30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΟΣ

ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΜΑΚ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στον Πειραιά.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Την οικογένειά του και το υποβρύχιο ψάρεμα.

ΤΟΝ ΕΝΟΧΛΕΙ: Η υποκρισία και ο αμοραλισμός.

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Έναν σταυρό, δώρο της συζύγου του, για να τον
προστατεύει, να του δίνει δύναμη και κουράγιο στις δύσκολες στιγμές.

ΑΠΟΜΟΝΩΝΕΤΑΙ: Στο γραφείο του, μελετώντας και ακούγοντας μουσική για
ξεκούραση και ηρεμία.

Δεν είμαστε ήρωες… Ο σεισμός τον βρήκε έξω από το σπίτι του. Το πρώτο
πράγμα που έκανε ο διοικητής της ΕΜΑΚ, Πέτρος Κουμεντάκος, ήταν να βγάλει έξω
την οικογένειά του, να τους πει πώς να αντιμετωπίσουν την κατάσταση και μετά
έφυγε για τη Ρικομέξ. Εκεί, έμεινε έως το τέλος της επιχείρησης…

ΕΡ.: Ο κόσμος αποκαλεί τους άνδρες της ΕΜΑΚ ήρωες. Εσείς νιώθετε ήρωας;

ΑΠ.: Είναι υπερβολή. Ο χαρακτηρισμός πιστεύω ότι είναι μεταφορικός, λόγω της
δύσκολης και επικίνδυνης εργασίας που κάνουμε.

ΕΡ.: Πού σας βρήκε ο σεισμός;

ΑΠ.: Έξω από το σπίτι μου, επιστρέφοντας με το υπηρεσιακό αυτοκίνητο.

ΕΡ.: Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που κάνατε;

ΑΠ.: Προσπάθησα να καθησυχάσω τα παιδιά και να βγάλω την οικογένεια έξω από το σπίτι.

ΕΡ.: Τι είπατε στην οικογένειά σας;

ΑΠ.: Πώς να αντιμετωπίσουν με ψυχραιμία και ασφάλεια την παρουσιασθείσα κατάσταση.

ΕΡ.: Στη συνέχεια πού τρέξατε;

ΑΠ.: Αμέσως έφυγα, με εντολή του συντονιστικού κέντρου 199, για το σημείο της
καταστροφής στη Μεταμόρφωση, στο εργοστάσιο της Ρικομέξ.

ΕΡ.: Πώς κρίνετε την κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού;

ΑΠ.: Άμεση και αποτελεσματική.

ΕΡ.: Μήπως υπήρξε καθυστέρηση;

ΑΠ.: Δεν υπήρξε καμιά καθυστέρηση, αν και είχαν δημιουργηθεί ορισμένα
προβλήματα στις τηλεπικοινωνίες.

ΕΡ.: Η πρώτη σκέψη όταν φτάσατε στη Ρικομέξ;

ΑΠ.: Το μέγεθος της μεγάλης καταστροφής και τραγωδίας.

ΕΡ.: Πόσες ημέρες μείνατε εκεί;

ΑΠ.: Από την αρχή του σεισμού μέχρι το τέλος της επιχείρησης.

ΕΡ.: Ποια σκέψη ερχόταν συνεχώς στο μυαλό σας;

ΑΠ.: Ο εντοπισμός ζώντων ανθρώπων.

ΕΡ.: Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας είπε ο επικεφαλής του τουρκικού
συνεργείου διάσωσης;

ΑΠ.: Συνάδελφε «παρών!». Ήρθαμε να βοηθήσουμε.

ΕΡ.: Ο σεισμός αποτέλεσε «γέφυρα» επικοινωνίας για Έλληνες και Τούρκους;

ΑΠ.: Έδωσε σε όλους να καταλάβουν ότι τους λαούς και τους ανθρώπους δεν τους
χωρίζει τίποτε.

ΕΡ.: Μετά τη συνεργασία σας με τους Τούρκους πυροσβέστες άλλαξε κάτι στην
εικόνα που είχατε για τους γείτονες;

ΑΠ.: Όχι, γιατί η εικόνα που είχα ήταν θετική από προηγούμενες συνεργασίες διασώσεων.

ΕΡ.: Πόσα χρόνια είσαστε διοικητής της ΕΜΑΚ;

ΑΠ.: Σχεδόν τρία χρόνια.

ΕΡ.: Ποια εικόνα έχει μείνει ανεξίτηλα μέσα σας;

ΑΠ.: Η τραγωδία στα Πιέρια Όρη, με το αεροπορικό ατύχημα του Γιάκοβλεφ 42 και
του C-130.

ΕΡ.: Σε πόσες αποστολές έχετε πάρει μέρος;

ΑΠ.: Σε αρκετές· δεν θυμάμαι αριθμό.

ΕΡ.: Η οικογένειά σας τι λέει κάθε φορά που φεύγετε για αποστολή;

ΑΠ.: Να προσέχω, να είμαι συνετός στην εκτέλεση της αποστολής και να
επικοινωνώ τακτικά μαζί τους.

ΕΡ.: Από τα πυροσβεστικά πλοιάρια στην ΕΜΑΚ σας λείπει ο Πειραιάς;

ΑΠ.: Είμαι κοντά στον Πειραιά και δεν μου λείπει.

ΕΡ.: Ρικομέξ, Φουρλής, Φαράν…;

ΑΠ.: Πόνος, θλίψη, απογοήτευση.

ΕΡ.: Ύστερα από τόση φρίκη που είδατε, μπορείτε να κλείσετε μάτι;

ΑΠ.: Όχι, γιατί κι εγώ σαν άνθρωπος συμπάσχω κοντά στον δοκιμαζόμενο
συνάνθρωπό μας.

ΕΡ.: Τα παιδιά σας θα θέλατε να σταδιοδρομήσουν στην Πυροσβεστική;

ΑΠ.: Γιατί όχι;

ΕΡ.: Μετά τα Σώμα τι άλλο υπάρχει στη ζωή σας;

ΑΠ.: Η οικογένεια και ιδιαίτερα η φροντίδα και η σωστή ανατροφή του μικρού
γιου μου, Παύλου.

ΕΡ.: Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Πυροσβεστική;

ΑΠ.: Πιστεύω η καλή στέγαση των υπηρεσιών του Σώματος.

ΕΡ.: Τι σας λείπει;

ΑΠ.: Οι διακοπές στη Μίνα, την πολυπυργού. Χωριό της Μάνης και τόπος καταγωγής μου.

ΕΡ.: Τόσα χρόνια στην Πυροσβεστική, δεν έχετε κουραστεί να τρέχετε;

ΑΠ.: Όχι, γιατί θεωρώ ότι το επάγγελμα που κάνω είναι λειτούργημα και προσφορά
στον συνάνθρωπο και στο κοινωνικό σύνολο.

ΕΡ.: Μια ευχή…

ΑΠ.: Οι πληγές που άνοιξε ο σεισμός να επουλωθούν όσο το δυνατό συντομότερα.

Προκόπης Γιόγιακας