ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γλυκιά ρουτίνα

Όλα σήμερα έγιναν, όπως τα είχα προγραμματίσει.

Έκανα τις ίδιες διαδρομές, που κάνω κάθε μέρα.

Κάθησα στην ίδια καρέκλα, πίσω από το ίδιο γραφείο, όπως χρόνια τώρα.

Μίλησα με τους ίδιους ανθρώπους, για το εικοσιτετράωρο που πέρασε, χωρίς αναταράξεις.

Παρήγγειλα τον καθιερωμένο καφέ και διάβασα, κατά τη συνήθειά μου, τις εφημερίδες.

Πειθάρχησα πρόθυμα στο πρόγραμμα της καινούργιας μέρας.

Δούλεψα με γρήγορους ρυθμούς. Κι όταν τελείωσα, γύρισα σπίτι από τον ίδιο
δρόμο, που τον γνωρίζω πια πολύ καλά.

Μίλησα στο τηλέφωνο με φίλους, που χρόνια αγαπώ. Μας φτάνουν λίγες λέξεις για
να συνεννοηθούμε κι έχουμε έναν κοινό κώδικα για ν’ αστειευτούμε.

Τακτοποίησα βιαστικά τα πράγματα γύρω μου και γέμισα με κόκκινο κρασί το
παλιό, όμορφο, γυάλινο ποτήρι.

Ο Γιώργος γελάει, όταν του λέω ότι βρίσκω δημιουργικό να πλένω τα τασάκια και
να κουρνιάζω στον καναπέ.

Κάθησα στην αγαπημένη μου γωνιά και χαλάρωσα τους σφυγμούς του ρολογιού ­
πάντα αυτό το έλλειμμα του χρόνου.

Απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο παρακολουθώ τη μέρα που φεύγει. Φάνηκε τώρα μια λωρίδα φεγγαριού.

Φανατική οπαδός της ρουτίνας, χρειάζομαι την ασφάλεια της επανάληψης.

Μ’ αρέσει να κινούμαι στους ίδιους οικείους χώρους, να μη χάνω φίλους και
γνωστούς, να διαστέλλω τον χρόνο μου, να μιλάω χαμηλόφωνα στη ζωή, που είναι
πάντα τόσο ανήσυχη.