ΠΡΟΣΩΠΑ «Με γλυκύτητα» προς την εξουσία

Αν ο Τζωρτζ Μπους Τζούνιορ εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ, η Κοντολήζα Ράις θα
γίνει η ισχυρότερη γυναίκα στον κόσμο ­ στη θέση της φίλης της, της Μάντλιν Ολμπράιτ.

Κοντολήζα Ράις. Θα ακούμε γι’ αυτήν τα επόμενα 25 χρόνια

Η Κοντολήζα Ράις, 44 χρόνων, είναι η «γκουρού» του Μπους Τζούνιορ σε θέματα
εξωτερικής πολιτικής. Ο Μπους είναι με τη σειρά του ο επικρατέστερος υποψήφιος
για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2000 και
έρχεται πρώτος στις δημοσκοπήσεις στο σύνολο των Αμερικανών ψηφοφόρων. Αν
συνεχίσει έτσι, θα είναι πιθανώς ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ και η Κοντολήζα
Ράις θα είναι είτε σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας είτε υπουργός Εξωτερικών. Στην
τελευταία περίπτωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν για πρώτη φορά δύο
διαδοχικά υπουργούς Εξωτερικών που θα έχουν μάθει για τον τρόπο που λειτουργεί
ο κόσμος από το ίδιο πρόσωπο: τον Τζόζεφ Κόρμπελ, πατέρα της Μάντλιν Ολμπράιτ
και καθηγητή της Ράις, η οποία επισκεπτόταν συχνά το σπίτι του και έκανε παρέα
με την κόρη του.

Η Κοντολήζα Ράις γεννήθηκε το 1954 στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα ­ η μητέρα της,
δασκάλα και καθηγήτρια πιάνου, την ονόμασε Condoleezza έχοντας στο νου τη
μουσική έκφραση con dolcezza, «με γλυκύτητα». Ο πατέρας της ήταν
πανεπιστημιακός και η οικογένεια μετακόμισε στο Κολοράντο, όπου ο δρ Ράις
έγινε αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου του Ντένβερ. Η Κοντολήζα γράφτηκε στο
τμήμα Διεθνών Σχέσεων με καθηγητή τον Τζόζεφ Κόρμπελ και στο σπίτι του γνώρισε
τον Μπρεντ Σκόουκροφτ, σύμβουλο τότε του Ρήγκαν, ο οποίος εντυπωσιάσθηκε από
τη νεαρή. Και, όταν ανέλαβε σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Μπους, κάλεσε στον
Λευκό Οίκο την Ράις ­ ήταν ήδη καθηγήτρια στο Στάνφορντ ­ για να αναλάβει
ειδική σύμβουλος του προέδρου σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. «Μου λέει όλα
όσα χρειάζεται να ξέρω για τη Σοβιετική Ένωση», είπε ο Μπους παρουσιάζοντάς
την το 1989 στον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ.

Η Ράις τάσσεται κατηγορηματικά εναντίον της πολιτικής «στρατηγικής σύμπραξης»
με τη Ρωσία και υποστηρίζει πως η χώρα αυτή πρέπει να «εξυγιανθεί» πριν
καταστεί «στρατηγικός εταίρος» των ΗΠΑ. «Ασκεί μια ορθολογική δεξιά κριτική
στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Κλίντον», λέει γι’ αυτήν στον
«Ομπζέρβερ» ο Φαρίντ Ζακαράια, διευθυντής της επιθεώρησης «Foreign Affairs».
«Είναι τόσο ευφυής όσο και ικανή ­ κι αυτές είναι δύο διαφορετικές
κατηγορίες», προσθέτει. «Οι περισσότεροι που έχουν σπουδάσει τις κρατικές
υποθέσεις δεν μπορούν να βιδώσουν μια λάμπα, και οι περισσότεροι που μπορούν
να βιδώσουν μια λάμπα δεν μπορούν να αποκαταστήσουν την αμερικανική αρχή στον
κόσμο. Εκείνη μπορεί να τα κάνει και τα δύο. Θα ακούμε γι’ αυτήν, όχι μόνο
στις επόμενες εκλογές, αλλά στα επόμενα 25 χρόνια».