ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η γιάτρισσα

Ήταν γιατρίνα μιας άλλης εποχής η Δέσποινα που έφυγε αυτές τις μέρες από τον
κόσμο μας. Μιας εποχής και μιας ιδεολογίας που μέτραγε την προσφορά με ανάλωση
ψυχής και σώματος.

Από το 1937-38 που, νεαρή φοιτήτρια στη «Σωτηρία», είχε την πρώτη της επαφή με
την αρρώστια και τη φτώχεια και ως το τέλος της ζωής της, η όμορφη
Βυσανιώτισσα Δέσποινα Καλτσίδου, ήταν πάντα έτοιμη να ξοδέψει τον εαυτό της
για να βοηθήσει τον κόσμο. Από την ομάδα του Ελβετικού Ερυθρού Σταυρού που
προωθούσε φαρμακευτικά εφόδια στα χωριά που είχαν κάψει οι Γερμανοί, όπως τα
Καλάβρυτα και το Δίστομο, ως τα ιατρεία του ΙΚΑ στις λαϊκές γειτονιές μετά τον πόλεμο.

«Δούλευε πάντα με την αχτίδα του μέλλοντος, ακόμη και στα σκοτάδια της
Κατοχής», λέει ο σύντροφος της ζωής της, ο Νίκος ο Καραντηνός. Οι μάνες δεν
έφερναν σ’ αυτή τα παιδιά τους μόνο για την τυπική εξέταση, αλλά την
εμπιστεύονταν και μοιράζονταν μαζί της τα βάσανα της ζωής τους. Κι εκείνη ήταν
εκεί, ολόκληρη παρούσα, να θεραπεύσει, να στηρίξει, να αγωνιστεί.

Όπως τότε στο Δημοτικό Βρεφοκομείο, που τα βρέφη αρνιόντουσαν να φάνε γάλα από
το μπιμπερόν, κάποια, μάλιστα, πέθαναν από ασιτία κι εκείνη δεν θεώρησε ότι η
δουλειά του γιατρού είναι να υπογράψει το πιστοποιητικό θανάτου, αλλά έψαξε
και βρήκε ότι κάποιοι ασυνείδητοι έκλεβαν τη ζάχαρη και την πουλούσαν στη
μαύρη αγορά.

Ήταν μια αγωνίστρια που πίστευε ότι ο γιατρός είναι ένας άνθρωπος κοντά στον
άνθρωπο που πάσχει. Απλώς αυτό. Δηλαδή το παν.