ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ραβασάκια νέας γενιάς…

Και ξαφνικά, ο ήχος του διακόπτει τον ειρμό. Η περιέργεια όμως ικανοποιείται
σε δυο τρία το πολύ δευτερόλεπτα. Απλώς πατάς ένα κουμπάκι. Μμμμ, ποιος να
είναι τώρα;

Το πρωί θα χτυπήσει για να πει «καλημέρα». Κάθε μέρα. Μια μέρα που ξεχάστηκε
έγινε αντιληπτός και ο εθισμός στον προειδοποιητικό ήχο. Μια άλλη που άργησε
κάπως, τη βεβαιότητα διαδέχτηκε η έκπληξη.

Η Δάφνη είναι πεπεισμένη, το ίδιο και ο Χρήστος: βεβαίως και έχουν
αντικατασταθεί τα ραβασάκια από τα μηνύματα μέσω κινητού. Ο Χρήστος, που στον
ελεύθερο χρόνο του γράφει συναρπαστικά βιβλία, είναι επίσης εθισμένος. Ένα
βράδυ παρακολουθήσαμε σχολιάζοντας την ίδια ταινία του Κουροσάβα στην
τηλεόραση μέσω κινητών μηνυμάτων, ο καθένας από τον καναπέ του δικού του σπιτιού.

­ Φοβερή η γιαγιά;

­ Σιγά, εγώ είχα δυο τέτοιες.

­ Ζηλεύω, εγώ καμία. Πες μου ένα παραμύθι.

­ Ντυμένος γιαγιά;..

Έχω μια φίλη που τρελαίνεται ν’ ανοίγει μεγάλους διαλόγους από την οθόνη του
κινητού. Ξαφνικά με βομβαρδίζει με φαινομενικά αθώα ερωτήματα τού τύπου «πώς
πέρασες χθες» και όταν παίρνει την απάντηση «καλά», θυμώνει! Το χειρότερό της
είναι πάντως το περίφημο «ΟΚ» ως απάντηση σε ένα ερώτημα που εξαντλεί και τους
160 χαρακτήρες για τη «δημιουργία μηνυμάτων».

«Εμένα μου φαίνεται πολύ βολικό», λέει η Δάφνη, αμείλικτη. «Γράφεις ένα μήνυμα
και ξεμπερδεύεις. Και πολύ ασφαλές. Άντε τώρα να δει ο άλλος την έκφραση του
προσώπου σου, όταν εσύ στέλνεις, για παράδειγμα, ένα δήθεν αδιάφορο “πάμε
σινεμά;”. Ακόμα κι από το τηλέφωνο η φωνή θα σε προδώσει. Αν πεις, για
παράδειγμα, “πάμε σινεμά”, θα φανεί η λαχτάρα, η επιθυμία, θα γίνει παιγνίδι.
Πολύ περισσότερο, βέβαια, αν πεις “πάμε σινεμά” κι έχεις τον άλλον απέναντι.
Πώς να κρυφτείς; Ενώ με τα κουμπάκια, όλα είναι εύκολα…».

ΥΓ: «Δεν πιστεύω να…».

«Ασφαλώς, η πίστη σπανίζει στις μέρες μας!».