ΔΡΟΜΟΙ

Η ανακοίνωση…

… του προέδρου της Ινδονησίας Χαμπίμπι, ότι αποδέχεται την ανάπτυξη μιας
δύναμης του ΟΗΕ στο Ανατολικό Τιμόρ, ίσως να σημάνει το τέλος της τελευταίας
σφαγής του 20ού αιώνα. Όπως σημειώνει ο Βιτόριο Τσουκόνι στη «Ρεπούμπλικα», η
κυβέρνηση της Ινδονησίας υποχώρησε όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέστησαν σαφές
ότι θα διακόψουν την πολιτική και οικονομική συνεργασία τους με τη χώρα. Όπως
φάνηκε στη Βοσνία, όπως φάνηκε στο Κόσοβο, όπως φάνηκε στη Μέση Ανατολή και
όπως δεν φαίνεται στην Αφρική, ο ΟΗΕ είναι μια φωνή χωρίς σώμα, ένας αδύναμος
οργανισμός που μπορεί να δράσει μόνο όταν το αποφασίσει η μοναδική υπερδύναμη
που έχει απομείνει στον κόσμο.

Το μάθημα…

… από τις σφαγές στην πρώην πορτογαλική αποικία δεν περιορίζεται όμως μόνο
στη διαπίστωση αυτή. Οι κάτοικοι του Ανατολικού Τιμόρ πλήρωσαν με το αίμα τους
εκείνο το «σύμφωνο του διαβόλου» που η Δύση, με επικεφαλής τις Ηνωμένες
Πολιτείες, έχει υπογράψει και συνεχίζει να υπογράφει με τις χώρες που οι
οικονομολόγοι αποκαλούν «δικτατορίες της ανάπτυξης». Καθεστώτα δεσποτικά,
αυταρχικά, που καταφεύγουν στη βία για να καταπνίξουν τις εξεγέρσεις των λαών
τους, όπως ήταν το καθεστώς του Μάρκος στις Φιλιππίνες, του Σουχάρτο (φωτ.)
στην Ινδονησία, όπως ήταν τόσες και τόσες «δημοκρατίες της μπανάνας» στη
Λατινική Αμερική, έγιναν ανεκτά, αν δεν ενθαρρύνθηκαν και ενισχύθηκαν από τη
Δύση, στο όνομα μιας μακροπρόθεσμης οικονομικής ανάπτυξης που υποσχόταν όχι
μόνο μια γενναία αντίσταση απέναντι στον κομμουνισμό, αλλά κυρίως τεράστια
οικονομικά και βιομηχανικά οφέλη για τις πολυεθνικές.

Ενώ η Δύση…

… ζητούσε με αδύναμη φωνή να συνοδευτεί η οικονομική άνθηση των «τίγρεων» με
οικονομικές μεταρρυθμίσεις και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δικτάτορες
όπως ο Σουχάρτο και στρατιωτικοί σαν εκείνους που κυβερνούσαν για χρόνια από
τα παρασκήνια τη Νότια Κορέα συνέχισαν να απολαμβάνουν τα κέρδη τους από τις
δυτικές επενδύσεις. Κι όταν οι εξαθλιωμένοι λαοί τους έβγαιναν στους δρόμους,
εκείνοι απαντούσαν με τον μοναδικό τρόπο που γνώριζαν, με τον μοναδικό τρόπο
που είχαν πάντα χρησιμοποιήσει: την καταστολή.

Κανείς…

… δεν περίμενε ότι ένα καθεστώς όπως εκείνο της Ινδονησίας, που κατέφευγε
πάντα στη σφαγή των αντιπάλων του (υπολογίζεται ότι 500.000 άνθρωποι έχουν
χάσει τη ζωή τους), θα επεδείκνυε διαλλακτικότητα και ανοχή απέναντι στην
απόσχιση του Ανατολικού Τιμόρ. Στο ματωμένο αυτό νησί, εμείς οι Δυτικοί που
δείχνουμε ευαισθησία στα ανθρώπινα δικαιώματα και ανησυχούμε για τα παιδιά που
πεινάνε θερίζουμε απλώς τους σπόρους που σπείραμε, πρώτα λεηλατώντας τις
αποικίες μας, έπειτα εγκαταλείποντάς τες στην τύχη τους και στη συνέχεια
υπογράφοντας συμφωνίες με τον διάβολο. Και δεν πρόκειται μόνο για ένα σφάλμα
του παρελθόντος, για μια αρρώστια που θεραπεύτηκε: το ίδιο συμβόλαιο
υπογράφουν σήμερα η Αμερική και η Ευρώπη με τη μετακομμουνιστική Ρωσία,
υποκρινόμενες ότι δεν βλέπουν τη διαφθορά και ακολουθώντας πάντα την αρχή του
«ελάσσονος κακού».