84 γεύσεις «Νam Α’»

Μεσοβδόμαδα, με τη συνηθισμένη ανυπόφορη κίνηση και πείνα. Αποφάσισα να κάνω
κάτι που δεν κάνω συχνά, να εμπιστευθώ τη γνώμη ενός «άσχετου» φίλου για ένα
εστιατόριο. Και έτσι ανακάλυψα, κατά τύχην, το γνωστό και όντως σεβαστό «Nam Α’».

Έκπληξη το «Nam Α’». Η μικρή και χαριτωμένη αυλή μπροστά σε ξεγελάει εύκολα.
Μοιάζει με άλλο ένα κινέζικο εστιατόριο της γειτονιάς και υπάρχουν πολλά
τέτοια στην Αθήνα (να δείτε που μία ημέρα θα συναγωνίζονται τις πιτσαρίες και
τα σουβλατζήδικα). Όμως, το «Ναμ Α’» ξεχωρίζει αμέσως. Πρώτον, για την άψογη
συμπεριφορά των σερβιτόρων. Δεύτερον, διότι ο ιδιοκτήτης είναι «απόφοιτος» του
Kona Kai και κρατάει αυτά που προσφέρει το μικρό αυτό μαγαζί σε υψηλό επίπεδο.
Και τρίτον, επειδή ο χώρος είναι καλόγουστος και ζεστός. Συναντάμε και εδώ όλα
τα γνωστά μοτίβα του κινεζικού ντιζάιν, από τις χάρτινες λάμπες έως την
πλημμυρισμένη στο κόκκινο σάλα. Αλλά για κάποιο λόγο, όλα αυτά εδώ λειτουργούν
καλά. Ακόμα και το κιτς σιντριβάνι στην είσοδο περνάει τις εξετάσεις του.

Το μενού είναι οργανωμένο, όπως σχεδόν σε όλα τα κινέζικα εστιατόρια παντού
στον… δυτικό κόσμο, με κάθε φαγητό αριθμημένο. Στο σύνολο υπάρχουν 84
επιλογές. Εμείς, φυσικά, δεν προλάβαμε να δοκιμάσουμε ούτε το ένα δέκατο από
αυτές, αλλά ό,τι πήραμε ήταν εξαιρετικό. Όσοι από εσάς παρακολουθείτε αυτήν τη
στήλη, θα ξέρετε ότι πολύ δύσκολα λέω κάτι τέτοιο.

Αρχίσαμε, λοιπόν, με ορισμένα οικεία πιάτα, όπως τα βιετναμέζικα ανοιξιάτικα
ρολά, τα οποία ήταν λεπτά και περίτεχνα φτιαγμένα, κρατσανιστά και νόστιμα. Η
γέμιση ήταν από λαχανικά. Προχωρήσαμε σε κάτι ντάμπλιγκς στον ατμό, γεμισμένα
με κρέας και σερβιρισμένα στο ειδικό σκεύος από μπαμπού, που χρησιμοποιούν οι
Κινέζοι για το μαγείρεμα στον ατμό. Ήταν ντελικάτες, πανάλαφρες μπουκίτσες, με
χοιρινό κιμά, τις οποίες καταβροχθίσαμε με τα chopsticks. Φυσικά, τα
διαβολάκια απαιτούσαν λίγο βούτηγμα στη σάλτσα σόγιας, αλλά γλιστρούσαν. Και
εμείς, στην προσπάθειά μας να είμαστε… εξίσου ντελικάτες στους τρόπους,
καταλήξαμε στα πιρούνια!

Οι φύτρες από φασολάκια στο wok, μαγειρεμένες γρήγορα και με ελάχιστο λάδι,
ήταν πάρα πολύ δροσερές, ελαφριές και καλά καρυκευμένες. Όπως επίσης τα
κινέζικα μανιτάρια με μπαμπού, τα οποία ήταν πεντανόστιμα.

Το shrimp satay, μια κλασική συνταγή της ινδονησιακής και ταϊλανδέζικης
κουζίνας, με σάλτσα από αμερικανικά φιστίκια, παρ’ όλο που υποσχέθηκε να είναι
πικάντικο, ήταν ήπιο και ωραίο, χωρίς να θυμίζει όμως την πραγματική γεύση της
σάλτσας satay. Αυτή, κανονικά, πρέπει να κρατάει μια ισορροπία μεταξύ του
γλυκού και του καυτερού, με τη γεύση των φιστικιών έντονη. Εδώ που τα λέμε,
όμως, δεν έχω πετύχει ποτέ σωστή satay στην Ελλάδα. Τέλος, δεν μπορούσα να
αντισταθώ στην ανάγκη μου για κάτι καυτερό και παρήγγειλα τα καλαμαράκια
Szechan, καυτερά δηλαδή. Αν και ήταν νόστιμα, γεμάτα με γευστικά ίχνη από
σκόρδο και μπαχαρικών, ούτε αυτά ήταν στα δικά μου μέτρα περί κάψας (αν και
για τους κοινούς θνητούς αρκετά πικάντικα). Αναγκάστηκα να καταπιώ όλες τις
μικρούτσικες καυτερές πιπεριές που περιείχε το πιάτο και, φυσικά, κατόπιν…
ένα μπολ ρύζι, διότι, ως γνωστόν, το νερό δεν σβήνει τούτη τη φωτιά. Από
γλυκά, το «Nam Α’» προσφέρει ένα ποτπουρί από δυτικές γεύσεις και από πιάτα
που έχω συναντήσει συχνά στα μεγάλα ξενοδοχεία της Ασίας, όπως μπανάνα
τηγανιτή με παγωτό, ανανάς τηγανιτός με παγωτό και μήλο τηγανιτό, πάλι με
παγωτό. Εμείς, πρωτοπόροι, επιλέξαμε το παγωτό τηγανιτό (ναι), το οποίο ήταν
ωραίο, συμπαγές ­ δεν είχε λιώσει από μέσα δηλαδή ­ και τραγανό απ’ έξω. Η
σοκολατένια «φαντασία» που μας πρότεινε ο ιδιοκτήτης μάς απογοήτευσε. Ήταν
βαριά και χωρίς ιδιαίτερη γεύση.

Να, επιτέλους, ένα εστιατόριο που μου αρέσει απ’ όλες τις απόψεις. Εκεί ένιωσα
ότι ο ιδιοκτήτης αγαπάει τη δουλειά του, δουλεύει το μαγαζί του σωστά. Και το
περιβάλλον και το φαγητό του είναι καλά. Αν και στην Αθήνα δεν υπάρχει μέτρο
σύγκρισης για τα κινέζικα, τουλάχιστον εδώ το φαγητό το οποίο τρως φτιάχνεται
με καλά υλικά, και αυτό είναι φανερό. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όλα αυτά
δεν τα πληρώνεις και μάλιστα σχετικά ακριβά.

«Nam Α’». Κύπρου 50, Αγία Παρασκευή, τηλ. 6007.779.