ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και η ζωή, παιδιά, συνεχίζεται…

Δεν είχε καλά καλά καταλαγιάσει το καλοκαίρι μέσα μου, γύριζα στη δουλειά με
τα σημάδια του, παράπονο δεν έχω από την υποδοχή και τις αγκαλιές των
συναδέλφων ­ τα ‘χουμε αυτά τα αγαπησιάρικα κάπου κάπου, σαν σταλαγματιές
ευφρόσυνης συντροφικότητας που όλον τον άλλο καιρό πνίγεται στα χειρόγραφα και
στην πίεση του καθημερινού. Δεν είχα καλά καλά προλάβει να μπω στο «λούκι» ­
μα ποια δουλειά δεν είναι «λούκι»… ­ και ήρθαν οι ξανάστροφες ­ πρώτα του
τόσο εχθρικού σεισμού με τους νεκρούς, τους τραυματίες, τους άστεγους, ύστερα
με την αεροπορική τραγωδία.

Η Σύμη, του Γιάννη η αγαπημένη, που μας καλοδέχτηκε στην παραμυθένια της
θάλασσα, στον γιαλό με τα περήφανα αρχοντόσπιτα και στο πανέμορφο χωριό με την
Καλή Στράτα, η Χάλκη που δεν μας έκανε καρδιά ν’ αφήσουμε τον Πόνταμο, η
λατρεμένη μου Ραχούλα στην Αιδηψό με τις φετινές επεισοδιακές εκπλήξεις της,
όλα ξεθώριασαν σαν φωτογραφίες που ξεχάστηκαν χρόνια σ’ ένα άλμπουμ…

Και η ζωή συνεχίζεται, έτσι λέμε όλοι. Α, βέβαια, συνεχίζεται, όπως πάντα.
Αμείλικτη. Χαράζει γραμμές, σβήνει γραμμές, ζωγραφίζει, περιστρέφεται,
αναστρέφεται, ξεσηκώνει, ανατρέπει. Τα παιδιά αρχίζουν σχολείο, στο μπαλκόνι
μου παίζουν δύο μικρά μαύρα ημίαιμα, γυαλιστερά, με ψηλά πόδια και λευκό
σταυρό στο στήθος, φίλοι μου παντρεύονται ­ το 2000 είναι δίσεκτο… Ο Νικόλας
έγινε κιόλας 18 χρόνων, φεύγει για το Καίμπριτζ, ας είναι γερός και δυνατός, η
Ζωή ξεκινάει μεταπτυχιακά στα Σορβόννη, η Βασιάννα μπαίνει στην «πρέσα» της Β’
Λυκείου. Ο άλλος Νικόλας, ο 23χρονος, έφυγε οριστικά ­ ας είναι κι αυτός καλοτάξιδος.