ΜΑΤΙΕΣ Όλοι τρέχουν

Λέγανε για 200 δισεκατομμύρια. Φαίνεται, όμως, πως η ζημιά από τον σεισμό της
7ης Σεπτεμβρίου ­ η ζημιά σε χρήμα ­ θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Ευτυχώς, η
Ευρώπη δείχνει έτοιμη να μας ενισχύσει με ένα σημαντικό ποσόν. Κι από την
άλλη, έχουμε και εμείς λεφτά. Η Ελλάδα δεν είναι πια «ψωροκώσταινα». Άρα, θα
τα καταφέρουμε χωρίς «να ματώσουμε». Και γρήγορα.

Έχω ζήσει πολλούς σεισμούς, πολλές καταστροφές. Για πρώτη φορά, όμως, βλέπω
τους Έλληνες τόσο αποφασισμένους να βοηθήσουν για να επουλωθεί η βαθιά πληγή.
Όλοι τρέχουν. Όλοι δίνουν. Όλοι ανταποκρίνονται στο κάλεσμα των καιρών ­ και
του Σημίτη ­ για αλληλεγγύη. Κι αναρωτιέμαι: γίναμε, άραγε, καλύτεροι; Ή,
απλώς πλουσιότεροι; Ό, τι και να συμβαίνει, καλά πάμε.

Όλοι δίνουν, πράγματι. Από τη Μαριάννα Λάτση, που με το «καλημέρα» πρόσφερε
900 εκατομμύρια, ως τους κρατούμενους κάποιων φυλακών, που έκαναν έρανο μεταξύ
τους, μάζεψαν 80 χιλιάρικα και τα κατέθεσαν στην Τράπεζα, για τους
σεισμοπαθείς. Και από τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ, Ντέμη Νικολαΐδη, που έδωσε 10
εκατομμύρια και τη φανέλα του, για να πωληθεί σε πλειστηριασμό, ως τον φτωχό,
τον φουκαρά γείτονά μου, που με ρωτούσε χθες σε ποιο λογαριασμό να βάλει ένα
δεκαχίλιαρο, που συγκέντρωσε κατοστάρικο – κατοστάρικο, για να ανακουφιστούν
οι άστεγοι.

Χάρηκα και με τους βουλευτές, που δεν περνάει μέρα χωρίς «να τ’ ακούσουν» από
τον ένα κι από τον άλλο, για την απόφασή τους να προσφέρουν μέρος της
αποζημίωσής τους «για να καλυφθεί το ποσόν της κατασκευής νέων σχολείων στις
γειτονιές της Αττικής, που επλήγησαν από τον σεισμό». Επιτέλους…

­ Αλέκο, δεν ξέρω αν έχεις εσύ δίκιο ή ο Παπαντωνίου με τα αντικειμενικά κριτήρια… Αλλά από γυαλί σκίζεις…

Και η ΓΣΕΕ; Είχε ανακοινώσει αμέσως μετά τη συμφορά ότι θα κρατήσει 2.000
δραχμές από κάθε εργαζόμενο και θα μαζέψει 6 δισεκατομμύρια για τον «ιερό
σκοπό». Τι έγινε μ’ αυτή την υπόθεση; Συγκεντρώνονται τα χρήματα; Πιστεύω, ότι
όλοι ανεξαιρέτως οι εργαζόμενοι, που ξέρουν από δυσκολίες κι από ανάγκες, θα
συμφωνήσουν με την πρωτοβουλία της Συνομοσπονδίας.

Τέλος, με τούτο: μου έχει κάνει ζωηρή εντύπωση το γεγονός ότι 20 σχεδόν μέρες
μετά το δολοφονικό χτύπημα του Εγκέλαδου στην Αθήνα, οι τραγουδιστές, που
έδειξαν στο παρελθόν ιδιαίτερη ευαισθησία για πολλά άλλα ζητήματα και
οργάνωσαν σειρά συναυλιών για διαμαρτυρία ή συμπαράσταση, δεν έχουν ακόμη βγει
μπροστά για να βάλουν κι αυτοί πλάτη στη γενική προσπάθεια ενίσχυσης των σεισμοπλήκτων.

Ξέρω, το καλοκαίρι δεν τελείωσε και οι περισσότεροι «οργώνουν» τις επαρχίες,
για να τραγουδήσουν σε γήπεδα, κάστρα και νταμάρια. Σε μερικές μέρες, όμως,
πέφτει αυλαία σε όλ’ αυτά. Τι σκέφτονται; Δεν θα οργανώσουν πέντε – δέκα
συναυλίες στο Στάδιο ή στο «Ειρήνης και Φιλίας», με σπουδαίους ερμηνευτές, για
να χτιστούν σχολεία και παιδικοί σταθμοί στα μέρη που τα τσάκισε ο σεισμός;