ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι δικοί μας

Κάθε φορά που μαθαίνω για τον θάνατο ενός δημοσιογράφου, κάτι πεθαίνει μέσα
μου μαζί του. Τον σκέπτομαι παιδί ή έφηβο να ρουφάει, σαν και μένα, τις
εφημερίδες της εποχής και να ονειρεύεται ότι μια μέρα κάποια από αυτά τα
κείμενα θα είναι δικά του.

Να σπουδάζει και να κάνει τα πρώτα του δημοσιογραφικά πειράματα. Να περνάει
δειλά την πόρτα της εφημερίδας ή του σταθμού την πρώτη του εργάσιμη ημέρα. Να
τρέμει στο πρώτο του ρεπορτάζ και να φουσκώνει σαν παγώνι όταν πρωτοβλέπει
τυπωμένη την υπογραφή του.

Να αγωνιά κάθε στιγμή μέχρι να βρει και να διασταυρώσει την πληροφορία. Να
παύει να μετράει ώρες και μέρες και να κάνει το ξενύχτι δεύτερη φύση. Η
οικογένεια και οι φίλοι να είναι πάντα στο «περίμενε». Οι λέξεις
«αποκλειστικό», «είδηση», «οκτάστηλο», «μονόστηλο», «ζωντανό», «διάψευση»,
«αποκάλυψη», «αποστολή» να είναι το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδινό του.

Οι συνάδελφοι που άφησαν την τελευταία τους ανάσα στο Βιετνάμ, στη Βοσνία, στο
Κόσοβο… Κι εκείνοι ­ οι περισσότεροι ­ που αποχαιρετούν, μάχιμοι ακόμα, τη
ζωή από καρδιά ή καρκίνο (με το μόνιμο μακάβριο «αστείο» να συνοδεύει την
περίσταση, ότι το ταμείο μας είναι εύρωστο γιατί δεν… προλαβαίνει να πάρει
κανείς σύνταξη!).

Κάτι από την καρδιά μας έμεινε μαζί με τους συναδέλφους που πραγματοποίησαν
την τελευταία δημοσιογραφική αποστολή τους προχθές το βράδυ στο Βουκουρέστι.
Ήταν «δικοί μας», ακόμα και για όσους δεν τους γνωρίζαμε προσωπικά. Γιατί,
αυτή δεν είναι μόνο δουλειά, δεν είναι μόνο λειτούργημα, δεν είναι μόνο
μεράκι, είναι η ζωή μας.