταμέτρηση που διενήργησαν τα συνεργεία του ΥΠΕΧΩΔΕ οι στημένες
σκηνές δεν ξεπέρασαν τις 6.000. Οι υπόλοιπες πού βρίσκονται; Τις έχουν πάρει
οι πολίτες και τις κρατάνε και για ποιο λόγο; Στην καλύτερη περίπτωση για να
μη στηθούν στην ουρά σ’ έναν ­ ο μη γένοιτο ­ νέο σεισμό (βοήθησε και η
σεισμολαγνεία που αναπτύχθηκε). Στη χειρότερη, λένε κάποιοι που έχουν εμπειρία
από σεισμούς σε άλλες πόλεις, για να πάνε διακοπές το καλοκαίρι, ή και για
να… τις πουλήσουν. Το δεύτερο: η απογραφή έδωσε περίπου 70.000 νοικοκυριά με
κίτρινη και κόκκινη ένδειξη. Πού μένουν σήμερα οι ένοικοί τους; Κάποιοι, στις
6.000 σκηνές ασφαλώς. Κάποιοι άλλοι, είτε έχουν νοικιάσει σπίτι είτε
συγκατοικούν. Μόνο που όλοι αυτοί δεν φτάνουν να καλύψουν τα 70 χιλιάδες
νοικοκυριά. Άρα υπάρχουν πολίτες που πήραν το επίδομα των 200.000 δρχ. και
μπήκαν στο ­ τουλάχιστον ­ κίτρινο σπίτι τους χωρίς να το έχουν επισκευάσει,
και ζουν σ’ αυτό. Με άλλα λόγια: από τον μεγάλο πανικό των πρώτων ημερών στην
πλήρη επανάπαυση; Μήπως αυτό είναι πιο επικίνδυνο και από τον σεισμό τον ίδιο;