Θέαμα ανατριχιαστικό, εμπειρίες μοναδικές

Δεν παίρνεις πάντοτε τα ίδια πράγματα από ένα ταξίδι. Ακολουθώντας την ίδια
ακριβώς διαδρομή σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, όχι μονάχα βλέπεις
διαφορετικά, αλλά αισθάνεσαι αλλιώτικα. Δεν συμβαίνει μονάχα σε εμένα,
συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, για τούτο και λέμε ότι κάθε ταξίδι είναι μοναδικό,
για τον καθένα ξεχωριστά.

Φεύγω, λοιπόν, από τον Βόλο και ακολουθώ τον στριφτερό δρόμο που ενώνει τα
χωριά Μελισσιάτικα, Γλαφυρά, Κερασιά, και φτάνει στα Κανάλια. Δεν είναι η
πρώτη φορά που αντικρύζω την τεράστια έκταση της αποξηραμένης λίμνης Κάρλας,
μα τώρα νιώθω καλύτερα. Γνωρίζω ότι η αρχαία Βοϊβηίς θα ξαναπάρει την αρχική
της μορφή σύντομα. Βλέπετε, κανένας δεν σκέφτηκε τότε (στα 1962 που την
αποξήραναν) τα 430.000 πουλιά που ζούσαν εκεί και τους ψαράδες που
αναγκάστηκαν να γίνουν γεωργοί. Κανένας, επίσης, δεν υπολόγισε στη δύναμη του
νερού που εξακολουθούσε να συγκεντρώνεται και ότι τα χωράφια δεν θα απέδιδαν
τα αναμενόμενα. Σαράντα χρόνια μετά την ανατροπή των ισορροπιών της φύσης, η
Κάρλα επανέρχεται στο προσκήνιο ως λίμνη και χαρακτηρίζεται σαν «ανάσα για
τους παραγωγούς της Θεσσαλίας»!

Φτάνοντας στα Κανάλια, για άλλη μια φορά χάθηκα ψάχνοντας να βρω τη σωστή
κατεύθυνση για Κεραμίδι και Βένετο (η πορεία είναι δίπλα στις αμυγδαλιές, αλλά
καλύτερα ρωτήστε, διότι η περιγραφή είναι πολύ δυσκολότερη!). Έξω από τα
Κανάλια, ο δρόμος χωρίζει και οι ταμπέλες δίνουν σιγουριά στον ταξιδιώτη ότι
πάει καλά! Ο ανηφορικός δρόμος είναι γεμάτος στροφές και η διασταύρωση για
Βένετο εμφανίζεται έπειτα από 12 χιλιόμετρα. Η όμορφη διαδρομή στην αρχή είναι
ασφάλτινη και στη συνέχεια ομαλή χωμάτινη. Το ορεινό χωριό, που ελάχιστα
παραδοσιακά πηλιορείτικα στοιχεία διατηρεί, εμφανίζεται πνιγμένο στο πράσινο
ύστερα από 13 χιλιόμετρα. Το καλοκαίρι έχει περάσει, και μόλις 10 οικογένειες
πρόκειται να μείνουν εδώ όλο τον χειμώνα. Για άλλη μια φορά τη θέα προς το
Αιγαίο (ωραίο «μπαλκόνι» το Βένετο), αλλά και το υπόλοιπο χωριό κόβουν τα
ατάκτως ερριμμένα καλώδια της ΔΕΗ. Τόσα χρόνια που γυρίζω στα χωριά της
Ελλάδας, παρατηρώ τα μπλεγμένα καλώδια να σκίζουν τον ορίζοντα και να χαλούν
τις όμορφες εικόνες. Εκνευρίζομαι, αλλά πολλοί ισχυρίζονται ότι γίνομαι
υπερβολικός… εγώ πάλι καθόλου!

Φαράγγι Καλυψώς. Το μεγάλο ραπέλ των 50 μέτρων.Ακτή Κουλούρι κάτω από το Βένετο

Από το Βένετο περνούν δύο υπέροχα πηλιορείτικα παραδοσιακά μονοπάτια –
καλντερίμια, που το πρώτο οδηγεί στο Πουρί και το άλλο στο Κεραμίδι.
Ουσιαστικά και τα δύο είναι κομμάτι του λεγόμενου Ο2 που ξεκινάει από τον
Όλυμπο και συνεχίζει για Αμπελάκια, Ανατολή, Κεραμίδι Βένετο, Φλαμούρι, Πουρί.
Κάποτε το μονοπάτι αυτό είχε σηματοδοτηθεί μέτρια ως κακά, με αποτέλεσμα να
μην είναι λειτουργικό. Από το χωριό, ο κακοτράχαλος χωματόδρομος που
κατηφορίζει οδηγεί έπειτα από 4 περίπου χλμ. στη λιλιπούτεια παραλία Κουλούρι,
με τους άγριους βράχους τριγύρω. Λίγο πιο πάνω από το Κουλούρι, στη δεκαετία
του ’70 ένας Αυστριακός, εν ονόματι Αλφόνς, είχε στήσει μερικές καλύβες και
απλά στέγαστρα στα οποία έρχονταν οι Γερμανοί για εναλλακτικές απομονωμένες
διακοπές στη φύση. Εκείνη την εποχή μπορεί οι Γερμανοί να μην ήξεραν το
Πήλιο… το Βένετο όμως το είχαν σημειωμένο στους χάρτες τους, χάρη στον
Αλφόνς! Τώρα πια ούτε οι παράγκες υπάρχουν ούτε ο Αλφόνς, που άφησε την
τελευταία του πνοή το 1981 κοντά στο μοναστήρι του Φλαμουρίου. Ο τάφος του
μονάχα υπάρχει, χωμένος στα βάτα για να θυμίζει μιαν εποχή (και έναν άνθρωπο)
που πέρασε ανεπιστρεπτί.

Από το Βένετο γύρισα στον κεντρικό ασφάλτινο δρόμο και συνέχισα για Κεραμίδι.
Λίγο πριν από το χωριό πήρα την κατηφόρα για την υπέροχη παραλία Καμάρι, την
τελευταία του Βόρειου Πηλίου. Πανέμορφη, αλλά γοργά αναπτυσσόμενη, χάνει κάθε
χρόνο που περνάει το μοναχικό χρώμα της, ενώ σε όλο και λιγότερες στέγες
βλέπεις τις χαρακτηριστικές γκρίζες πλάκες. Ακόμα όμως παραμένει ελκυστική και
με τα χρώματα του φθινοπώρου είναι πολύ ομορφότερη.

Ο παραλιακός χωματόδρομος, που ανοίγεται ανάμεσα από το Καμάρι και το
Κεραμίδι, είναι απίθανος και οδηγεί κοντά στο χωριό Σκλήθρο. Απολαυστικά και
αποκαλυπτικά (όσον αφορά κρυφές παραλίες, ή τα ερείπια ενός πολύ παλιού
λιμανιού) τα 13 χιλιόμετρα αυτά μέχρι την άσφαλτο. Αριστερά ο δρόμος οδηγεί
στο Σκλήθρο και δεξιά κατηφορίζει για Ρακοπόταμο, Πολυδένδρι και Αγιόκαμπο.
Πηγαίνοντας προς Αγιόκαμπο και Βελίκα, τις τεράστιες αυτές παραλίες που
δροσίζουν τους κατοίκους του κάμπου της Λάρισας, οι τρομερές σε όψη
κακόγουστες (και πιθανολογώ παράνομες γιατί ούτε στύλο της ΔΕΗ δεν είδα
ανάμεσά τους) βίλες κατακερματίζουν τους καταπράσινους λόφους δίπλα στη
θάλασσα. Το θέαμα είναι ανατριχιαστικό και το ρίγος συνεχίζεται κατά μήκος της
παραλίας. Είναι προφανές ότι εδώ λείπει στοιχειώδες ρυμοτομικό σχέδιο και ο
καθένας χτίζει όπου και όπως θέλει, ό,τι θέλει. Με το μάτι στραμμένο στην
παραλία, ο τόπος σου φαίνεται πραγματικά εξαιρετικός, ιδιαίτερα τώρα το
φθινόπωρο, η απέναντι όψη όμως δεν είναι εύκολο να περιγραφεί και δεν ξέρω εάν
πλέον μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο!

Την παραλιακή διαδρομή του Κισσάβου, του ονομαστού βουνού που κατεβάζει την
πλούσια βλάστησή του μέχρι τη θάλασσα, την έχουμε περιγράψει και παλαιότερα.
Ετούτη τη φορά, όμως, δοκίμασα να περιηγηθώ στα ορεινά του μονοπάτια, που
είναι εξίσου μαγευτικά. Με το πρώτο φως του ήλιου της επόμενης ημέρας, παρέα
με τον Νίκο, τον Γιάννη και τον Δημήτρη δοκιμάσαμε να πάρουμε μια δυνατή γεύση
από το φαράγγι της Καλυψώς, έξω από την Καρίτσα. Η κατάβαση της «Καλυψώς» με
σχοινιά και ειδικό εξοπλισμό διαρκεί τουλάχιστον 7-8 ώρες καλύπτοντας μια
υψομετρική διαφορά 400 μέτρων. Οι καταβάσεις (ραπέλ) είναι τουλάχιστον 8 και
στον τεράστιο ενδιάμεσο καταρράκτη το ύψος από το οποίο κρέμεσαι (σε δύο
δόσεις) είναι 50 μέτρα! Η εμπειρία αυτή καταγράφεται στις αξέχαστες και η
γνωριμία με τον Κίσσαβο εκ των έσω είναι συγκλονιστική.

Η συνέχεια είχε ορεινή διαδρομή με αυτοκίνητα 4×4 (αν και στην παρούσα
κατάσταση του δρόμου ένα οποιοδήποτε αυτοκίνητο ακολουθεί τη διαδρομή χωρίς
κανένα πρόβλημα). Ξεκινώντας από την Καρίτσα με προορισμό τη Σπηλιά υπάρχει
κανονικός ασφάλτινος δρόμος, αλλά εκείνος που περνάει από το καταφύγιο του
ορειβατικού συλλόγου είναι σαφώς ο ομορφότερος. Χρειάζεται όμως η διαδρομή
αυτή μεγάλη προσοχή, διότι ούτε οι κίτρινες ταμπέλες του δασαρχείου είναι
πάντοτε σωστές και οι δρόμοι που έχουν ανοιχτεί στον Κίσσαβο είναι πάρα πολλοί
και άνευ λόγου οι περισσότεροι. Δυστυχώς, το υπέροχο βουνό αυτό
κατακερματίζεται από ένα λαβυρινθώδες δασικό χωμάτινο δίκτυο, πράγμα για το
οποίο απορούν ακόμα και οι κάτοικοι της περιοχής! Από την Καρίτσα ανηφορίζουμε
για Μελίβοια (που δεν αντιστοιχεί τοπογραφικά με τη χαμένη πατρίδα του
Φιλοκτήτη) και στα 7 χιλιόμετρα ακολουθούμε την ανηφορική κατεύθυνση δεξιά για
Ξυνομηλιά (τοποθεσία), Ανατολή και Μεγαλόβρυσο. Τρία χλμ. πιο πάνω πηγαίνουμε
δεξιά ανηφορικά (γιατί ίσια δεν βγάζει πουθενά) και στα 5,5 συνεχίζουμε ίσια
αφήνοντας τις ταμπέλες για Ανατολή. Στην επόμενη διασταύρωση συνεχίζουμε
ελαφρά δεξιά (όχι προς Ανατολή ­ εδώ να δείτε μπλέξιμο με τις κίτρινες
πινακίδες) και στην επόμενη διασταύρωση αριστερά επάνω ακολουθώντας την
ταμπέλα για ΕΟΣ Λαρίσης. Ίσια στην επόμενη για το καταφύγιο (σωστή εδώ η
κίτρινη ταμπέλα) και από εκεί και πέρα όλα είναι εύκολα. Οξιές, βελανιδιές,
κουμαριές και καστανιές σε συντροφεύουν μέχρι τις υπώρειες της ψηλότερης
κορυφής του Κισσάβου (κοντά στο καταφύγιο), ενώ από την άλλη πλευρά κυριαρχούν
τα έλατα και τα πουρνάρια. Το χωριό Σπηλιά δεν αργεί να φανεί και οι τέσσερις
θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι που έχουν βρεθεί, μαρτυρούν ότι η περιοχή κατοικείται
από πολύ παλιά. Από εδώ, από την καρδιά του Κισσάβου δηλαδή, είτε θα
ακολουθήσετε την άσφαλτο για Συκουριό, είτε θα συνεχίσετε τη χωμάτινη διαδρομή
των 25 χλμ. για Αμπελάκια. Η επιλογή είναι δική σας, όπως και οι μοναδικές
εμπειρίες της εξαιρετικής διαδρομής που έχετε ακολουθήσει.

Κατεβαίνοντας φαράγγια

Μπορεί οι δραστηριότητες περιπέτειας να φαίνονται δύσκολες και παράτολμες,
όμως όταν γίνονται σωστά, με τον κατάλληλο εξοπλισμό και με έμπειρους οδηγούς
χαρακτηρίζονται ως… απλοί περίπατοι! Οι προδιαγραφές ασφαλείας σε συνδυασμό
με τον σεβασμό για τη φύση και τη γνώση του εκάστοτε «αθλήματος» αποτελούν τις
κύριες παραμέτρους για μια ευχάριστη και πρωτότυπη εμπειρία, που δεν είναι
προνόμιο των λίγων. Όλοι μπορούν να συμμετέχουν ανεξαρτήτως ηλικίας, ενώ
προηγούμενη πείρα δεν είναι απαραίτητη στις πλείστες των περιπτώσεων. Βέβαια,
αυτό δεν σημαίνει ότι εάν έχετε υψοφοβία ή είστε δυσκίνητοι και υπέρβαροι, θα
μπορέσετε να κατέβετε ένα φαράγγι με ευκολία. Από την άλλη, όμως, κανείς δεν
θα μπορούσε να αποκλείσει την τρίτη ηλικία από ανάλογες δραστηριότητες… το
αντίθετο μάλιστα.

Η κατάβαση ενός φαραγγιού με σχοινιά (ή canyoning) είναι ομολογουμένως απίθανη
εμπειρία και αξίζει να την γευτείτε από τη στιγμή που κάποιοι υπεύθυνα θα
αναλάβουν να σας οδηγήσουν με ασφάλεια σε κάποιο από τα πάμπολλα που υπάρχουν
στην Ελλάδα. Τα όμορφα φαράγγια έχουν συνήθως μικρούς καταρράκτες και λίμνες
που συνεχώς εναλλάσσονται δημιουργώντας ένα φανταστικό τοπίο, μέσα στο οποίο
οι άνθρωποι δεν έχουν θέση, αλλά μπορούν να απολαύσουν. Οι καταβάσεις (ή
αλλιώς ραπέλ) γίνονται επάνω στα βράχια, είτε μέσα είτε έξω από το νερό και η
αίσθηση είναι συγκλονιστική, ιδίως για τους πρωτάρηδες.

Χωρίς τον ανάλογο εξοπλισμό δεν μπορείς να περάσεις και μη φανταστείτε ότι σας
δένουν με ένα σχοινί και σας αμολάνε στα βράχια! Κατ’ αρχήν επειδή θα
βρίσκεστε για αρκετές ώρες στο νερό, φοράτε ειδικές στολές από νεοπρένιο που
εφαρμόζουν στο σώμα σαν βεντούζα και σας επιτρέπουν να αισθάνεστε ζεστοί και
ελαφρώς βρεγμένοι. Στη συνέχεια η ζώνη που εφαρμόζει στη μέση και στα πόδια,
είναι ειδικά σχεδιασμένη για να συγκρατεί το σώμα σας στο κενό με τη βοήθεια
των σχοινιών και των αλουμινένιων συνδέσμων. Το κράνος είναι πάντοτε
απαραίτητο στη διάρκεια της κατάβασης. Ακόμα όμως και τα σχοινιά είναι ειδικά
σχεδιασμένα για τέτοια χρήση, ενώ όλον αυτό τον εξοπλισμό, που κοστίζει πάρα
πολλά χρήματα, δεν είναι αναγκαίο να τον αγοράσετε, απλά σας παραχωρείται από
τους οδηγούς.

Ύστερα από ένα αρχικό μικρό μάθημα για το πώς θα χειρίζεστε τα σχοινιά, είστε
έτοιμοι για «περιπέτεια» και εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι όταν τηρούνται
όλες οι προδιαγραφές ασφάλειας, ακόμα και χωρίς να χρησιμοποιήσετε τα χέρια
σας, μπορούν να σας κατεβάσουν με ασφάλεια στο επιθυμητό σημείο. Η δυσκολία
της αρχικής εξοικείωσης βρίσκεται στο να δεχτείτε να αφήσετε το σώμα σας,
σχεδόν κάθετα στο κενό! Από εκεί και πέρα όλα είναι εύκολα και απολαυστικά.
Τόσο οι εικόνες όσο και τα συναισθήματα που θα σας πλημμυρίσουν θα είναι
πρωτόγνωρα, ενώ όταν φτάσετε στο τέλος, η γλυκιά κούραση θα εναλλάσσεται με
την ικανοποίηση ότι τα καταφέρατε.

Κάθε εποχή είναι καλή για να κατέβετε κάποιο φαράγγι με σχοινιά, εκτός ίσως
από τον χειμώνα, που η θερμοκρασία του νερού, αλλά και του περιβάλλοντος είναι
πολύ χαμηλή. Ιδανικά είναι την άνοιξη, που το νερό είναι πολύ (αλλά και πολύ
κρύο!), ενώ η φύση γύρω σας οργιάζει. Το φθινόπωρο τα φαράγγια μπορεί να έχουν
ελάχιστο νερό (ή καθόλου), αλλά η αίσθηση παραμένει κορυφαία.

ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Από τον Βόλο μέχρι το Βένετο ο χιλιομετρητής του αξιόπιστου Toyota Land
Cruiser έγραψε 50 χλμ., εκ των οποίων τα 10 ήταν χωμάτινα. Από το Βένετο μέχρι
την παραλία Κουλούρι υπολογίστε 4,5 σκληρά και άγρια χλμ. Από το Βένετο το
Κεραμίδι απέχει συνολικά 20 χλμ. και για το Καμάρι υπολογίστε ακόμα 5. Η βατή
χωμάτινη παραλιακή διαδρομή από το Καμάρι μέχρι την άσφαλτο που οδηγεί στο
Σκλήθρο (+2 χλμ. ασφάλτου) είναι 13 χλμ.. Καμάρι-Αγιόκαμπος το κοντέρ έγραψε
22 χλμ. Από την Καρίτσα τώρα μέχρι και το καταφύγιο του ΕΟΣ Λαρίσης, η
απόσταση είναι περίπου 29 χλμ., ενώ μέχρι τη Σπηλιά (από τον χωμάτινο δρόμο
που περιγράφουμε) είναι 40 συνολικά. Προσοχή στις διασταυρώσεις στο βουνό και
μην εμπιστεύεστε τυφλά τις άσχημα τοποθετημένες πινακίδες. Φροντίστε να έχετε
αρκετή παραπάνω βενζίνη στο ρεζερβουάρ γιατί μπορεί να περιπλανηθείτε κάμποσο
στον Κίσσαβο.

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

Οι Νίκος Τάγκας, Γιάννης Βαΐτσης και Βασίλης Αγραβάνης στην ευρύτερη περιοχή
της Λάρισας και του Κισσάβου (τηλ.: 041-285.554), αλλά και ο Δημήτρης Βαραλής
στο Πήλιο (τηλ.: 0421-72.540) σας εγγυώνται αξέχαστες εμπειρίες ακολουθώντας
διάφορες δραστηριότητες περιπέτειας με ασφάλεια. Τους ευχαριστώ από βάθους
καρδιάς για τη βοήθεια που προσέφεραν στην κάλυψη της διαδρομής αυτής. Εκτός
από την κατάβαση του φαραγγιού της Καλυψώς (η οποία κοστίζει 20.000 δρχ. και
περιλαμβάνει συνοδεία, μάθημα, εξοπλισμό, τοπικές μετακινήσεις και ωραίο
πικ-νικ στο τέλος) υπάρχει και εκείνη του Ρακοποτάμου που βγάζει στη θάλασσα
έπειτα από 7-8 ώρες. Αντίστοιχα μπορείτε να κάνετε ράφτινγκ στον Πηνειό (για
αρχάριους και για μυημένους), ιππασία στο Συκούριο ή στη Βελίκα, ποδήλατο
βουνού και περπάτημα σε Κίσσαβο, Όλυμπο και Μαυροβούνι, αλλά και σαφάρι με
αυτοκίνητα 4×4.

ΔΙΑΜΟΝΗ – ΦΑΓΗΤΟ

Αυτή την εποχή οι επιλογές στην περιοχή του Κισσάβου όσον αφορά τη διαμονή
περιορίζονται αισθητά. Πάντως εκτός από τα ξενοδοχεία που αναφέρουμε
ενδεικτικά υπάρχουν και αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Βίλα Χριστίνα (Καρίτσα) 0495-92.257

Golden Beach (Αγιόκαμπος) 0494-51.222

9 Μούσες (Αμπελάκια) 0495-93.405

Δροσιά (Στόμιο) 0495-91.365

Εάν αναζητάτε καλό ψάρι, τόσο η εποχή όσο και η περιοχή προσφέρονται. Στον
Αγιόκαμπο ξεχωρίζει η ταβέρνα του «Σκιαθά», στο Στόμιο το «Τσάγεζι», στην
Βελίκα η «Ντόλτσε Βίτα» και στο Πολυδένδρι ο εξαιρετικός «Γούλας». Πολύ καλό
φαγητό έχει στα Αμπελάκια η ταβέρνα «Ριζάρι», ενώ σε πολλά χωριά θα βρείτε
καφενεία-ταβέρνες με απλό, αλλά εξαιρετικό φαγητό (όπως π.χ. στην πλατεία στο
Βένετο). Τελευταία αφήσαμε την ταβέρνα του Μάνθου στη Σπηλιά για σαλάτες και
κρεατικά που γλείφεις τα δάχτυλα και το τραπεζομάντιλο και όλα δηλαδή!

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ

Δήμος Μελίβοιας: 0494-51.139

Αστυνομία Αγιάς: 22.300

Αστ. Σταθμός Στομίου: 0495-91.206

Κέντρο Υγείας Αγιάς: 0494-22.222

Δασοκομείο Καρίτσας: 0494-92.206

Λιμενικός Σταθμός: 0494-52.222