Για θυμήσου…

Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ήταν η ζωή του όλη. Από τα 15 χρόνια του ως την τελευταία του
στιγμή, την αυγή της Κυριακής 26 Σεπτεμβρίου 1999. Ο Χρήστος Χριστοδούλου,
παλιά δόξα του «τριφυλλιού», διακρίθηκε από το 1932, σαν δεξιός οπισθοφύλακας,
ως τα χρόνια της Κατοχής. Και μετά τον εμφύλιο ως τη δικτατορία του 1967,
υπήρξε ο «Καλός Σαμαρείτης» του Παναθηναϊκού και του ελληνικού ποδοσφαίρου,
αφού διακρίθηκε και θαυμάστηκε για την παρουσία και την προσφορά του ως μασέρ
και φυσικοθεραπευτής. Ο Χρήστος Χριστοδούλου έδωσε τα πάντα για την ομάδα που
αγωνίστηκε και λάτρεψε, αλλά ο επίσημος Παναθηναϊκός τον αγνόησε τελείως.
Εκείνος υπερήφανος, με το κεφάλι ψηλά, δεν προσκύνησε ποτέ κανέναν. Δεν
δέχτηκε καμία βοήθεια οικονομική. Είχε καταφέρει να βγάλει μία σύνταξη του ΟΓΑ
(28.000 δρχ. τον μήνα), με την οποία κάλυπτε κάποια βιοποριστικά του έξοδα.
Μέχρι τα 86 του χρόνια έκανε και κάποιες φυσικοθεραπείες και έπαιρναι 5.000
δρχ. την επίσκεψη. Ως το τέλος της ζωής του έμενε με τον γιο του (και τον
εγγονό του) στη Γλυφάδα. Έκανε συντροφιά με ελάχιστους από τους παλιούς
διεθνείς άσους του Παναθηναϊκού (Νεμπίδης, Πανάκης). Ο Χρήστος Χριστοδούλου
δεν ήταν μόνο ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του Παναθηναϊκού. Ήταν ένας
πολύτιμος άνθρωπος για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ήταν ο πρωτοπόρος της
φυσικοθεραπείας στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Σπούδασε στη Γαλλία, εργάστηκε εκεί
(στην ομάδα Ρεμς, πλάι στον διάσημο μάνατζερ Μπατέ), αλλά παράλληλα ήταν ένας
μοναδικός στην πρακτική μέθοδο φυσικοθεραπείας.

Ο Χρήστος Χριστοδούλου, ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του Παναθηναϊκού, με έναν διεθνή άσο του «τριφυλλιού», τον αξιαγάπητο Γιάννη Νεμπίδη

Άνοιξε εργαστήριο με λάμπες για διαθερμίες και άλλα μηχανήματα
φυσικοθεραπείας, για τους ποδοσφαιριστές και αθλητές γενικότερα. Υπήρξε βαθιά
συναισθηματικός άνθρωπος. Ήταν οξύθυμος, αλλά είχε καρδιά μικρού παιδιού. Όταν
καμιά φορά θύμωνε με τον Λινοξυλάκη, τον Δομάζο ή τον Καμάρα, τους έλεγε:
«Ποιοι εσείς ρε που θα μου βγάλετε γλώσσα; Εγώ ρε σεις ξέρετε που ήμουν τόσα
χρόνια δίπλα στον Μπατέ;». Αθάνατε Χρήστο Χριστοδούλου! Οι ήρωες πεθαίνουν στη λησμονιά…