ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΑΤΣΙΟΥΔΗΣ Και τώρα, πρώτος στο Σίδνεϊ

ΤΟ ΖΗΣΑΜΕ κι αυτό σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου, να αισθανόμαστε μια μικρή
απογοήτευση ως Έλληνες που ο πρωταθλητής μας δεν πήρε το ασημένιο μετάλλιο και
όχι το χρυσό που θεωρούσαμε ότι άξιζε περισσότερο από κάθε άλλον στον αγώνα!

Όλοι χαιρόμαστε και καμαρώναμε για την 4η θέση της Ελλάδας στον πίνακα των
μεταλλίων που εξασφαλίστηκε με το ασημένιο του Κώστα Γκατσιούδη, αλλά δεν
μπορούσαμε να χωνέψουμε ότι έχασε το χρυσό ο αθλητής που είχε επικρατήσει σε
όλα τα μίτινγκ Γκραν Πρι και Γκόλντεν Λιγκ που πήρε μέρος από μέσα Ιουλίου και
ύστερα. Και ο οποίος (τελικά) και μετά τη Σεβίλλη εξακολούθησε να σημειώνει
πρωτιές μέχρι και στον τελικό του Γκραν Πρι ’99 στις 11 Σεπτεμβρίου στο
Μόναχο, φθάνοντας και στη νέα μεγάλη διάκριση (πρώτη ανάλογη για Έλληνα
αθλητή), τη 2η θέση στη γενική κατάταξη.

Μας έκανε να βλέπουμε απόλυτα φυσικό το χρυσό μετάλλιο για έναν Έλληνα αθλητή
το παλικάρι από το Διδυμότειχο και δείχνει επίσης κλάση ο τρόπος που
αντιμετωπίζει και μετά αρκετό καιρό το αποτέλεσμα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος:

Μπορούσα να νικήσω

Μετά την επιστροφή από τη Σεβίλλη ο Κώστας Γκατσιούδης έγινε δεκτός μαζί με τους άλλους πρωταθλητές από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο

«Ομολογώ ότι ένοιωσα μετά το τέλος του αγώνα ανάμεικτα συναισθήματα αφού είναι
μεν μεγάλη επιτυχία η 2η θέση σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αλλά πίστευα ότι
μπορούσα να νικήσω. Ομως και τότε που το σκεπτόμουν καλύτερα και τώρα
εξακολουθώ να πιστεύω ότι σημασία έχει ότι είναι επιτυχία. Αυτά έχει ο
αθλητισμός. Εγώ έκανα ό,τι μπόρεσα για τη νίκη αλλά μετά την πρώτη βολή βρήκα
ρυθμό μόνο στην τελευταία. Που ήταν καλή, αλλά δεν έφτανε για τη νίκη».

Έπειτα από δύο παγκόσμια μετάλλια (στην Αθήνα το 1997 είχε κατακτήσει το
χάλκινο που είχε χαρακτηριστεί τότε μεγάλη επιτυχία) ο Γκατσιούδης είναι
φυσικό πλέον να έχει στο μυαλό του έναν ακόμη μεγαλύτερο στόχο:

«Επόμενος στόχος είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Σίδνεϊ. Ευελπιστώ ότι θα
συμβεί για μένα το τρίτος στην Αθήνα, δεύτερος στη Σεβίλλη, πρώτος στο Σίδνεϊ,
αλλά όπως είπαμε στον αθλητισμό δεν μπορείς να έχεις τίποτα σίγουρο. Τόσο εγώ
όσο και ο προπονητής μου θα κάνουμε τα πάντα για να είμαι στην σταθερή
κατάσταση που ήμουν φέτος και με ακόμη μεγαλύτερες βολές. Όμως, το ολυμπιακό
μετάλλιο είναι στόχος και όνειρο για πολλούς αθλητές και του χρόνου ουδείς
γνωρίζει σε τι κατάσταση θα βρεθούν κάποιοι από τους φετινούς μεγάλους
αντιπάλους ή και κάποιος άλλος που φέτος δεν πήγε».

Θα αγωνιστώ και στην Αθήνα

Ο επόμενος μεγάλος στόχος του Κώστα Γκατσιούδη δεν είναι άλλος από το ολυμπιακό μετάλλιο. Και φυσικά το χρυσό

Και μετά το Σίδνεϊ τι; Η απάντηση είναι μάλλον αναμενόμενη, αφού δεν είναι
δυνατόν ένας 26χρονος σήμερα Έλληνας πρωταθλητής στίβου να μη σκέπτεται και
τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004: «Θέλω να συνεχίσω οπωσδήποτε μέχρι τους
Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Έπειτα από αυτό το μεγάλο γεγονός για την
Ελλάδα θα αποφασίσω πότε θα σταματήσω».

Άνθρωπος με προσωπικότητα και ευθύτητα χαρακτήρα, όπως δείχνει σε όλες τις
εκδηλώσεις του ο Κώστας Γκατσιούδης, δεν αποφεύγει να εξωτερικεύσει μια
ρεαλιστική άποψη σε θέμα που αρέσει στους περισσότερους να το βλέπουν με
ρομαντισμό. Ιδού το «πιστεύω» του για τους λόγους της εντυπωσιακής σημερινής
δύναμης του ελληνικού στίβου: «Ο βασικότερος λόγος είναι τα οικονομικά και
γενικά τα υλικά κίνητρα. Δεν είναι μικρό πράγμα να ξέρεις ότι υπάρχει ένα
μεγάλο πριμ ή ότι θα λύσεις μόνιμα το πρόβλημα επαγγελματικής αποκατάστασης
που απασχολεί τόσο έναν σημερινό νέο».

Καλή χρονιά και… οικονομικώς

Επισημαίνουμε ότι είναι πλέον πλούσιος μετά την κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητη
φετινή συγκομιδή των 150 εκατ. δραχμών περίπου από τα Γκραν Πρι και το πριμ
για το ασημένιο μετάλλιο στη Σεβίλλη, για να μας αντιτείνει: «Εντάξει, όχι και
πλούσιος. Έλυσα κάποιες οικονομικές εκκρεμότητες αλλά δεν θα αλλάξει και η ζωή
μου ή ο κύκλος μου. Μακάρι να πάνε και άλλες χρονιές έτσι αφού τα χρήματα
έρχονται μόνο έπειτα από επιτυχίες στους αγώνες».

Δεν αποφεύγουμε μια μικρή πρόκληση προς τον ίδιο, κάνοντας αναφορά στο γεγονός
ότι τον έχουμε δει να οδηγεί μια πολυτελέστατη BMW καμπριολέ ή και μηχανή
«Harley Davindson», τονίζοντάς του μάλιστα ότι αυτό δείχνει κάποια διάθεση
επίδειξης. Απαντά χωρίς να δείξει την παραμικρή ενόχληση: «Δεν ξέρω αν πολλοί
το κάνουν αυτό για επίδειξη. Για μένα όμως δεν ισχύει αυτό. Δεν είναι στον
τύπο μου. Όσον αφορά τη Χάρλεϊ ήταν ένα παιδικό όνειρο. Σχετικά με τη BMW,
απλά ήθελα από παλιά να νιώσω την αίσθηση πώς είναι να οδηγείς ένα τόσο καλό αυτοκίνητο».

Έχει γίνει πολύς λόγος για τη γνωστή επιτυχία του Γιώργου Νταλάρα «Διδυμότειχο
Μπλουζ», όσον αφορά στο αν είναι θετική για την πόλη και την περιοχή ή
αρνητική. Η άποψη του Κώστα Γκατσιούδη δείχνει ότι το καλό για ένα τόπο δεν
μπορεί πάντα να έλθει μέσα από τη διαμαρτυρία:

«Με όλο το σεβασμό που έχω στη συνολική καριέρα του Γιώργου Νταλάρα σαν
καλλιτέχνη, η επιλογή των συγκεκριμένων στίχων ήταν ατυχέστατη. Δεν υπάρχει
όμως λόγος να επεκταθώ, αφού αυτή η εικόνα της πόλης μου που περνάει το
τραγούδι αυτό έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Ολοι ξέρουν πια ότι το
Διδυμότειχο είναι μια πανέμορφη πόλη που δεν έχει σε τίποτε να ζηλέψει από πουθενά».

ΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΜΟΥ

Χρωστάω πολλά στον Τσιτσιμάγκα και στον Παπαδημητρίου

Ο Θανάσης Τσιτσιμάγκας τον έκανε πρωταθλητή. Τα τελευταία χρόνια, έπειτα από κάθε βολή το βλέμμα του «καρφώνεται» στο σημείο της εξέδρας που κάθεται ο Θανάσης Παπαδημητρίου

ΔΥΟ προπονητές έχει γνωρίσει όλους και όλους ο Κώστας Γκατσιούδης στην πορεία
του μέχρι την κορυφή του κόσμου και σε επιδόσεις με το ακόντιο που αγγίζουν
πολύ συχνά τα 90 μέτρα (όλα δείχνουν ότι του χρόνου θα αποδειχθούν πολύ μικρά
τα 89,84 στα οποία «σταμάτησε» αυτήν την περίοδο).

Ο πρώτος ήταν ο Θανάσης Τσιτσιμάγκας στο Διδυμότειχο, ο οποίος τον ανακάλυψε
και τον οδήγησε στα πρώτα του βήματα: «Του χρωστάω πάρα πολλά» λέει σήμερα ο
Κώστας Γκατσιούδης «αφού ίσως έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο σε όσα πέτυχα στη
συνέχεια, μια και δουλέψαμε πολύ καλά μαζί».

Για την εποχή και τις συνθήκες που ξεκίνησε τον στίβο ο Κώστας Γκατσιούδης
θυμάται: «Ήλθαν όλα με φυσικό τρόπο. Ξεκίνησα πολύ μικρός σαν χόμπι σε ένα
στάδιο που είχε στίβο με κάρβουνο. Δεν είχα κάποια σωματική διάπλαση που να
δείχνει δύναμη αλλά ήταν φανερό ότι είχα ριπτική ικανότητα. Οι αγώνες που με
έκαναν να πιστέψω ότι μπορώ να φτάσω ψηλά ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα εφήβων
το ’90 στη Βουλγαρία, που ενώ ήμουν ακόμη 16 ετών και στην κατηγορία παίδων
πήρα την 6η θέση. Ενα δεύτερο σημαντικό βήμα ήταν το παγκόσμιο ρεκόρ εφήβων το
1992 με 80,30 και το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεούλ στο
οποίο έριξα 75,92 με μία μόνο προσπάθεια λόγω τραυματισμού».

Ο Θανάσης Παπαδημητρίου βλέπει στο πρόσωπο του μεγάλου αθλητή να επιτυγχάνονται οι στόχοι που είχε ο ίδιος όταν αγωνιζόταν

Ανέβηκε ήδη ψηλά ζώντας ακόμη στο Διδυμότειχο (έφτασε στα 87,12 με το οποίο
μπήκε στον τελικό της Ολυμπιάδας 96 μένοντας στη 10η θέση, ενώ έδειχνε ικανός
για βάθρο). Όμως, το μεγάλο άλμα ήλθε το 1997 με την αναγκαστική μετανάστευση
στην Αθήνα εν όψει του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ανδρών και γυναικών στο ΟΑΚΑ.

Παραδέχεται ότι δεν γνώριζε τον Αντώνη Παπαδημητρίου από τον οποίο πήρε το
πανελλήνιο ρεκόρ (ήταν 79,56) με το 80,30 το 1992 και αργότερα έμελλε να είναι
ο προπονητής που τον οδήγησε σε δύο παγκόσμια μετάλλια. «Ήξερα ως αθλητή στο
ακόντιο μόνο τον Περιστέρη, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Από την αρχή που
δοκίμασα με τον Αντώνη κατάλαβα ότι είναι πολύ καλός προπονητής και κέρδισε
την εμπιστοσύνη μου και ως άνθωπος».

Από την πλευρά του ο Αντώνης Παπαδημητρίου δείχνει άνθρωπος που ξέρει εκτός
από τα απαραίτητα για τη σωστή σωματική και ψυχολογική προετοιμασία του Κώστα
Γκατσιούδη και να διατηρεί ένα χαμηλό προφίλ όσον αφορά τη δική του παρουσία
δίπλα σε ένα μεγάλο σύγχρονο αθλητή: «Χαίρομαι που βλέπω τον Κώστα να
πετυχαίνει πράγματα που εγώ ονειρευόμουν αλλά για διάφορους λόγους δεν μπόρεσα
να πετύχω. Πιστεύω ότι θα συνεχίσει με την ίδια θέληση και του χρόνου με στόχο
να είναι ο πρώτος στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ».

ΤΟ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ

Κρίμα που οι νέοι εγκαταλείπουν την πόλη

Στο βάθρο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Σεβίλλης τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα για τον Κώστα Γκατσιούδη

ΜΠΟΡΕΙ να ζει μόνιμα στην Αθήνα μετά το 1996 και να ταξιδεύει συχνά σε όλο
τον κόσμο για προετοιμασία και αγώνες ο Κώστας Γκατσιούδης αλλά έχει το μυαλό
του πάντα στην πόλη που γεννήθηκε και έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής
του, το Διδυμότειχο.

«Είναι μια πόλη από τις πιο όμορφες πιστεύω και τελευταία γίνεται όλο και
καλύτερη χάρη σε ένα Δήμαρχο που την αγαπάει πολύ, τον Ευάγγελο Παπατσαρούχα.
Είναι κρίμα μόνο που οι νέοι φεύγουν από τις μικρές επαρχιακές πόλεις και από
το Διδυμότειχο και όταν πηγαίνω συναντώ ελάχιστους από τους παλιούς μου φίλους».

Στο ερώτημα σχετικά με τα πρόσωπα στα οποία τυχόν επικεντρώνει ο Κώστας
Γκατσιούδης κάποια ενορατική έντονη επιθυμία νίκης πριν από ένα μεγάλο αγώνα,
είναι φανερό ότι η οικογένειά του ασκεί πρωτεύοντα ρόλο στη ζωή του: «Η νίκη
είναι κάτι προσωπικό και αν σκεφθώ κάτι τέτοιο πρώτα σκέπτομαι ότι θέλω να
νικήσω για μένα. Ύστερα έρχεται στο μυαλό μου η οικογένεια και οι γονείς μου.
Εννοείται βέβαια ότι θέλω να νικήσω και για όλους τους Ελληνες που περιμένουν
από μένα πολλά, αλλά στους αγώνες προσπαθώ να σκέφτομαι μόνο το πώς θα φτάσω
στη νίκη και τίποτ’ άλλο».

Όσον αφορά στις σπουδές του στο ΤΕΦΑΑ που έχει αφήσει στη μέση λόγω των
αυξημένων υποχρεώσεών του στον πρωταθλητισμό, ο Κώστας Γκατσιούδης
παραδέχεται: «Ευτυχώς που μπήκα στο Πυροσβεστικό Σώμα γιατί το ΤΕΦΑΑ δεν βλέπω
να το τελειώνω ποτέ».