ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτοί δεν θα πληρώσουν

Κάθε φορά που με βλέπει τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες επαλαμβάνει σχεδόν
μονότονα τις απορίες της. Αν και συνάδελφος, είναι εξοργισμένη μαζί μας. Είναι
σεισμόπληκτη και μητέρα τεσσάρων παιδιών. Και αναρωτιέται πώς μένουμε
ασυγκίνητοι ένα μήνα μετά τον σεισμό με την κατάρρευση εκείνο το μαύρο
μεσημέρι της 7ης Σεπτεμβρίου ενός βρεφονηπιακού σταθμού όπου από σύμπτωση δεν
βρίσκονταν εκείνη την ώρα όχι μόνο το τρίχρονο αγοράκι, που έχασε τελικά τη
ζωή του, αλλά 60 παιδιά ηλικίας από τριών έως πέντε χρόνων. Κατανοώ την
ευαισθησία της, αφού ανάμεσα στους λιλιπούτειους μαθητές θα ήταν δύο από τα
παιδιά της. Δεν είχε άλλη επιλογή παιδικού σταθμού. Κι ήταν γνωστή η
ακαταλληλότητα του κτιρίου για τη φιλοξενία νηπίων. Τα τρίχρονα
ανεβοκατέβαιναν σκάλες για να μπουν στην τάξη τους. Σκεφτείτε το πιο απλό και
το πιο σύνηθες: κάποιο να παραπατούσε. Αναρωτιέται, ποιο στέλεχος του δήμου
της συναίνεσε να μισθωθεί αυτό το κτίριο. Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη
στέγασης παιδιών σε ετοιμόρροπο και ακατάλληλο κτίριο, ανήλιαγο και χωρίς
αύλειο χώρο. Δεν ελπίζει, βέβαια, να πάρει καμία απάντηση από επίσημα χείλη.
Αν και δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με δικαστικό ρεπορτάζ, δεν περιμένει την
κινητοποίηση των εισαγγελικών αρχών. Άλλωστε αυτές δεν έχουν καταφέρει ακόμη
να εντοπίσουν εκείνους που εξαφάνισαν τους φακέλους των εργοστασίων που
σωριάστηκαν, για να μην πάμε μακρύτερα. Στα νομικά τερτίπια των παραγραφών.

«Εύη μου, μιλάμε για εργολάβους και δημοτικές αρχές, όχι για κλεφτοκοτάδες και
παράνομους αλιείς».