[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Δεκαπέντε μέρες μετά τον καταστροφικό σεισμό της Αθήνας εμείς οι ­ προς το
παρόν ­ τυχεροί, που βρεθήκαμε μακριά από την επιταχυνόμενη πορεία του,
αντιμετωπίζουμε με συμπόνια κι αγανάκτηση το δράμα των σεισμοπλήκτων. Συμπόνια
για το πώς δέκα δευτερόλεπτα έφεραν τα πάνω κάτω στη ζωή τους, που
συνωστίζεται σήμερα σ’ ένα αντίσκηνο κι ονειρεύεται αύριο ένα κοντέινερ. Κι
αγανάκτηση για όλους εκείνους τούς ­ κατά τον ηπιότερο χαρακτηρισμό ­
ανάλγητους, που βρήκαν την ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν εξαγοράζοντας, με
«καπέλο» μερικά ψωροχιλιάρικα, την ανάγκη τους για αξιοπρεπή στέγαση. Δίπλα
τους κάποιοι άλλοι ιδιοκτήτες με ένα και δύο σπίτια, που για φορολογικούς και
άλλους λόγους τα κρατούν κλειστά, μπορούν να είναι ήσυχοι με τη συνείδησή τους
ότι δεν έφτασαν σ’ αυτό το σημείο, δεν προβληματίστηκαν όμως για το αν μπορούν
να διατηρούν αυτήν την πολυτέλεια. Μήπως λοιπόν βρίσκεται εδώ η λύση;

Υποθέτω πως δεν είναι τόσο δύσκολο για τα υπουργεία Οικονομικών και Ανάπτυξης
να εντοπίσουν, αν όχι το σύνολο, έναν ικανό αριθμό διαμερισμάτων που
παραμένουν ανοίκιαστα με επιλογή του ιδιοκτήτη τους και να επιβάλουν αυτά τα
σπίτια να ανοίξουν.

Για να στεγάσουν τους σεισμοπαθείς που βεβαίως και θα πληρώνουν ενοίκιο
(παίρνοντας την αντίστοιχη επιδότηση) σε τιμές απολύτως ελεγχόμενες από το
κράτος. Την ίδια στιγμή οι ιδιοκτήτες τους θα απαλλάσσονται από τη φορολογία
εισοδήματος που συνεπάγεται η είσπραξη του ενοικίου.

Δεν αμφιβάλλω ότι για μια τέτοια λύση μπορεί να υπάρχουν και συνταγματικά και
νομικά προβλήματα.

Όπως δεν αμφιβάλλω ότι μπορούν να ξεπεραστούν από μια Πολιτεία που
συντεταγμένα θα αποφασίσει ότι μια φυσική καταστροφή δεν μπορεί να αφορά μόνον
το μέρος εκείνο της κοινωνίας που έπληξε, αλλά το σύνολό της. Στο οποίο και
οφείλει να επιμερίσει τα «βάρη», αν όχι για άλλο λόγο, γιατί η ζωή… «ρόδα
είναι και γυρίζει». Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει από μόνος του, ε… δεν
πειράζει να το καταλάβει υποχρεωτικώς.