ΜΑΤΙΕΣ Διακοπές

Οσεισμός μάτωσε χιλιάδες ανθρώπους. Σκότωσε, γκρέμισε, πόνεσε. Ξανάφερε στις
αλάνες τις σκηνές. Άφησε κόσμο και κοσμάκη χωρίς δουλειά. Όνειρα καθημερινά,
για ένα σπιτάκι, για ένα μισθό, για μια καλύτερη μέρα, τα έλιωσε. Κι έφερε και
τον τόπο, την ώρα που πήγαινε τόσο καλά, αρκετά βήματα πίσω. Εκατοντάδες
δισεκατομμύρια η ζημιά.

Ωστόσο, η ζωή συνεχίζεται. Οι νέοι τραγουδούν, χορεύουν, ερωτεύονται, οι
ταβέρνες και τα κέντρα γεμίζουν κάθε βράδυ, η έγνοια των πολλών βρίσκεται στο
Χρηματιστήριο. Και δεδομένου ότι ο καιρός είναι ακόμα καλός ­ νομίζεις πως
βρίσκεται στον Ιούνιο ­ αρκετοί είν’ εκείνοι που εξακολουθούν να
πηγαινοέρχονται στα νησιά, παρατείνοντας τις διακοπές τους.

Παλιά, για διακοπές, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, έφευγαν ελάχιστοι. Άνθρωποι
πλούσιοι, κατά κανόνα, με παλάτια στην Κηφισιά και στις Σπέτσες, «με υπηρετικό
προσωπικό», όπως σημείωνε η θεία Ευτέρπη, με όλα τους τα καλά. Από ένα σημείο
και πέρα, όμως, τα πράγματα άλλαξαν άρδην. Και σήμερα πολύ λίγες είναι οι
οικογένειες που δεν πάνε να περάσουν, έστω και δέκα μέρες, στη θάλασσα ή στο βουνό.

Οι μεγαλουπόλεις αδειάζουν από τον Ιούνιο ­ αδύνατο να βρεις εισιτήριο για το
καράβι ή το αεροπλάνο, αν δεν έχεις πάρει τα μέτρα σου εγκαίρως. Ο Αθηναίος, ο
Σαλονικιός, δεν μπορεί να διανοηθεί ότι θα βγάλει το καλοκαίρι του «στους
τέσσερις τοίχους», που ξεχειμωνιάζει. Θέλει να φύγει. Το ‘χει ανάγκη. Του το
ζητάει, πια, και η συνήθεια. Και του το επιτρέπουν και τα οικονομικά του.

Έχουν πεταχτεί πολύ μπροστά οι Έλληνες. Βολίδες! Κερδίζουν χρήματα, χαίρονται
τη ζωή τους, ταξιδεύουν στα νησιά, ξοδεύουν. Ένας Έλληνας στην εξοχή πληρώνει
για μία εβδομάδα όσα πληρώνει ένας Άγγλος, ένας Γερμανός, ένας Ολλανδός, για
ένα μήνα! Τρίβουν τα χέρια τους από ενθουσιασμό οι ξενοδόχοι και οι άλλοι
επιχειρηματίες του τουρισμού, όταν έρχεται «η ώρα των Ελλήνων». Ο Ιούλιος και
ο Αύγουστος. Και την ίδια στιγμή γκρινιάζουν, γιατί πέφτει πάρα πολύς κόσμος
μαζεμένος και χάνει το σκυλί τον αφέντη.

Το σκέφτομαι από πολλά χρόνια: γιατί το κράτος και οι επιχειρήσεις δεν δίνουν
κίνητρα στους εργαζόμενους, ώστε να φεύγουν για διακοπές, όχι μόνο το
κατακαλόκαιρο, αλλά και άλλους μήνες; «Θέλεις, κύριε, να πάρεις την άδειά σου
τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο; Θα λείψεις απ’ τη δουλειά 30 μέρες. Αν φύγεις,
όμως, τον Ιούνιο ή τον Σεπτέμβριο, θα σου δώσω άλλες πέντε μέρες δώρο. Και για
τον Μάη και τον Οκτώβρη, οι παραπανίσιες μέρες θα γίνουν δέκα». Αν αυτό
εφαρμοσθεί, θα μπει μια τάξη στα πράγματα. Και όλοι θα περνάμε καλύτερα.