Ο δρόμος με έκανε άρχοντα στα γήπεδα

Κάποτε στη Βραζιλία πεινούσε· τώρα ο Τζιοβάνι οδηγεί πανάκριβα αυτοκίνητα – Η ζωή είναι πάνω απ’ όλα ένα χαμόγελο και το ξέρουν καλά κι ο Τζιοβάνι κι ο Λουτσιάνο – Στα μπαρ αναζητούν χυμούς και νερό, για αλκοόλ ούτε λόγος να γίνεται – Όταν έγινε γνωστή η παρουσία τους στην Αργυρούπολη ένα Λύκειο… χώρεσε σε μια καφετέρια

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ μου χρόνια στη Βραζιλία ήταν δύσκολα. Το καλύτερο δώρο που θα
μπορούσε να κάνει ο πατέρας ήταν μία μπάλα.

Τα χρήματα όμως για την οικογένεια ήταν λίγα. Αντί για μπάλα, έπαιρνα πότε τα
κεφάλια από παλιές κούκλες και πότε κουρέλια. Ήταν οι πρώτες μπάλες μου.
Θυμάμαι σε ηλικία πέντε χρονών έπαιζα ώρες μόνος μου ποδόσφαιρο. Η μητέρα μου
δεν με άφηνε να παίξω με τα άλλα παιδιά. Ήμουν μικρός και μοναχογιός. Με
πρόσεχαν πολύ. Καθόμουν λοιπόν μέσα στο σπίτι και έβαζα μία καρέκλα για τέρμα.
Για γκολκίπερ τοποθετούσα το σκουπόξυλο. Έβαζα πολλά γκολ, τόσα που ο
γκολκίπερ έμενε άγαλμα (γέλια). Όταν μεγάλωσα και πήγα σχολείο, οι γονείς μου
με άφηναν να παίζω ποδόσφαιρο με τους φίλους μου. Παίζαμε στους δρόμους.
Ποδόσφαιρο στο τσιμέντο μετ’ εμποδίων. Σταματούσαμε το παιχνίδι για να
περάσουν τα αυτοκίνητα. Τα θεωρούσα τους πιο δύσκολους αντιπάλους στην
προσπάθεια να πετύχω γκολ. Αγωνιζόμουν στην επίθεση. Θυμάμαι τους φίλους μου
που μου έλεγαν “εμείς θα παίξουμε πίσω και εσύ Τζιοβάνι μόνος σου μπροστά για
να σημειώνεις γκολ”. Έκανα καλά τη δουλειά του σκόρερ, χωρίς να κάνω τίποτα
άλλο, αλλά το παράπονο των φίλων μου ήταν ότι ήθελα μία μπάλα μόνος μου. Τα
χρόνια πέρασαν και έφηβοι πλέον παίζαμε ποδόσφαιρο σε γήπεδο με τσιμέντο 5Χ5.
Οι ρόλοι δεν άλλαξαν. Οι ντρίμπλες, το καλό κοντρόλ και το γκολ ήταν η τέχνη
μου. Τα μαρκαρίσματα και τα τάκλκιν τα έκαναν οι φίλοι μου. Σε ηλικία 15 ετών
γνώρισα σ’ ένα γήπεδο την Άννα Ρόσα, ηλικίας 23 ετών. Ήταν γραμμένο να
γνωριστούμε. Η Άννα Ρόσα είχε πάει στο γήπεδο με τον αδελφό της και είχε
κάποιο φίλο, επτά χρόνια μεγαλύτερο μου. Πού όμως εγώ να μιλήσω. Φοβόμουν
μήπως φάω ξύλο».

ΔΕΝ ΤΑ ΓΝΩΡΙΖΕ…

Ο Τζιοβάνι κάνει την αφήγηση, ενώ έχει ξεκαρδιστεί στα γέλια. Το ίδιο και ο
«μεταφραστής». Ο Λουτσιάνο γυρίζει και λέει στον Τζιοβάνι: «Αυτά δεν τα ήξερα.
Δεν μου τα είχες πει».

«Περίμενε και θα ακούσεις και άλλα», λέει ο Τζιοβάνι και συνεχίζει:
«Επισκέφθηκα την Άννα Ρόσα πολλές φορές στο γυμναστήριο, όπου εργαζόταν ως
γυμνάστρια. Κάποτε ήρθε η ημέρα που περίμενα. Το πρώτο ραντεβού. Αισθανόμουν
τόσο ωραία, αλλά αντιμετώπισα ένα σοβαρό πρόβλημα. Στην τσέπη μου τα χρήματα
έφταναν μόνο για ένα ποτό. Την κέρασα λοιπόν, όμως εγώ δεν πήρα τίποτα. Η Άννα
Ρόσα με ρώτησε δύο και τρεις φορές “Τζιοβάνι δεν θα πάρεις κάτι;” Ντρεπόμουν
να της πω ότι δεν έχω χρήματα. Προσπάθησα να δικαιολογηθώ ότι ήμουν πολύ
φουσκωμένος από το μενού της μητέρας μου (γέλια). Δεν έπιασε όμως η φθηνή
δικαιολογία. Το κατάλαβε. Είναι κάτι που θυμόμαστε με τη σύζυγο μου».

­ Τι είναι η φτώχεια για την οικογένεια Τζιοβάνι;

«Δεν ξεχνάμε τις δυσκολίες που περάσαμε στη Βραζιλία τα χρόνια των στερήσεων.
Ευτυχώς εμείς με τη βοήθεια του Θεού αποκτήσαμε πολλά χρήματα. Δυστυχώς όμως η
φτώχεια πάντα θα υπάρχει. Γι’ αυτό όπως γράφει στην Αγία Γραφή ο έχων δύο
χιτώνες να δίδει τον έναν».

­ Τι σου πρόσφερε το ποδόσφαιρο στους δρόμους;

«Πολλά. Έμαθα να κοντρολάρω την μπάλα. Να κάνω ντρίμπλες. Φιγούρες. Να
πετυχαίνω γκολ. Ήταν το πρώτο σχολείο. Μετά ένιωθα σαν άρχοντας στα γήπεδα από
χόρτο. Ήταν για μένα παιχνίδι».

­ Οι περισσότεροι αθλητές έχουν κάποιο γούρι. Εσύ;

«Δεν υπάρχουν γούρια για μένα. Δεν πιστεύω σ’ αυτά τα πράγματα. Είμαι παιδί
Θεού και κάνω πάντα την προσευχή μου».

­ Πότε ξεκίνησες την καριέρα σου και μίλησε μας για τις μεταγραφές που
έκανες στην πατρίδα σου;

«Ξεκίνησα την καριέρα μου στην Τούνα σε ηλικία 18 ετών. Δύο χρόνια αργότερα
πήρα μεταγραφή στη Σάο Καρλένσε. Από το 1994 αγωνίστηκα στη Σάντος του Πελέ. Ο
μεγάλος αυτός ποδοσφαιριστής κατείχε θέση τεχνικού συμβούλου στη Σάντος».

­ Και είχε εκστομίσει μεγάλη κουβέντα. Ότι είσαι ο διάδοχός του.

«Φορούσα τη φανέλα με το νούμερο δέκα. Έμοιαζε κάπως το στιλ παιχνιδιού μου με
τον Πελέ. Στο κοντρόλ με το στήθος, στις κεφαλιές, στο φαντεζί παιχνίδι.
Νομίζω ότι περισσότερο μοιάζω στον Σώκρατες και στον Ραΐ. Ο Πελέ είναι ένας
και εγώ είμαι ο Τζιοβάνι».

Στη Σάντος ο Τζιοβάνι θα αγωνιστεί δύο σεζόν (1994-1996) και θα σημειώσει 41
γκολ. Το 1995 αναδείχτηκε παίκτης της χρονιάς στο πρωτάθλημα του Σάο Πάολο,
γεγονός που θεωρείται από τα πιο σημαντικά στη Βραζιλία. Το κεφάλαιο Σάντος θα
κλείσει για τον Τζιοβάνι σε ηλικία 24 ετών.

­ Τι ήταν εκείνο που σε οδήγησε να ξενιτευτείς. Από τη Βραζιλία στην
Ευρώπη και από τη Σάντος στην Μπαρτσελόνα;

«Καλή η Βραζιλία, αλλά τα χρήματα ήταν πολλά για τη μεταγραφή μου στη
Μπαρτσελόνα. Αποφασίζουμε με τη σύζυγο μου να αλλάξουμε τους τρόπους ζωής και
να ξενιτευτούμε προς όφελος όλων μας. Να αποκτήσουμε πολλά χρήματα. Να
βοηθήσουμε την οικογένεια μας και τους γονείς μας. Να επιστρέψουμε πλούσιοι
στη Βραζιλία. Με τα χρήματα που έπαιρνα στη Βραζιλία δεν ήταν δυνατόν να
αγοράσω ένα σπίτι. Παράλληλα είχα φιλοδοξία να παίξω σε μία μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα».

Η συνέντευξη συνεχίζεται με μεγάλο ενδιαφέρον και οι ερωτήσεις βγαίνουν
αυθόρμητες προς τον 27χρονο Βραζιλιάνο διεθνή μεσοεπιθετικό. Είναι ευγενικός,
απλός καλοσυνάτος, χωρίς ίχνος βεντετισμού και απαντάει αμέσως.

Με διερμηνέα τον Λουτσιάνο, ο Τζιοβάνι μίλησε στους Γιάννη Κιούση και Δημήτρη Μώρο

Τρεις θαυμαστές του μαθητές Λυκείου περνώντας απ’ έξω τον αναγνώρισαν και
έκαναν «εισβολή» στο μαγαζί. Θα πάρουν τα αυτόγραφα από τους δύο Βραζιλιάνους.
Τα παιδιά ασθάνθηκαν τόση μεγάλη λατρεία για τα ινδάλματά τους και δεν
μπορούσαν να το κρύψουν. Θα φύγουν διστακτικά, κρατώντας τα αυτόγραφα σαν
πολύτιμο θησαυρό. Σε λίγο βέβαια, επέστρεψαν με το μισό… σχολείο.

­ Τα δύο πρώτα χρόνια είσαι το «δέκα το καλό» στην Μπαρτσελόνα. Στον
τρίτο και τελευταίο χρόνο τσακώθηκες με τον Φαν Γκααλ;

«Από τον πρώτο χρόνο ήθελα να φύγω από τη Μπαρτσελόνα. Το παιχνίδι στην
Ισπανία είχε περισσότερο δύναμη και λιγότερο τεχνική. Τον πρώτο χρόνο ο Φαν
Γκααλ μου συμπεριφέρθηκε καλά. Μου έλεγε ότι είμαι μεγάλος παίκτης και ότι
θέλει να μείνω για να βοηθήσω τον ίδιο και την Μπαρτσελόνα. Δεν είχα κανένα
πρόβλημα. Στον τρίτο και τελευταίο χρόνο παραμονής μου στους Καταλανούς όλα
άλλαξαν. Λογοφέραμε με τον Ολλανδό προπονητή στο γραφείο του, πολλές φορές.
Δεν με υπολόγιζε στην ομάδα. Όταν του ζητούσα εξηγήσεις, έβρισκε κάποιες
δικαιολογίες. Τη μία μου έλεγε ότι δεν ταιριάζω στο σύστημα που ακολουθούσε
στο παιχνίδι, την άλλη ότι πρέπει να παίξουν οι νεοαποκτηθέντες. Την άλλη του
εφταιγε η προπόνησή μου. Αποφάσισα να φύγω από τη Μαρτσελόνα».

­ Πριν φύγεις από την Μπάρτσα, θα σε πάμε στο καλοκαίρι του ’98 στα
γήπεδα της Γαλλίας. Η Βραζιλία δέχτηκε τρία γκολ στον τελικό του
Μουντιάλ. Ο Μάριο Ζαγκάλο δεν σε χρησιμοποίησε στον τελικό.
Αν έπαιζες πιστεύεις ότι κάτι θα άλλαζε στη Βραζιλία;

«Είναι δύσκολο να απαντήσεις με σιγουριά. Μπορεί να έπαιζα στον τελικό και η
Βραζιλία να ήταν χειρότερη».

­ Γιατί παρουσιάστηκε αγνώριστη η Βραζιλία;

«Όλα είναι γραμμένα και προαποφασισμένα από το Θεό. Όποιος και να έπαιζε στον
τελικό, ακόμα και ο Πελέ, το τρόπαιο του παγκοσμίου Κυπέλλου θα το έπαιρνε η
Γαλλία. Έτσι και έγινε».

­ Ποιες είναι οι αναμνήσεις σου από την Μπάρτσα; Θέλεις να πάρεις
ρεβάνς από τον Φαν Γκάαλ; Τι θα του πεις αν τον
συναντήσεις αντίπαλο του Ολυμπιακού;

«Πέρασα καλές και κακές στιγμές στην Μπαρτσελόνα. Πανηγύρισα με ξεχωριστό
τρόπο τα γκολ εις βάρος της Ρεάλ. Με τον Φαν Γκάαλ δεν έχω τίποτα. Δεν του
κρατάω κακία. Δεν πρόκειται να του μιλήσω και να του πω λόγια που δεν αρμόζουν
στον χαρακτήρα μου. Του εύχομαι να είναι ευτυχισμένος. Ο Θεός με οδήγησε στην
Μπαρτσελόνα. Εκείνος με οδήγησε και στον Ολυμπιακό».

Ο Τζιοβάνι έγινε στην Μπάρτσα το αγαπητό παιδί της εξέδρας, καθώς έγινε ο
«εκτελεστής» της Ρεάλ.

Οι Καταλανοί είναι οι αιώνιοι αντίπαλοι των Μαρδιλένων και ο Βραζιλιανός έχει
στο ενεργητικό του 5 γκολ σε 9 παιχνίδια. Πριν ανοίξουμε το κεφάλαιο για τη
μεταγραφή του στον Ολυμπιακό, η συνέντευξη έχει αποκτήσει ακροατές. Προφανώς
οι τρεις τυχεροί μαθητές έδειξαν τα αυτόγραφα των Τζιοβάνι, Λουτσιάνο στους
συμμαθητές τους και το Λύκειο της Αργυρούπολης μετακόμισε στο Εμπορικό Κέντρο.
Ο ιδιοκτήτης του Unlimited Cafe Χαράλαμπος Φαράντος με την κόρη του Δήμητρα,
κρατούσαν με το ζόρι τους μαθητές και τις μαθήτριες στην πόρτα, με τα τετράδια
και τα στιλό στα χέρια για τα αυτόγρφα

Η συνέντευξη συνεχίζεται σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ οι μαθητές και οι
μαθήτριες συνεχώς αυξάνονται

­ Από το λιμάνι της Βαρκελώνης και την Μπαρτσελόνα στον Πειραιά και τον Ολυμπιακό:

«Δεν βρίσκω μεγάλες διαφορές. Μόνο οι φίλαθλοι αλλάζουν. Στην Ελλάδα είναι πιο
εκδηλωτικοί. Μου θυμίζουν τους πατριώτες μου. Στη Βραζιλία το ποδόσφαιρο είναι
τρόπος ζωής. Λατρεία. Στη Βαρκελώνη οι φίλαθλοι χειροκροτούν τους
ποδοσφαιριστές της ομάδας για τις επιτυχίες. Στην Ελλάδα είναι το κάτι άλλο,
οι φίλοι του Ολυμπιακού. Με τις εκδηλώσεις τους σε ντοπάρουν».

­ Πώς αποφάσισες να πάρεις μεταγραφή στον Ολυμπιακό;

«Το καλοκαίρι βρεθήκαμε με τη σύζυγό μου για διακοπές στην πατρίδα μας.
Τηλεφώνησε ο μάνατζέρ μου και μου είπε για τον Ολυμπιακό. Ποτέ δεν είχε
περάσει από το μυαλό μου η Ελλάδα. Νόμιζα ότι δεν θα γίνει η μεταγραφή. Να
όμως που η πρόταση του Ολυμπιακού ήταν σοβαρή και το σκεφτήκαμε καλύτερα. Δεν
φέραμε αντίρρηση, γιατί πιστεύω ότι ήταν θέλημα Θεού».

­ Σου αρέσει η Ελλάδα; Πιστεύεις ότι έκανες καλή επιλογή;

«Είναι πολύ ωραία χώρα. Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν ξέρω ελληνικά και ότι
δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω κάρτες στα ψώνια μου. Γίνεται πιο δύσκολη έτσι η
ζωή μου».

­ Σου αρέσουν οι Ελληνίδες;

«Καπνίζουν πολύ, αλλά τις βρίσκω πολύ ωραίες. Λατρεύω όμως τη συζύγο μου».

­ Τι θα ήθελες να πεις στους φιλάθλους του Ολυμπιακού;

«Πολλά. Αλλά δεν μπορώ να συννενοηθώ. Αν ήξερα ελληνικά το πρώτό που θα τους
έλεγα είναι να προσέχουν όταν είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα για μην χτυπήσουν.
Τους βλέπω να τρελαίνονται στο γήπεδο και προσπαθώ να τους ευχαριστήσω με την
επιτυχία των γκολ. Παθιάζομαι όταν στέλνω την μπάλα στα δίχτυα. Καταλαβαίνω
ότι κάνω χαρούμενους ανθρώπους εκείνη την ώρα. Ντοπάρομαι. Δεν υπάρχει πιο
ωραίο συναίσθημα να βλέπεις χαρούμενους ποδοσφαιριστές και τον κόσμο να
πανηγυρίζει στις εξέδρες».

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ο Μπάγιεβιτς, ο Ζάχοβιτς κι εγώ

«ΔΕΝ ΜΟΥ αρέσει να με αποκαλούν Θεό ή μάγο. Είμαι παιδί Θεού και ό,τι έχω
κάνει μέχρι σήμερα το οφείλω στον Κύριο. Δεν θέλω να μαθαίνω πολλά από τον
Τύπο. Όταν παίζεις καλά γράφουν ύμνους. Όταν όμως δεν παίζεις καλά γράφουν
άσχημα σχόλια και ότι ο Τζιοβάνι παίρνει πολλά χρήματα. Θέλω να μοιράζομαι τη
δημοσιότητα με τους συμπαίκτες μου. Ο Τζιοβάνι είναι παίκτης του Ολυμπιακού,
όπως και οι άλλοι οι ποδοσφαιριστές. Ο Ολυμπιακός έχει σε κάθε παιχνίδι 11
ποδοσφαιριστές. Ο καθένας έχει το ρόλο του. Η άμυνα προσπαθεί να διατηρήσει
ανέπαφη την εστία μας. Οι παίκτες του κέντρου προσπαθούν να μαρκάρουν και να
δώσουν τις κατάλληλες πάσες. Εγώ δεν μπορώ να δώσω πάσα στον εαυτό μου και να
βάλω γκολ. Χρειάζομαι τις πάσες των συμπαικτών μου».

­ Οι συμπαίκτες σου έχουν διαπιστώσει ότι αφήνεις στα αποδυτήρια στα
πράγματά σου τη Βίβλο ανοιχτή σε κάθε παιχνίδι;

«Είναι αλήθεια στον Ψαλμό 91».

Ένα απόσπασμα από τον Ψαλμό 91 αναφέρει: Αυτός που κατοικεί κάτω από τη σκέπη
του Υψίστου, κάτω από τη σκιά του Παντοκράτορα θα διαμένει. Θα λέω στον Κύριο:
Εσύ είσαι η καταφυγή μου και το φρούριό μου ο Θεός μου· σ’ Αυτόν θα ελπίζω…».

­ Ο Ολυμπιακός;

«Μεγάλη ομάδα που έχει υψηλούς στόχους. Στο πρωτάθλημα έχουμε σημειώσει τρεις
νίκες και βρισκόμαστε στην πρώτη θέση της βαθμολογίας. Πηγαίνουμε καλά. Όλοι
έχουμε ρίξει το βάρος στην πρόκριση στον επόμενο γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ.Το
παιχνίδι με τη Μόλντε στη Νορβηγία είναι καθοριστικό στην υπόθεση της
πρόκρισης. Πρέπει να κατακτήσουμε οπωσδήποτε τη νίκη».

­ Έχεις πετύχεις 4 γκολ στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης
και βρίσκεσαι στην πρώτη θέση. Σε απασχολεί ο τίτλος του πρώτου σκόρερ;

«Είναι ωραίο να πετυχαίνεις γκολ. Θα προσπαθήσω να σημειώσω και άλλα. Εκείνο
όμως που θέλω πρώτα είναι να περάσουμε στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ».

­ Πώς προετοιμάζεσαι για ένα παιχνίδι;

«Προσπαθώ να είμαι ήρεμος για να κάνω σωστά τη δουλειά μου. Χαλαρώνω
διαβάζοντας την Αγία Γραφή. Προσεύχομαι ακόμα και κατά τη διάρκεια του
αγώνα(!). Να πάει καλά το παιχνίδι. Να μην υπάρξει τραυματισμός. Υπάρχουν
παιχνίδια που έχω εκνευριστεί. Λάθος πάσες, κακές επιλογές. Ολα αυτά προκαλούν
εκνευρισμό. Αμέσως προσεύχομαι για να ηρεμήσω. Οταν δεν είσαι ήρεμος στο
παιχνίδι, μπορεί να κάνεις πολλά λάθη. Παραμονή του αγώνα με τη Μόλντε
προσευχηθήκαμε με τον Λουτσιάνο. Μου είπε θα βάλεις γκολ και εγώ του απάντησα
το ίδιο. Στον αγώνα πέτυχα το 1-0 και έτρεξα να αγκαλιάσω τον Λουτσιάνο. Όταν
το σκορ ήταν 1-1, είδα τον Λουτσιάνο δίπλα στον προπονητή μας, έτοιμο να μπει
αλλαγή. Παρακάλεσα τον Ιησού να πετύχει γκολ. Σκοράρισα για δεύτερη φορά, ενώ
ο Λουτσιάνο πέτυχε το τρίτο γκολ. Με αυτό που είπα δεν θέλω να νομίζει κανείς
ότι όποιος παρακαλάει τον Χριστό να πετύχει γκολ, γίνεται σε κάθε παιχνίδι. Ο
Κύριος θέλει και έργα. Εμείς προσπαθούμε να κάνουμε αυτά που γράφει η Βίβλος.
Ενα απ’ αυτά είναι να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας. Αυτούς που πεινάνε. Ο
Θεός ανταμείβει εκείνους που εφαρμόζουν τις εντολές του».

­ Ποια γνώμη έχεις σχηματίσει για τον Ντούσαν Μπάγιεβιτς;

«Μόνο καλά λόγια είχα να πω για τον κ. Μπάγιεβιτς. Τώρα που τον γνώρισα
καλύτερα είναι σοβαρός προπονητής και οι μεγάλες ομάδες πρέπει να έχουν
τέτοιους τεχνικούς».

­ Για τον Ζλάτκο Ζάχοβιτς;

«Έχει δείξει στην Πόρτο ότι ξέρει μπάλα. Είναι μεγάλος παίκτης και θα βοηθήσει
πάρα πολύ και τον Ολυμπιακό. Οι αντίπαλοι τον γνωρίζουν πολύ καλά και λένε ότι
“ο Ζάχοβιτς είναι πολύ επικίνδυνος παίκτης και μπορεί να κάνει τη ζημιά. Θέλει
μεγάλη προσοχή”. Πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα βοηθήσει όπως ξέρει τον Ολυμπιακό».

­ Με τι χτίζονται οι μεγάλες ομάδες;

«Με υπομονή και επιμονή. Χωρίς μεγάλα λόγια».

­ Ποιά είναι κατά τη γνώμη σου οι καλύτεροι ένδεκα ποδοσφαιριστές στον κόσμο;

«Τι να πω ονόματα; Θα αναφέρω τότε όλους τους φίλους μου.

­ Ριβάντο;

«Παικταράς. Ο Αϊτον Σένα έχει πει πολύ σωστά ότι πολλοί έχουν ταλέντο, αλλά
λίγοι έχουν την ευκαιρία να το δείξουν».

­ Έχεις επαφές με την εθνική Βραζιλίας. Με ποιον τρόπο νομίζεις ότι
μπορείς να επανέλθεις;

«Οι υπεύθυνοι της Βραζιλίας παρακολουθούν τα παιχνίδια του Ολυμπιακού στο
Τσάμπιονς Λιγκ και θα έχουν την ευκαιρία να διαπιστώσουν την αγωνιστική μου
κατάσταση. Αν θα κληθώ και πάλι στην εθνική ομάδα της Βραζιλίας, το γνωρίζει ο Θεός».

­ Ποιος είναι ο πιο δύσκολος αντίπαλος της Βραζιλίας;

«Η Αργεντινή».

­ Και του Τζιοβάνι;

«Η Αργεντινή».

Τις ελεύθερες ώρες του ακούει εκκλησιαστική μουσική. Με τον Λουτσιάνο
πηγαίνουν οικογενειακώς για φαγητό. Του αρέσει ο κινηματογράφος, αλλά το
μεγάλο εμπόδιο είναι οτι δεν μπορεί να παρακολουθήσει κάποιο έργο, αφού δεν
γνωρίζει τη γλώσσα.

Στο μεταξύ έχουν εξαντληθεί και τα όρια υπομονής των μαθητών για να πάρουν τα
αυτόγραφα. Περιμένουν αρκετή ώρα και θέλουν να φωτογραφηθούν με τους δύο
Βραζιλιάνους. Οι Τζιοβάνι και Λουτσιάνο δεν έχουν αντίρρηση και η «μάχη» για
την υπογραφή αρχίζει. Πρώτα τα παιδιά θα ποζάρουν δίπλα στα ινδάλματά τους και
ύστερα θα πάρουν τα αυτόγραφα. Ο Τζιοβάνι είναι ο «πόλος έλξης» των νεαρών
θαυμαστών. Δεν λείπουν και τα κορίτσια. Ένα με το χέρι στο γύψο θα πάρει την
υπογραφή του Τζιοβάνι Σίλβα Ντε Ολιβέιρα.