ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χτύπα ξύλο

Λίγο πριν από τις διακοπές αυτού του χρόνου με τα πολλά εννιάρια, το πιο
δημοφιλές αστείο στους δημοσιογραφικούς κύκλους ήταν για το πάρτι που θα
κάναμε το βράδυ πριν από την ­ κατά… Νοστράδαμο ­ καταστροφή του κόσμου και
θα το χρεώναμε στην… πιστωτική μας κάρτα!

Στο τέλος αυτού του μαύρου καλοκαιριού και του ασήκωτου Σεπτέμβρη, τα
αστειάκια έχουν τελειώσει για τα καλά.

Πολλοί δείχνουν ­ αν και δεν το ομολογούν φωναχτά ­ να αναθεωρούν τις απόψεις
τους για προφητείες, προλήψεις και ατυχίες. Θα πρέπει να σας εκμυστηρευθώ με
αρκετή ντροπή ότι έχω υποστεί αυτή τη… «μετάλλαξη», σιγά σιγά, καιρό πριν…

Κάποτε τα πράγματα ήταν απλά (και… δογματικά). Τέτοιου είδους «σαχλαμάρες»
ανήκαν στους «αμόρφωτους» ή τουλάχιστον στους παλαιότερους. Έτσι, παντρεύτηκα
­ σε πείσμα των… προειδοποιήσεων ­ δίσεκτη χρονιά, πέταξα περιφρονητικά
«μάτια» και άλλα φυλαχτά από το καινούριο αυτοκίνητο και άνοιγα πάντα
προκλητικά την ομπρέλα μου για να στεγνώσει μέσα στο σπίτι της θείας, που
ανατρίχιαζε στο θέαμα! Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισε η αλλαγή (μήπως τότε που
τράκαρα Τρίτη και 13 στις 3 η ώρα;). Γεγονός είναι πάντως ­ και δεν
περηφανεύομαι καθόλου γι’ αυτό ­ ότι σήμερα πια τρέμω τα άσχημα όνειρα,
«χτυπάω ξύλο» δυο – τρεις φορές την ημέρα και δεν ταξιδεύω με αεροπλάνο
πριν… συμβουλευτώ την «έγκυρη» συνάδελφο του επάνω ορόφου, ενήμερη πάντα των
πλανητικών κινήσεων!

Ο μπόμπος μου με κοροϊδεύει ­ και πολύ καλά κάνει. Ίσως να είναι τελικά η
ιστορία μια παράφραση αυτού που λέγανε κάποτε: «Νέος και αριστερός, μεγάλος
και… προληπτικός»!

Καλού – κακού, χτυπήστε κανένα ξύλο!