ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δονήσεις αλλά… χορευτικές

Σαββατόβραδο, 2 Οκτωβρίου… Οταν όλη σχεδόν η Αθήνα είχε μετακομίσει στα
χωριά καταγωγής της με τον εφιάλτη του επικείμενου σεισμού να την κυνηγά, η
νεολαία χόρευε με πάθος σάλσα και μερένγκε στο κλειστό κλαμπ με τη λάτιν
μουσική ­ τη μόδα που εξαπλώνεται με ταχύτητα και στα καθ’ ημάς.

Οι κολόνες που ακουμπούσαν για να ξαποστάσουν ­ μόνο για λίγο ­ έτρεμαν από τα
πόδια που δεν έπαυαν να χοροπηδούν στους εξωτικούς ρυθμούς.

Η καρδιά έχανε για μισό δευτερόλεπτο ένα χτύπο (μήπως;), αλλά αμέσως μετά
συνέχιζε να δονείται από το σεισμό των κουβανέζικων ήχων.

Ήταν η μουσική που σε μεταφέρει σε άλλο κόσμο, μακριά από τύπους,
καθωσπρεπισμούς και φοβίες;

Ήταν ο χορός, που σε κάνει να πετάς; Τα νεανικά σώματα στριφογύριζαν τρελά,
λες και κορόιδευαν τις προβλέψεις ­ με ή χωρίς εισαγωγικά ­ των σεισμολόγων.
Λες και ξόρκιζαν με τους μάγους της Καραϊβικής τις Κασσάνδρες της ελληνικής γης..

Ο σαραντάρης ναυπηγός μεταμορφωνόταν σε ανέμελο παιδί, ο αγέλαστος
αρχιτέκτονας σε κεφάτο χορευτή, η σνομπ φιλόλογος σε γελαστό κοριτσάκι.

Οι χορευτικές φιγούρες έστελναν το μήνυμα της ζωής, διαβεβαιώνοντάς μας με τον
πιο πειστικό τρόπο ότι μπορούμε να μάθουμε να ζούμε με το έδαφος που μας αναλογεί.

Χορέψτε, λοιπόν, γιατί χανόμαστε!