ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φιλία χωρίς πρόσωπο

Η καθημερινή μας επικοινωνία δεν περιορίζεται στις τυπικές ευχές και τους
χαιρετισμούς, ούτε στον καιρό ή στις συνέπειες του σεισμού. Μοιραζόμαστε τις
σκέψεις μας, ανταλλάσσουμε απόψεις. Επικοινωνία ρουτίνας για τη διεκπεραίωση
της δουλειάς. Ζεστή, φιλική, γνώριμη φωνή, στην άλλη πλευρά του τηλεφώνου, με
τον χρόνο, από τον Πληθυντικό περνάει στον Ενικό. Η κουβέντα διευρύνεται, ενώ
περιμένεις να συνδεθείς με το στούντιο για να ακουστείς στον αέρα ή ζητάς την
ενημέρωση του χαρτοφυλακίου σου. Ένα όνομα αντιστοιχεί σε μία φωνή οικεία. Και
δεν είναι αυτή του εκφωνητή στο ραδιόφωνο. Είναι του δικού σου συνομιλητή.
Έχει μπλε, πράσινα, καστανά μάτια; Είναι υψηλός, υψηλή, αδύνατος, χοντρή;
Κομψή, νέα, χαριτωμένη; Η φωνή της θα ταίριαζε σε μία λεπτεπίλεπτη φιγούρα,
καλόγουστη στο ντύσιμο, ευχάριστη στον περίγυρο. Πώς άραγε να έχει
σκιαγραφήσει την εικόνα του άλλου, για να την ταιριάξει στη φωνή που ακούει
σχεδόν κάθε ημέρα; Η κουβέντα είναι ειλικρινής, αυθόρμητη, εξομολογητική. Δεν
πρόκειται για συνομιλητές που γεμίζουν τη μοναξιά τους κρεμασμένοι στο
ακουστικό ενός τηλεφώνου. Το αντίθετο μάλιστα. Άλλωστε η αφορμή δόθηκε από τις
ανάγκες της δουλειάς. Γίνεται αποκλειστικά για τη δουλειά. Δεν περιορίζεται
όμως εκεί. Στο περιθώριο αναπτύσσεται η σχέση. Ακόμη και φλερτ. Με μία φωνή
υπαρκτή. Και ένα πρόσωπο ιδανικό. Αυτό που φτιάχνει η φαντασία μας…

Για να αναπτυχθεί μία φιλία χωρίς πρόσωπο, όπως άλλωστε είναι και η εποχή μας.